En Çok Görüntülenen Kitaplar

• Profesyonel Hayatta Şiddetsiz İletişimin Yeri • Avukatın Çok Dinleyeni mi Makbul, Çok Konuşanı mı? • Gençliğinizi ve Tecrübesizliğinizi Nasıl Avantaja Çevirirsiniz? • Herkesin Bir Zamanı Var. • İnsan Davranışları, İletişim, • Ekip Çalışması, Zaman Yönetimi, • Müzakere Teknikleri, Çatışma Yönetimi, • Topluluk Önünde Kendini İfade Etme, • İlişki Yönetimi, • Verimli Çalışma

“Çocukluk tabut gibi uzun ve dar, kendi kendine içinden çıkmak mümkün değil.”   1976 yılında, henüz elli sekiz yaşındayken intihar eden Tove Ditlevsen işçi sınıfından bir ailenin kızıydı, dört defa evlendi, hayatı boyunca bağımlılık dahil birçok psikolojik rahatsızlıkla mücadele etti. Uluslararası üne ölümünden sonra ulaşan Ditlevsen’in Çocukluk, Gençlik ve Bağımlılık kitaplarından oluşan Kopenhag Üçlemesi bir itiraflar silsilesinden çok daha fazlası, kalabalıkta yanından geçip gitmiş olabileceğiniz inişli çıkışlı bir hayatın yankısı.   Tove, Kopenhag’da dar gelirlilerin oturduğu bir semtte yaşıyor. Babası sosyalist ve sendika üyesi, o yüzden iş bulması zor, annesi fazla korumacı bir kadın, sadece kızı evlenince rahatlayacak, ağabeyi de çıraklık yaptığı yerde soluduğu cila yüzünden öksürük nöbetleri geçirmekte. Tove’nin içindeyse bütün bu karmaşanın ortasında başka bir gerçeklik filizleniyor, okumayı seven bu küçük kız, şair olma hayalleri kuruyor. Tove Ditlevsen’den Çocukluk geçim sıkıntısıyla, siyasi karmaşayla karakteri şekillenen ayrıksı bir ruhun hüzünlü yaşamının anlatısı.   “Dışlanmış herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği olağanüstü bir hikâye.” –Patti Smith, Çoluk Çocuk’un yazarı   “Ditlevsen’in üslubu kristal berraklığında, capcanlı ve acı verici bir samimiliği var.” –The Paris Review

Annem… Uyuyor. Uyanıkken yaşayamadığı hayatı, uykusunda kaza ediyor. Oysa o, bir vakit olsun kazaya bırakmadı namazını. Yıllar yılı, sabrı çekiştirip durdu kokulu tespihinde. Ellerini alabildiğine geniş açardı dua ederken. Bütün bir küreyi tutardı o yumuk avuçlarında. Barış derdi, huzur derdi, devlet derdi, zeval derdi, şükür derdi. Ve serçe parmağının ucunda, utana sıkıla küçücük bir yer de bana ayırırdı. Benim için de bir şeyler isterdi Tanrı’dan. Ya kendisi için? Sadece bağışlanmak. İfrit olurdum, onun bir suçlu gibi ikide bir af dileyip durmasına. Oysa hakikatte kim kimi affetmeliydi? Tanrı mı anne mi yoksa annem mi Tanrı’yı?

Eugenio Borgna (22 Temmuz 1930, Borgomanero) Novara, Maggiore Hastanesi’nde Psikiyatri Başhekimi, Milano Üniversitesi Sinir Hastalıkları ve Zihinsel Hastalıklar Kliniği’nde öğretim üyesi olarak hizmet verdi. 2015’te YKY’den yayımlanan Bekleyiş ve Umut kitabıyla Bagutta Ödülü’nü alan Borgna, 4 Aralık 2024’te Borgomanero’da vefat etti.   Başlıca kitapları: I conflitti del conoscere. Strutture del sapere ed esperienza della follia (1988, Bilmede Yatan Çatışmalar. Bilmenin ve Deliliğin Yapısı), Malinconia (1992; Melankoli, YKY 2014), Come se finisse il mondo. Il senso dell’esperienza schizofrenica (1995, Dünyanın Sonu Gibi. Şizofrenik Deneyimin Anlamı), Le figure dell’ansia (1997, Anksiyetenin Türleri), Noi siamo un colloquio (1999, Biz Bir Söyleşiyiz), L’arcipelago delle emozioni (2001, Duyguların Takımadası), Le intermittenze del cuore (2003, Yüreğin Duraklamaları), L’attesa e la speranza (2005; Bekleyiş ve Umut, YKY 2015), Come in uno specchio oscuramente (2007, Karaltılı Bir Şekilde Aynada Gibi), Nei luoghi perduti della follia (2008, Deliliğin Kayıp Yerlerinde), Le emozioni ferite (2009, Yaralı Duygular) ve La solitudine dell’anima (2011, Ruhun Yalnızlığı, YKY 2013), La fragilità che è in noi [2014; Şu Bizim Kırılganlığımız, YKY, 2018], Sull’amicizia [2022; Dostluk Üzerine, YKY, 2025].   “Bizler birbirinden uzak adalar değiliz, bizler geleceğe açık topluluklar olmalıyız.”   Saatlerdeki zaman, takvimdeki zaman hayatımız süresince akıp geçse de dostlukta zaman, içsel zaman, geçmişten şimdiki zamana, şimdiki zamandan geleceğe baş döndürücü bir şekilde uzanıveren yaşanmış zaman asla zedelenmez. Bir kez daha söylemek isterim ki, birbirini yeniden gören dostlarda sessizliğin ve yokluğun dili yerini çehrenin ve gözlerin, tebessümün ve gözyaşlarının diline bırakır ve bunlar zaman zaman konuşmaktan da parlak bir iletişim yoludur.   İtalyan psikiyatr Eugenio Borgna’nın sıcak, yaratıcı ilişkiler kurmamızı sağlayan kocaman bir köprü olarak nitelediği dostluğun günlük hayatımızın, ruhsal ve mistik dünyamızın alanlarındaki yeri üzerine bir kitap Dostluk Üzerine…