En Çok Görüntülenen Kitaplar

Rebus göreve geri döner, fakat bunun için daha düşük bir rütbeye razı olmak zorunda kalır. Bir araba kazası hakkında soruşturma yaparken, otuz yıl önce işlenmiş bir cinayetin yeniden gün yüzüne çıktığı haberi gelir. Rebus’un eski günlerdeki ekibinin, kendi amaçlarına daha uygun olduğu için bir katilin adaletten kaçmasına yardım ettiğinden şüphe edilmektedir. O zamanki iş arkadaşları kendilerine Azizler diyen ve Gölge Kitap diye bir şeyin üzerine yemin etmiş bir gruptur. Fakat zaman değişmiştir ve geçmişteki suçlar artık gizli kalmayabilir. Rebus’un neleri saklaması gerekir? Ve gerçekten kimin tarafındadır?

-Gız Asiye!... Heç ses yok. -Gız... Ses yok, -Gız hişt...Gonuşsana alçak. Hişsene gız.. Asiye'de ses yok. -Hişt gız, dilini mi yuttun, dini gırık? Yahu, put olmuş duruyo. Bunu gaptığımnan döşeğe devirdim. -Gıdı, gıdı...Gıdı, gıdıgıdı!.. Gonuşmuyo. Çatlayacağım. Oyun yapıyım, hani gonuşur didim. Biyandan gülüyom, biyandan onu gıdıhlıyom: -Gıdı gıdı...Gıdıgıdıgıdı!.. Daş olmuş, put kesilmiş namıssız. Yahu, arkadaş, odanın içinde çırpınıp duruyom.

Bir Dergâhta Derviş Olarak Bir Süre Kalmasına İzin Verilen İlk Gayrimüslim Oldum Batı’da ve Hindistan’da yıllardır sürdürdüğüm psişik araştırmalar, bende dervişlerin kendilerine has usûllerle ulaştıkları coşkun ruh hâllerini ilk elden gözlemleme arzusu uyandırmıştı. İslâm’ın derviş tarikatlarını manevi yola girmeye olanak tanıyan okullar olarak tanıdım. 1925 yılında İstanbul’daki Nakşibendi dervişleri arasında iki hafta geçirdim. Bu hatıratı yayımlamak gayesiyle tutmamıştım. Ancak Şubat 1931’de Menemen’de idam cezasına çarptırılan 29 kişinin arasında, Şeyh Esat Efendi, oğlu ve dergâhta bir arada bulunduğum dervişlerden bazılarının da olması, orada yaşadığım tecrübelerin daha geniş çevreleri ilgilendirebileceğini düşünmeme neden oldu. Şu unutulmamalıdır ki, bu kitap şu an tarihe mal olmuş bir dönemi anlatmaktadır. O dönemin Sûfîleri arasında üst düzey yöneticiler, üniversite profesörleri, yüksek rütbeli askerî subaylar ve zengin tüccarlar vardı. Osmanlı sultanları genellikle bir veya birden fazla tasavvuf yoluna bağlıydılar. Günümüzdeki gibi geçmişle bağın kökten koparılması, değişimin fiiliyat biçiminde bazen gerekli olabilir. Ancak Türk halkı gibi, birçok fazilet ve güzel vasfa sahip insanların arasında, geçmiş güzelliklerin duyarlı bir biçimde hatırlanması, bizleri sadece ve sadece daha yüce bir ferdî saygıya ve daha güçlü bir vahdet duygusuna ulaştırır. Dergâhta geçirdiğim süreye ve orada tanıştığım âlimlere en kalbî şükran duygularımla bu kitabı Esad Efendi’ye ve 3 Şubat 1931’de idam edilen Mehmed Ali Efendi’ye ithaf ediyorum.