En Çok Görüntülenen Kitaplar

Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi (AOF) Milli Mücadele Tarihi Dersi Dersi Final Deneme Sınavlarıdır.

Türk Yahudileri 1992 yılında Türk topraklarındaki yaşamlarının 500. yılını kutlarken, Osmanlı İmparatorluğu döneminde olduğu gibi Cumhuriyet döneminde de daima huzurlu bir yaşamları olduğunu dile getirdiler. Bu düşüncede en önemli etken, aynı dönemlerde, gerek Doğu Avrupa'daki programların, gerekse başta Almanya olmak üzere Batı Avrupa'da yaşanan Nazi soykırımı Holokost'un dindaşlarını korkunç kötü bir şekilde etkilemesiydi. Beş asrı aşkın bir süredir bu topraklarda yaşayan ve kendini toplumun bir parçası olarak gören Yahudiler hakkında Türkiye'de edebiyatçılar ve aydınlar ne düşünüyorlardı? Şalom Gazetesi yönetmenlerinden gazeteci Lizi Behmoaras, Türkiye'de kitleleri etkileyen ve büyük bir çoğunluğunu yazarların oluşturduğu aydınlarla görüşüp konuya açıklık kazandırmaya çalıştı... (Arka Kapak) Kitap; Oktay Akbal, Attila İlhan, Tarık Dursun K., Necati Cumalı, Selçuk Erez, Aziz Nesin, Rasih Nuri İleri, Tomris Uyar, Erdal Atabek, İlhan Selçuk, Çetin Altan, Ferit Edgü, Nazlı Ilıcak, Ali Sirmen, Mehmet Ali Birand, Orhan Pamuk, Suna Tanaltay, Erdoğan Tanaltay, Güven Turan, Özdemir İnce, Cengiz Çandar, Mete Tunçay, İsmet Özel, Özcan Köknel, Coşkun Kırca'nın yazılarından oluşmuştur.

“Ermeniyseniz Hıristiyan(mı)sınız!” “Dört yön sekiz iklim”de de nefes alamamak nasıl bir şeydir, bilir misiniz? Her yönden kırılmış kanatlarla, Simurg’u bulmak için onlarca dipsiz uçurumun üstünden uçmaya kalkışmak ne demektir peki? “Her kuş kendi tayfasıyla gezer” diyenin, kendi tayfasına da alınmaması nasıl bir duygudur? “Biz konuşan dilsiz, gören körüz” cümlesi ne anlama gelir, bilir misiniz? Öznesi olduğun bir coğrafyada bu kadar tokat yemek neyin nesidir? Bir çocuğun, “Mama, mama atma beni suya! Atma beni suya!” diye çırpınışına hiç tanık oldunuz mu? Can havliyle evde beşiğinde bıraktığı çocuğu için, “şimdi gaz döküp yakarlar, yazıktır, günahtır. Al seninle ölsün” cümlesi hangi literatüre sığar? Kiminin “gâvur”, kiminin “dola Hermeni” (Ermeni dölü) dediği bu insanlar, Ermeni mezarlığında niçin Kuran okur, kilisede neden “ya Hızır, ya Düzgün Bava” diye dua eder? Yıllarca malı çalınan, tarlası tapanı yakılan, köyün çocukları tarafından bile sürekli dövülen bir babanın, ailesine kötülük gelmesin diye hep iyilik yapması, hep vermesi ve her defasında kan revan içinde büzüştüğü yerde sadece ağlaması nasıl bir şeydir? Demirci dükkânının yanındaki gülleri bile küstürenler kimdir?... Uzak diyarlarda, “Dersim’in ismini duyduğumda yüreğim yanar... Memleketim, vatanım orası” diyen kim?... “Biz İsa’ya tabiyiz, ama Ali’ye de mecburi” cümlesini kuran nasıl bir arka plandır? Dedim ya; “dört yön, sekiz iklim”de nefessiz bırakılmış öyle bir insan topluluğu düşünün ki, son noktayı, “o kadar ki, çilemiz bize kaldı” diye mütevekkil koyuyor. Uzun sözün kısası; devletin, yerel mütegallibenin, kilisenin ve diasporanın ayrı ayrı vurduğu bu “kuyruklu Ermeniler”in kuşaklar boyu acının imbiğinden geçirdiği kırılgan hikâyesinin üzerine cesaretle giden duyarlı ve açıkyürekli bir kitaptır elinizdeki... Hüseyin Irmak

“KÜÇÜK BİR KIZKEN, LOUISIANA’DAKİ EVİMİZİN ARKASINDA YER ALAN SESSİZ ORMANLARDA şarkılar söyleyerek saatlerce yürürdüm… Eve dönmeden önce, özenle düzenlenmiş bir bahçenin içinden ve bir yüzme havuzunun yanından geçerek komşumuzun evine uzanan yola sapardım. Isıyı hapsedip tenimde enfes bir his yaratacak şekilde sıcacık kalan küçük ve yumuşak çakıl taşlarıyla dolu bir taş bahçeleri vardı. O taşların üstüne uzanır, gökyüzüne bakarak ve hem aşağıdan hem yukarıdan gelen sıcaklığı hissederek, Hayatta kendi yolumu çizebilirim. Hayallerimi gerçekleştirebilirim, diye düşünürdüm.”