Yazara Gore Listeleme

Deniz Kralı’nın kızı Ariel’in sesini yitirmesi ve ardından yeniden bulması hemen herkes tarafından sevilen bir öyküdür. Bu öykü pek çok kez ve birbirinden farklı şekillerde anlatılmıştır. Ancak her öyküde Küçük Deniz Kızı dünyasının ona sunduklarından fazlasını istemiş, babası ise kızının ait olduğu yerde yaşamasını beklemiştir. İsyankârlığı Küçük Deniz Kızı’nın sesine, hatta neredeyse ruhuna mal olacaktır. Neyse ki iyiliğin gücü ağır basacak, Ariel bu serüvenden gururla ve değişmiş olarak çıkacaktır. Yine de bu, öykünün sadece yarısıdır. Peki, Ariel’in intikam tanrıçası, Deniz Cadısı Ursula’nın öyküsünü merak eden yok mu? Ursula’nın yoldan çıkmışlığının, bu denli küçümsenmesinin ve nefret dolu olmasının sebepleri nedir? Ursula’yı Deniz Cadısı’na dönüştüren nedenleri anlatmaya yönelik çok sayıda öykü denemesi yapılmıştır. Burada da onun nefret edilen, zavallı şanssız bir ruh olma yoluna hangi nedenlerden girdiğine dair yeni bir öykü anlatılmaktadır.

Bu öykü neredeyse tarihin derinliklerine uzanır. Zalim bir prens bir canavara dönüşmüştür. Bir gün hayatına güzel bir kız konuk olur. Kızın ona acıması ile prens eski bedenine kavuşacak, kendisi de kıza âşık olacaktır. Sonrasında da sonsuza kadar mutlu yaşayacaklardır. Ne var ki, Bella ve Çirkin’in öyküsü de diğerleri gibi pek çok kez ve farklı şekillerde anlatılagelmiştir. Bununla birlikte, dinlediğiniz öykünün uyarlaması ne olursa olsun, aklınıza takılan hep aynı sorudur: Bize tanıtılan bu Prens ne olmuştur da bir canavara dönüşmüştür? Bu kitaptaki öykü çağlar boyu anlatılanların arasından seçilerek alınmış bir uyarlamadır. Bu bir kibir ve kendini beğenmişlik, aşk ve öfke ile bir canavara dönüşmenin ve hiç kuşkusuz güzelliğin öyküsüdür.

Bir kadın, kalabalığın içinden bir ok gibi fırlayıp gelecek, tanıdık mı diye yüzüne bakacağım ama değil. İnce, narin parmakları başımı kavrayacak, kaldırıp dizlerine koyacak. Elindeki plastik şişeden su içirmeye çalışacak ama bütün uğraşları nafile. Su boğazımdan aşağı inmeyecek. Siyah saçları yüzümde gezinirken kadına -bir anne olmalı- sesleniyorum, “Ben artık bir ölüyüm,” duymuyor, duymak istemiyor. Kulakları mı kapalı, hayır değil, duyuyor, konuşuyor hatta etrafındakilere bağırıyor. “Ambulans çağırdınız mı, etrafını açın, rahat nefes alsın?” Anneler kabullenmiyor ölümü. Anne olduğunu nereden anladıysam artık, muhakkak bir anne, başka kim bu kadar merhametli olur. Başka kimin saçları süt kokar, taze meyve ve sabun, ellerinin içi nasırlı olur ve parmakları bu kadar maharetli. Birinde yüzük, diğerinde karpuz, kiminde kanepe, başka birinde inci düğmeli gömlek ya da bir başkasında kamyon. Hatta ölümün kendisi de somutlaşıp bir nesne gibi karşımıza çıkıyor. İnsana ulaşmak için etrafımızı saran bunca nesne arasında sıkışan hikâyeleri buluyor ve anlatıyor. Gözü her şeyin üzerinde dolaşıyor, duruyor, görüyor ve hikâyeye dönüştürüyor. Hemen herkesin dikkatinden kaçan, üzerinde durmadığımız, düşünmeye değer görüp vakit ayırmadığımız eşyalara eğiliyor ve onlardan çıkıp insan hâllerinin en ince yerlerine ulaşıyor. Etrafımızdaki bunca şeyin arasında anlatılacak olanın, değerli olanın, hakikî olanın hikâyeleri var Tek Odalı Ev’de.

Unutmak, unutulana verilecek en büyük cezadır. Cezasını yüzyıllar önce çekmiş, tarihin karanlık ve kasvetli dehlizlerinden kopup gelen bir Evvel Zaman Koleksiyoncusu... Osmanlı İmparatorluğu’nun en görkemli dönemine tanıklık eden; Topkapı Sarayı, Türk ve İslam Eserleri Müzesi ve İstanbul’un belirli noktalarına bırakılmış şifreli kanıtlar... Yedi iklim üç kıtanın Padişahı Kanuni Sultan Süleyman Han ile Osmanlı İmparatorluğu’nun en kudretli sadrazamını karşı karşıya getiren gerilim ve aksiyon yüklü olaylar silsilesi! Tüm bunların neticesinde cinayete kurban gitmiş, bıraktığı delillerle son âna kadar katilini buldurmaya çalışan bir matematik öğretmeni... Şifre Bilimci Milas Ulukan ve Şifreli Dosyalar ekibi, aydınlatmaya çalıştıkları sırrın yüzyıllardır tarihin karanlık satırlarında gizlendiğini anlarlar. Bu gizemli tarih cinayetinin haberini yapmaya çalışan basın organları ise tek bir manşet üzerine yoğunlaşmıştır: “Evvel Zaman Koleksiyoncusu, Hafıza Koleksiyoncusu’na karşı!”