En Çok Görüntülenen Kitaplar

Ankuva, Ancyra, Engürü, Angora gibi pek çok isim değiştirdikten sonra bugünkü adını alan Ankara aslında oldukça yaşlıdır ama ihtiyar değildir. Genç cumhuriyetle birlikte serpilip gelişen Ankara, Anadolu' da binlerce yıldır hüküm sürmüş çeşitli uygarlıkların, devletlerin ve toplumların; eski söylencelerin, destanların ve halk kültürünün etkilerini, hem isminde hem de cisminde yaşadığı evrimle yansıtmaktadır. Çeşitli konulardaki başka pek çok kitapla birlikte "Ne Demek İstanbul; Bebek Niye Bebek!?." diye soruyor ve yanıtları, o bildik, akıcı ve samimi üslubuyla bu kitapta veriyor. Kitapta yer alan ve her birinin isminin kendine has, ilginç birer hikâyesi olan onlarca maddeden bazıları şöyle: Karakusunlar, Peçenek, Öveçler, Çıkrıkçılar Yokuşu, Arapsun, İsrailevleri, Ulucanlar, İtfaiye Meydanı, Solfasol, Mamak, Dullar Çayırı, Hacettepe, Papazın Bağı...

BÜYÜK KARTAL ÖLDÜ! Papa’nın dudaklarından, “La Grande Aquila è morta!” cümlesi döküldüğünde, Vatikan’ın taş duvarları arasında sevinç çığlıkları yükseldi. O sıralarda İtalya topuğundan yakalanmış, Otranto ele geçirilmişti. Aziz Petrus’un kızıl kubbesi Mehmet Han’ın uzanıp alması için hazır bekliyordu. Koca Hünkâr, Tekfur Çayırı’nda hayata gözlerini yummuştu. Ölümü askerden saklandı. Amasya ve Konya sancağına tatarlar yollandı. İstanbul, yeniçeri zulmü altında inim inim inliyordu. Gözler boğazın karşı yakasında, taht için ilk gelecek şehzadedeydi. Bayezid ilk gelen oldu ve tahta oturdu. Haber Konya’ya ulaştığında Cem, taht için Bursa’ya yürüdü. İÇ SAVAŞ KAÇINILMAZDI. Kılıçların şarkısı Yenişehir sahrasında yankılandı. Cem ihanete uğradı, yenildi. Mısır’a gitti. Dönüp hakkını almak için yeniden savaştı; ikinci kez yenildi. Rodos Şövalyeleri’ne sığındı. Doğuda Erdebil Ocağı bu iç savaşı bekliyordu. Batıda Haçlı ordusu hazırdı. * * * Esir şehzadenin hikâyesi, Avrupa topraklarında kuleden kuleye, saraydan saraya uzandı. Ailesinden uzaktı. Oğlu Oğuz Han’ın ölüm haberini bir dağ başında aldı. On üç yıl süren zorlu esaret günleri Napoli’de, Capua Şatosu’nda son buldu. Otuz altı yıl, iki ay, sekiz günlük yaşamı sonlanmak üzereyken dudaklarından son bir cümle döküldü. “BİR DÜŞTEN BAŞKA NEDİR Kİ DÜNYA…” * * * CEM: ESİR ŞEHZADE bir şehzadenin tahtı değil hayatını kaybetmesinin hikâyesi. Tarihin en trajik Osmanlı şehzadesinin yaşadıklarını belgesel gerçekliğiyle roman tadında sunan bu eser, okuru 15. yüzyılın saray entrikalarına, karanlık zindanlarına ve kırık kalplerine götürüyor.

Turkish Technology Erişilebilirlik takımından Burak Yüksek, yapılan geliştirmeler sonucu büyük ölçüde erişilebilir hale gelen THY Android uygulamasındaki biletleme akışını detaylı biçimde anlatıyor.

Ocak-Temmuz 1919 tarihleri arasında, "bütün savaşları sona erdirmek için yapılan savaş"tan sonra, Barış Konferansı için dünyanın dört bir yanından gelen temsilciler Paris'te toplandılar. Konferansın odağında, zamanın üç büyük devlet adam olan Woodrow Wilson, Lloyd George ve Clemenceau vardı ama farklı hedefleri olan binlerce başkaları da Paris'e gelmişlerdi. Krallar, başbakanlar, dışişleri bakanları ve bunların danışman orduları, gazeteciler ve çeşitli ulusların kendi kaderlerini tayin hakkından kadın haklarına kadar yüzlerce değişik konuda lobi yapmaya gelmiş olan binlerce insan aynı salonlara yığılmışlardı. O yıl herkesin Paris'te bir işi vardı: Arabistanlı Lawrence, Romanya Kraliçesi Marie, Maynard Keynes, Ho Şi Min. O sıradışı altı ay boyunca bu kent, sanki iflas etmiş imparatorlukların tasfiye edildiği ve yeni ülkelerin yaratıldığı tek bir dünya devletinin başkentiydi. O güne dek böyle bir şey yaşanmamıştı, o günden beri de bir daha böyle bir şey yaşanmadı. Bu kitap, barış anlaşmalarını şekillendiren kimselerin kişiliklerini, önyargılarını ve ideallerini ortaya koymaktadır. Onlar Rusya’yı bir kenara ittiler, Çin’i yabancılaştırıp Arapları elediler ve daha pek çok sorunla uğraştılar. Kendilerine verilen adla, “Barış Yapanlar” bilimi ve demokrasiyi temel alan bir dünya düzeni kurmada başarısızlığa uğradılar; daha da önemlisi, başka bir savaşın başlamasına engel olamadılar. Margaret MacMillan, dünya barışını gerçekleştirmeye çalışan bu kimselere haksızlık edildiğini, hattâ onların, sonrakilerin hatalarından dolayı günah keçisi yapıldıklarını ileri sürüyor. Onların adil olmaya çalıştıklarını, ancak savaşın bedelinin ödenmesinin, ulusal isteklerin karşılanmasının ve Bolşevizme engel olmanın diplomasiyle başarılamayacağının kanıtlandığını savunuyor.