En Son Eklenenler

Yeni bir insan ve yeni bir topluma geçişin tek yolu, herşeyi elde etmek, onlara egemen olmak biçiminde beliren ve kar tutkusu, açgözlülük, bir de ihtiras demek olan "sahip olmak" karakterini inkar etmekten geçer. İnsanlar onları huzura, mutluluğa ve diğer insan kardeşlerini sevmeye yöneltecek olan "olmak" biçimli bir dünya görüşüne geçemedikleri sürece, kurtulmaları mümkün değildir.

Gerçek ve Sanal Yaşam Öyküleri- Karabasan değil. Deprem... Deprem... diye bağırdı. Önce yataktan kalkmak istedi. Sonra vazgeçti. Zaten bunu düşünürken yere, molozların, sıva döküntülerinin üstüne savruldu. Gözleri yarı aydınlığa alışırken karyolasının ufak bir kamyonet gibi pencere tarafına doğru fırladığını gördü. Gerçekten kamyonet yavrusu karyola o azgın haliyle pencerelerin bulunduğu duvara bindirdi. Bir anda duvarın tuğlaları, çerçeveler ve kırık camlarla birlikte tuz buz bahçeye uçtu. Açılan boşluktan içeriye serin bir hava ve çekingen bir sabah aydınlığı girmeye başladı.Adam bulunduğu yerden elini komodine uzatıp saatini almak istedi. Sonra bu korkunç hengâmede yaşamını yitirmemiş olmanın verdiği mutlulukla ve sanki elinde olmadan güldü. Komodinin şimdi kimbilir bahçenin hangi köşesinde olabileceğini düşündü. Bu dağılmış odada yalnız yerlerde, tozları havada uçuşan moloz kümeleri ve bir de kendisi var. Yırtık pijaması içinde korku dolu bir şaşkınlık yaşayan bir insan! Ve deprem o anda, birdenbire durdu.

Buralarda ölüm çok farklı algılanıyor. Buralarda insanlar ölüme bir son gibi bakmıyorlar. Buralarda hiçbir şey kesintiye uğramıyor. Hayat, ölüm ve çocukluk, her şey kesintisiz bir biçimde, aynı büyülü nerhe akıyor. Her şey bir çember çiziyor sanki. Ölenler yeniden doğuyor... Yeniden doğanlar ölmeye başlıyor... Hayat ölüme, ölüm hayata aynı anda karışıyor...