En Çok Görüntülenen Kitaplar

Emin Gürdamur, Öykü Öykü Dedikleri kitabıyla öykü sanatına dair çarpıcı, yoğun ve kışkırtıcı kapıları birbiri ardına açıyor. Kurmacanın anlamını yeniden düşünmeye davet eden kitap; insanın en derin yaralarından yola çıkarak dilin, mitlerin ve hikâyelerin şifa verici kudretini tazimle selamlıyor. Gürdamur, ölümün soğuk nefesini sırtında hisseden yazarın kelimelerden yeni hayatlar kurma çabasını, kurmaca ile hayat arasındaki gerilimi, rüyanın ikna edici gerçekliğinin yazıya katkısını ve öykünün özgür oyun alanını daha da görünür kılıyor. Öykü Öykü Dedikleri, öykücünün kalemini dizginleyen görünmez yasaları sorgularken karakter inşası, anlatıcı ses, üslup bulma, imgelere yaslanma, diyalog yazma, teoriyle hesaplaşma, türlerin sınırlarını tartışma gibi kurmaca yazarının temel meselelerini masaya yatırıyor. Öykünün yalnızca estetik bir biçim değil, aynı zamanda insanın varoluş serüveniyle yüzleşme imkânı olduğunu gösteren Gürdamur, kendi yazın deneyiminden ve modern edebiyatın açmazlarından süzdüğü düşünceleriyle hem yazar adaylarına hem de edebiyatın derinliklerine nüfuz etmek isteyen okurlara cesur ve keyifli bir yol haritası sunuyor.

Derleyen: Sema Öztürk Hepimiz çocuk olduk… Farklı oyunlar oynayıp, farklı yerlerde büyüse de hemen her çocuğun pek çok ortak noktası vardır. Mesela hayalleri sınır tanımaz. Çocukların küçük hayallerinden daha büyüğünü düşünmeniz mümkün değildir.. Mesela çocukların canını acıtmak zordur. Acısa bile, reaksiyonunda direniş vardır, acıyı hafife alma ve baş kaldırış vardır, meydan okuma vardır. "Acımadı ki" diyerek her şeye rağmen ayağa kalkar ve acıyı biriktirmeden yaşama sil baştan devam ederler. Ve içindeki çocuğu öldürmeyenlerdir ancak her düştüğünde "acımadı ki" diyebilenler. Biz de birkaç yıldan beri çeşitli konularda görüşlerimizi yazıp sosyal medya üzerinden paylaşan, zaman zaman da toplantılar düzenleyerek sosyal medyadaki bu paylaşımlarımızın ötesine geçip gerçek dostluklarda buluşan ve her birimiz farklı alanlarda faaliyet gösteren Milliyet Blog yazarları olarak bunu yazıya dökmeye karar verdik. Bu projeyle, her birimiz çocukluğumuzda bizi en çok etkileyen ve derin bir iz bırakan birer anımızı yazarak bir kitapta toplayalım ve şimdinin çocuklarına, eskilerde çocuk olmanın tadından biraz tattıralım istedik… Onları düşündürelim, hayal dünyalarına katkıda bulunalım, bilmedikleri bir dünyayı öğretelim… Bununla da kalmayalım, şimdinin büyüklerini gülümsetelim, bazı tatları hatırlatalım, şu anda kendi çocuklarını yetiştirmekte olanlarda ise tazelenmiş farkındalık yaratalım. Amacımız sadece dünyaya bir parmak bal çalmak hepsi bu! Bekir Gümüş

Hayatın akışına baktığımızda ne çok “şey”i bekliyoruz. Sabahın olmasını, günün aydınlığa dönmesini, büyümeyi, okulun bitmesini, otobüsün gelmesini, umutlu günleri, karanlığı aydınlığa çeviren zamanları… İnsan, ömrünü beklemeye adamıştır. Gidip de dönmeyeni, gelmeyeceğini bildiğinizin yolunu gözlemeyi, ardından şiirler yazılan sevgiliyi beklemeyi de sever bazen insan.

Sins and Innocents, (160 pages), is Sönmez’s second novel (2011). Two young people from foreign lands meet in a shop in Cambridge: Brani Tawo, a Kurdish political refugee from Turkey, and Feruzeh, who had fled to the UK from revolutionary Iran. Slowly, their love begins to grow, fed by stories, a shared love of literature and a subtle recognition of their mutual displacement. Brani Tawo narrates vignettes from his family history, vivid tales that evoke old legends: shepherds struck by lightning, soldiers returning home with war trauma, blood feuds that destroy families, bears mauling villagers in search of stolen cubs and a photographer who carries news to the villages in the form of the portraits he takes. These dark, inherited memories, combined with his own melancholy nature and chronic insomnia, weigh on Brani Tawo, who often seeks contemplative solace in graveyards. Over time, however, drawn by Feruzeh’s quiet radiance, he begins to reach a freer place within himself. Feruzeh also harbours grim family secrets, and when she suddenly returns to Iran to attend to an emergency, Brani Tawo knows what he must do. Sins and Innocents is a warm, intimate love story redolent with the (often harsh) music of Central Anatolian village society as well as the Cambridge sophistication of Wittgenstein, Brooke, Grantchester Meadows, colleges, churches and cafés. “The more a book forces us to dig deeper within ourselves the more it is important. Sins and Innocents has this power.” (Senzaudio, Italy) “Haymana of Sins and Innocents is a sort of Anatolian Macondo.” (Radio 3 Fahrenheit, Italy) “Burhan Sönmez is a silent revolutionary in our literature. Sins and Innocents has a limpid and pure language, a core-language. It is a literary black-hole in a positive way. It swallows readers, and gets them through a black-hole, and transforms them into an emotion-man and a truth-seeking-man.” (Taraf daily newspaper) “You may think that the place in the novel is not Haymana of Anatolian Plains but Macondo of One Hundred Years of Solitude. The parts in Sins and Innocents that take place in Cambridge whisper us a style of Ernest Hemingway’s.” (Star daily newspaper) “Burhan Sönmez opens the door of wounded memory of Kurds. He doesn’t have a proclivity for questions of ‘Who am I?’ or ‘What am I?’ He asks: Where am I?” (Ozgur Gundem daily)