Eserlere Göre Listeleme

Düzenli olarak geceleri arkadaşlarının barına giden yaşları 18 ile 25 arasında değişen bir grup genç; beş yabancının bara gelmesinden rahatsız olur. Ancak buna rağmen son biralarını içip öyle kalkmakta karar kılarlar. Barda çıkan kavga sonucunda gençler, yabancılar tarafından rehin alınır ve sabaha kadar işkence ve tecavüze maruz bırakılırlar. Bu beş kişi, hayatlarında yapamadıkları her şeyin acısını daha önce hiç tanımadıkları bu gençlerden çıkaracaklardır. Film uyuşturucu ve intikamla gözleri dönmüş bu beş kişinin işledikleri suçların hangi adalete göre cezalandırıldığının sorgulamasını da yapar.

Küçük yaşta annesini kaybeden ve babası tarafından yetiştirilen Barfi, sağır ve dilsiz olarak doğmuş; ancak hayat dolu ve son derece pozitif biri olarak büyümüştür. Aynı zamanda bir hayli haylaz bir genç olan Barfi'nin başı sık sık derde girmektedir. Yaşadığı şehre taşınan Shruti Ghosh isimli genç kadınla tanıştığında ise daha önce hiç karşılaşmadığı duygularla tanışmaya başlar. Barfi, üç ay içerisinde başka biriyle evlenecek olan Shruti'ye ilk görüşte vurulur, Shruti de zamanla ona karşı bir şeyler hissetmeye başlar. Ancak ortada büyük bir sorun vardır. Shruti, ailesi ve çevresi tarafından büyük tepkilere maruz kalır. Ailesi, kızlarının 'normal' biriyle evlenmesini ve 'normal' bir hayat sürmesini istemektedir ve bu birlikteliğin gerçekleşmesine izin vermeyecektir. Yıllar sonra yolları tekrar kesiştiğinde Barfi'nin kalbinde başka biri vardır; Shruti içinse seçim yapma zamanıdır... Hint sinemasının son dönemdeki en ses getiren yapımlarından biri olan Barfi!, ülkesinin sınırları dışından da bol övgü almıştı.

New York sokaklarında anlatılan aşk ve zirve öyküsü insanlar tarafından büyük bir ilgi görmektedir. New York sokaklarında geçen bu öykü değişik bir senaryo ile karşımıza çıkmaktadır.

“Bu dünyaya hiç gelmemiş gibi gitmekten, unutulmaktan, hiç var olmaktan korkuyorum. Hatırlanan şey yaşar. Bir iz bırakmak, hatırlanmak istiyorum.” “Fotoğraflar var, yetmez mi hatırlanmak için?” “Fotoğraflar en fazla üç kuşak saklanır. Sonra çöp olur giderler. Çocuğum da yok, kim bakacak onlara? Hem artık dijital çağdayız. O kadar kalacağını bile sanmam. Yazarım belki. Tutunamayanlar koyarım adını da.” Yüzüme bakıyor, anlayıp anlamadığımı ölçer gibi. “O çok önce yazıldı ama... Okumadım fakat biliyorum. Ünlü bir kitap.” diyorum. “Ben okudum. İyi de tutunamayanların öyküsü bir tane mi? Bir de benimkini yazarım.” diyor. “Okumazlar ki o zaman,” diyorum. Omuzlarını silkiyor. “Okumasınlar.” Bir müddet susuyor, çayından ve sigarasından içip; “Sahi okumazlar mı? Öyleyse gerçekten ölürüm. O zaman ben de ‘Barınamayanlar’ı yazarım olmaz mı?” Canını sıkmak istemediğimden istediği cevabı veriyorum ona. Oysa okunmayacağını, yaratıcı bulunmayıp sığ bulunacağını biliyorum. “Olur tabii neden olmasın? İnsan yaptı mı her şey olur.”