En Son Eklenenler

Altı Ay Bir Güz, 1995 yılında yitirdiğimiz yazar, çevirmen Bilge Karasu'nun, hasta olduğu aylarda tamamlayamayacağına karar vererek yayınevine teslim ettiği, ancak ölümünden sonra yayımlanmasını vasiyet ettiği son yapıtı. "İstediğim, denizi yazmak. Zümrütlerin, gökyakutların sabrını; ağaçların tarihsizliğini... Bir tek kıyısını kavrayabildiğimiz, anlamını ancak bir tek kıyısıyla kurduğumuz denizin öyküleri yoktur bir kara adamı için. Yolculuklara, ister gerçek ister düşsel olsunlar, yakıştırdığımız son, öbür kıyıda bitse bile, deniz gene tek kıyılıdır, üzerinde yaşayıp çalışan biri olmadıkça. Deniz, kara adamının yalnız sınırlarını kaldırışı değil, sınır düşüncesini içinden çıkarıp atıvermesidir. Her şeyin bir aradalığının bir yerde başlaması ya da bitmesidir. İstediğim, denizi yazmaktı. Her şeyin bir aradalığına yenik düşeceğimi bile bile." "Taşların sabrı dediğim, yaşlandıkça yaşamağı öğrendiğimiz, can sıkıcı bir boş laf olmaktan çıkan sabır değil; insanların kusursuz bulacağı o duruma gelesiye bir taşın bir başka taşın bağrında sıkışıp durarak geçirdiği –insanın hiçbir ölçüsüne sığmaz– bir vakti damıtmsı, sonra, kalması. Taşlar doğmaz, doğrulur; sabır, taşın değil, insanın erdiği; dolayısıyla, yakıştırabildiği, tansıdığı; değerini artırmkta çılgınca, küstahca kullandığı. O sabrı yazmağa kalkışmak, emeklemekten öteye geçememek olacağı için, onurlu bir alçakgönüllülük sayılır."

Hindistan'ın bağımsızlık tarihini anlatır. Resmi belgeleri ve tanıklarıyla beraber Lapierre / Collins ikilisinin en büyük araştırmasıdır. Gandhi, Nehru, Cinnah gibi büyük liderlerin ve İngiltere'nin aktörlüklerini yaptıkları koca bir tarihin öyküsü.

Çok mutluyum, anneannem birkaç günlüğüne bize geldi. Ben anneannemi çok severim, o da bana sürekli armağanlar getirir. Babam, bu öğleden sonra işinden erken çıkıp tren istasyonuna anneannemi almaya gidecekti, ama anneannem tek başına taksiyle geldi. 'Anne!' diye bağırdı annem. ' Seni bu kadar erken beklemiyorduk.' 'Evet, 16.15 treni yerine 15.45 trenine bindim, ondan. Bunu söylemek için bir telefon jetonu harcamaya değmez, diye düşündüm.' Sonra beni gördü. ' Ah, ne de büyümüşsün tavşanım ! Koca adam olmuşsun! Gel bir öpücük ver bana bakayım. Sana sürprizlerim var. Ama hepsi bavulumun içinde. Bavulu emanete bıraktım.' Sonra yine anneme döndü. 'Kocan nerede?' 'İstasyona seni almaya gitti zavallı, ' diye yanıtladı annem. Anneannem, bu işe çok güldü. Babam geldiğinde hâlâ gülüyordu. (Kitabın Girişinden)