En Son Eklenenler

People with disabilities are generally one of the poorest groups in Western societies: The daily reality for many disabled people is dependence on a carer, while trying to survive on state welfare payments. The stereotype of disability as a 'pitiful' state reinforces the view that people with disabilities are somehow less than human'. İn taking exception to these and related concepts of disability, this book explores one the crucial contexts within which the marginal status of disabled people is experienced: the interrelationships betvveen disability, physical access, and the built environment. The author explores some of the critical processes underpinning the social construction of disability as a state of marginalization in the built environment. These concerns are interwoven with a discussion of the state's changing role in defining, categorising, and reproducing 'states of disablement' for people with disabilities. The author considers the role of the 'design professionals'- architects, planners, and building control officers - in the construction of specific spaces which lock people with disabilities 'out'. From shattered paving stones in the high street, to the obsence of induction loops in a civic building, people with disabilities daily negotiate hostile environments. Using a range of empirical material from the UK and the USA, the book documents how the environmental planning system in Britain attempts to address the inaccessibility of the built environment, and discusses how disabled people contest the constraints placed on their mobility. The book draws on a range of ideas from geography, sociology, and environmental planning and reflects the emergent interest in schools of planning with equal opportunity issues and planning for minority groups

Yazılarını İtibar, Sabit Fikir ve Muhit gibi dergilerden takip ettiğimiz Zeynep Merdan’ın ilk eseri Muhit Kitap’tan çıktı. Yazarın “kendilik cesareti” üzerine devinen iç mülahazalarını akıcı bir şekilde sunduğu kitap, okuru da sorularının cevaplarını bulmaya davet ediyor. Kendilik Cesareti; felsefenin ve edebiyatın karşılaştığı bir güzergâhta, kendisinin peşine takılanlara kendince bir yol işaret ediyor.

1960’lı yıllarda göç ettiği Fransa’da örnek bir işçi, örnek bir aile babası, örnek bir Müslüman olarak aynı fabrikada kırk yıl çalışan Muhammed Limmigri o güne dek yaşadığı tekdüze hayatını allak bullak edeceğine inandığı emekliliğinin başlamasıyla birlikte Fransa’dan ayrılmaya karar verir. Koruyucu bir kabuk gibi sığındığı geleneklerine, doğduğu köyde ailesi için büyük bir ev inşa etme hayaline sıkı sıkıya sarılan Muhammed, kırk yıl boyunca kendisini hep yabancı hissettiği ülkeyi bırakıp anayurduna döner. “Aşırı yüklü bir kamyon”a benzeyen evinin verandasında bitpazarından aldığı eski deri koltuğa oturup çocuklarını bekler. Oysa onu bekleyen bambaşka bir şeydir. 1987’de Kutsal Gece romanıyla Fransa’nın en önemli edebiyat ödülü olan Goncourt’u kazanan Fas asıllı edebiyatçı Tahar Ben Jelloun, Ülkemde ile sözü Avrupa’ya çalışmaya giden binlerce göçmen işçiden birine veriyor. Kendi kültürüyle yaşadığı toplumun değerleri arasında kalan bir göçmenin çıkmazlarını Doğu masallarının büyülü diliyle anlatıyor. Bir ailenin farklı kuşaklarının beklentileri üzerinden değişim sancıları yaşayan Fransız ve Arap toplumlarına ayna tutuyor. Yalın, çarpıcı bir anlatıyla dışlanmışlığın ve yabancı olmanın sınırlarının ne denli genişleyebileceğini gösterirken okuru kendi hayatının iplerini hiçbir zaman eline alamamış bir adamın umarsız bekleyişine ortak ediyor.

Mehmed hem büyük bir maraşaldi, hem teşkilatçı bir devlet başkanıydı, hem sanatı ve sanatçıyı koruyan hükümdardı, hem de felsefeye ve serbest düşünceye önem veren, huzurunda tartışmalar yaptıran büyük bir padişahtı. Fatih, şehzadeliği döneminden itibaren eski Yunan filozoflarıyla ilgili kitapları, Herodot'u, Romalı tarihçi Titus Livius'u, Romalı tarihçi Quintus Curtius Rufus'u, Büyük İskender'in, papaların, imparatorların, Fransa krallarının ve Lombardlar'ın vekayinâmelerini okumuştu. Rönesans dönemi hümanistleri Türkleri Truvalıların soyundan kabul edip, eserlerinde Asya'ya giden Truvalı bir grubun, yani Türklerin geri dönerek Yunanlılardan tekrar intikam aldığını anlatırlardı. Bütün yazılanlardan haberdar olan Fatih Sultan Mehmed, 1462'de Truva harabelerindeyken başını sallayarak, "Allah, beni bu şehrin ve halkının müttefiki olarak bu zamana kadar sakladı. Biz bu şehrin düşmanlarına galip geldik ve onların vatanlarını aldık. Yunanlıların biz Asyalılara karşı yaptıkları kötü davranışların intikamını, aradan uzun zaman geçmesine rağmen onların torunlarından aldık" demişti.