En Son Eklenenler

Ali Poyrazoğlu, sahnenin tozunu ilk kez yuttuğunda 17 yaşındaydı. O gün bu gündür inmedi sahneden. Oyunculuk dışında yazarlık, yönetmenlik, çevirmenlik gibi uğraşları dağarcığında barındıran, tiyatro dünyamızın en kıdemlilerinden, en renkli kişiliklerinden bir olan, seyircisiyle müthiş bir diyalog kurabilen bu yetenekli sanatçının ilgi alanı tiyatroyla da sınırlı kalmıyor. Yazıları yoluyla güncel konular üzerine düşüncelerini, eleştirilerini, birikimini okurlarla paylaşıyor. Türkiye'nin bugünkü durumuna kuşbakışı bir özyon açıyor. İronik, kışkırtıcı, tatlı anlatımıyla, toplumsal gelişmeleri yada eleştirmeye gerek gördüğü olayları inceden inceye sürdürdüğü, ama dokunduğu yeri yakan bir alaycılıkla kaleme alıyor. Ali Poyrazoğlu, bir konuşma ustası; anlatanla dinleyeni, oyuncuyla seyirciyi, uyuşmazmış gibi görünen şeyleri bir araya getirebilen, kullanabilen bir usta. Ödünç Yaşamlar'da yer alan, tatlı bir sohbet havasındaki metinler, en önemli konularda, şaşırtmacalarla bezediği, gülmecenin sınırlarında gezinen yazılar. 'Ciddi-gülmece yazılar' diye niteleyebileceğimiz bu metinleri okurken, 'Güleriz ağlanacak halimize' deyişinin haklı olduğunu düşünmemek mümkün mü?

Aynı ırktan, kim bilir belki de aynı soydan geliyorlardı. Aynı yaşlarda, aynı boylardaydılar. Aynı kadını sevmişlerdi. Ataları aynı tanrıya ayrı yollardan ulaşmak istedikleri için, biri Boşnak diğeri Hırvat’tı. Bunu kendileri seçmemişlerdi, savaşmayı ve kaderlerini de seçmedikleri gibi. Ve ambulanstaki çocuğu kurtarmanın dışında, beklentileri yoktu yarın için. Yarınlar, kurşun, havan topu ve bombaydı, kandı. Ama her ikisi de farkına bile varmadan ‘daha güzel günleri’ bekliyorlardı. İnsanlar, değişik inançlarla ve hırslarıyla ne kadar karıştırırlarsa karıştırsınlar, kana, acıya, şiddete bulaştırsınlar, bu muhteşem dünyayı, yaşam bir umuttu sonuçta. Hiç bitmeyen bir umuttu. Dünya tarihinin en acımasız soykırımlarından Bosna’da, bir kadın gazetecinin hayatla hesaplaşması...

O, hayatı hiçbir filmde olmadığı kadar acı dolu yaşayan, ama yine de başını hep dik tutan müthiş bir kadın. Tek başına yaşadığı aşkı beslemeye çalışan, bundan asla yılmayan, hep gülümsemeye çabalayıp aslında yaşamadığı mutluluğu yaşadığını düşünmemizi sağlayan, "Küçük Hanımefendi değil, gerçek hanımefendi" dedirten... Belgin Doruk'un hayatını kimi zaman kendi kaleminden kimi zaman Bircan Usallı Silan'ın satırlarıyla okurken, "İyi ki Belgin Doruk'lar var" diyeceksiniz.