En Çok Görüntülenen Kitaplar

İlaç Prospektüsüdür.

'İyi şiir' demek, okıırca/görence iyi diye yorumlanan değil; öz, içerik, biçim ve dış yapısıyla bir bütün halinde güzelliği vurgulanan yapıt demektir. Bu özgün tespit yapılırken görmenin yanı sıra düşünmenin de önemi belirtilmelidir. Toplumsal olanın değerli bir parçası da bireyci değil, bireysel olandır. Bireysel olmak, bir şiirle baş başa kalındığında şiirin biçimselliğine, bütünlüğüne, düşüncesine, dengesine ve hatta şair özne ile ilişkisine bireysel ve toplumsal öznellik ve nesnellikle sokulmayı becerebilmektir. Güzellik kadar çirkinlik de ancak böyle fark edilebilir. 'Güzel'i yaratma kaygısının / coşkusunun şairin bilincinden ve dünya görüşünden bağımsız olması mümkün değildir. O halde şiire ilişkin her şey, şair bireyin dünya görüşü, bilinci, birikimi, algılaması ve vicdani sancılarıyla doğrudan ilintilidir. Medya, dergi, grup veya internet yapılanmaları çerçevesinde oluşturulan 'ortak (!)' değerlerle yaratılmış hiçbir şey bireysel özgünlüğe saygılı değildir. Tek tipleşmeye hizmet eder, şairlerin 'erk muhalifliğini' tersine çevirerek, kendilerinin bir egemenlik alanı yaratmalarına ve erk kavgası yüzünden 'gerçeklik ve şiir'den kopmalarına neden olur. Kendisini 'kendinde belirlemesi' gereken şairin, rengini ve birikmiş halini şiirinde gösterebilmesi için tek olmayı seçmesi veya tek kalmasına neden olacak denli özgün davranması gerekmektedir. Aksi takdirde yeni ve farklı bir şairden, onun özgün bir yaratısından söz edilemeyecektir.

Zaman bu aileyi Razgrad’ın soğuk rüzgârlarından alıp, İzmir’in sıcak güneşine bırakırken, bir bakarsınız Moda’nın deniz kokan sokaklarındasınız, bazen de Niğde’nin elma bahçelerinde dolaşıyorsunuz. Bir ailenin sessiz kahramanlarıdır onlar. Sevgiye, aileye ve yaşama tutunan güçlü insanlar. Bu roman bir dönemin değil, bir yüzyılın ruhunu taşır. İstanbul’un çini sobasıyla ısınan salonlarından Anadolu’nun karla örtülü kasabalarına uzanan yaşamların öyküsüdür bu kitap. Bir gece Moda'da çıkan bir yangınla evin yanışıyla değil, bir dönemin sönüşüyle sarsılan hayatların hikâyesidir okuyacaklarınız. Osmanlı’nın son zamanlarına, genç Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna tanıklık etmiş, İstanbul’un Kadıköy yakasında Moda semtine yerleşmiş modern Türk ailelerinden olan büyüklerimin, onların köklerinin hikâyesidir bu yazdıklarım. Ben bunları dinleyerek büyüdüm. Evlatlarıma torunlarıma kalsın istedim. “Her aile bir tarihtir” demiş Fransız yazar. Bu sözden yola çıktım, büyük ailemin hikâyesini yazdım.

“Bir kadın var olduğunu hep mi ispat etmek zorunda? Ben ne zaman varsayıldım biliyor musunuz? Sessiz kaldığımda. Onların istediği gibi davranıp, görünmez olduğumda. Gölgemden korktum. Yanlış yaparım diye kâğıtlardan korktum. Evraklarda adım geçer diye kimliğimden korktum. Ederimden fazlası olurum diye terazilerden korktum. Üstümü çizebilecekleri kalemlerden korktum. Arkamdan konuşulan kelamlardan korktum. Kendimden korktum. Korktuklarıma sarıldım. O kadar sıkı sarıldım ki görülmeyecek zannettim. Ben sıktıkça kaybolacağına inandım. Onların görmek istediği birini yaşadım. Neticede başkası oldum.”   Zaman Kaybından Ölen Kadının Hikâyesi’nde Ali İpek, çocukluğunda başına gelen trajik bir olayın travmasını ömür boyu yaşayan, gerçek ile sanrı arasındaki sınırda kaybolan, üzerindeki baskılardan ve yakasını bırakmayan yalnızlığından usanıp kendine hayalî bir eş yaratan Saniye Hanım’ın gizemle örülü hüzünlü hikâyesini anlatıyor. Baykuşlar gerçekten uğursuzluk getirirler mi?