En Çok Görüntülenen Kitaplar

Columbus’un Kadınları, Kafdağı ve Kısa Ömürlü Açelyalar gibi tanınmış kitapların yazarı Müge İplikçi ilk kez çocuklar için yazdı. Okurlarını küçük bir çocuğun hayallerinin, özellikle de “uçma tutkusu”nun peşinden sürükleyecek bu ilginç öykü, İstanbul’un yok edilen simgelerinden biri olan Kadıköy’deki eski Salı Pazarı’nda geçiyor. Hayalperest bir çocuğun gündüz düşlerini, okuru gerçek ve hayal arasında duraksız bir yolculuğa çıkararak anlatan İplikçi bu çok renkli öyküsünü, gözardı edilen toplumsal gerçekler ve unutulmaya yüz tutmuş insani değerlerle kurguluyor. Günışığı Kitaplığı’nın yeni kitap boyutuyla yayımlanan ilk eser olma özelliğini de taşıyan Uçan Salı, Mustafa Delioğlu’nun düşleri zenginleştiren usta işi desenleri, Suzan Aral’ın özgün grafik tasarımıyla çağdaş çocuk edebiyatının unutulmazları arasında yerini almaya aday. Bütün çocuklar gibi, hayalle gerçeği bir arada yaşayan Sibel’in en çok yapmak istediği şey uçmak! Annesi ve ikiz kardeşleriyle Salı Pazarı’na giderken de, aldığı simitleri bileğine geçirirken de hep “uçuyor”! Ama pazar kalabalığının içinde annesini kaybediverince, Sibel’in yüreği ağzına geliyor. Keşke kanatları olsa da pazara tepeden bakabilse! Şimdi kim yardım edecek bu uçma sevdalısı çocuğa?..

Küçük kız neden dayısını çok seviyordu? Aralarındaki iletişim kopukluğu ilk ne zaman başlamıştı? Kemal, yeşil pardösüyü ilk gördüğünde neler hissetti? Pardösünün başına açtığı işlerden nasıl kurtuldu? Pırıl pırıl parlayan kadife kutusuyla bir zamanlar çok şık bir şeker dükkânının vitrinini süsleyen şeker kutusu, neden çöpe atıldı? Orada başına neler geldi? Babasının ona her "köftehor" deyişinde küçük çocuk neden iki gözü iki çeşme ağlamaya başlıyordu? İçinde esen suçluluk fırtınaları ne zaman dindi? Tüm bu soruların yanıtları Hüsnan Şeker'in okurken güldüren, gülerken düşündüren öyküleri içinde gizli!

Yıl 1954 … “Bitirdiğimde, değil en iyi filmi çekmek, o güne kadar ülkemde üretilmiş en berbat filmi yapmış olduğumun ayırdına vardım. Filme devam edmeyeceğimi anlamıştım... Düşman Âşıklar filmi sinemalarda da çok kötü iş yaptı, hiçbir ticari başarı sağlamadı ve yalnızca hatırladıkça utandığım kötü bir deneim olarak yer aldı meslek yaşantımın içinde.” Yıl 1992 ... “1993 yazında katıldığımız Adana Altın Koza’da bütün ödülleri sildik süpürdük. Fransa’da sanat değeri olan filmleri dağıtan firmalardan biri bizimle ilişki kurdu ve Zıkkımın Kökü bir seçiciler kuruldan geçerek, Fransız devletinin desteğiyle orada dağıtıma girdi. Özel olarak Cannes festivalinde gösterildi. Fransa’nın önemli sinema dergileri ve ciddi gazetelerinde çok olumlu eleştiriler yayınlandı. Okuduğumda çok sevinmiştim. Hatta bir gazete, çocuklarınızı Amerikan filmlerine götüreceğinize bu filme götürün diye yazmıştı.” Bir yönetmenin filmlerine dair gerçekleri ve yaşadıklarını tüm çıplaklığı ve içtenliğiyle sunması pek sık rastlanan bir şey değildir. Türk sineması denince akla gelen isimlerden biri olan Memduh Ün sizleri sinemanın gerçek dünyasına davet ediyor. Üstelik karşınıza pek sık çıkmayan bir fırsatla, montajlanıp kurgulanmamış en yalın ve en gerçek haliyle. İşte onu yaratan isimlerden birinin gözünden gözünden Yeşilçam’ın asıl hali