Eserlere Göre Listeleme

Tuhaf çocukların hikayesi, serinin üçüncü kitabı Ruhlar Kütüphanesi’yle son buluyor. Olağanüstü güçlere sahip bir çocuk. Ölümcül canavarlardan oluşan bir ordu. Tuhafların geleceği için verilen destansı bir savaş. Bayan Peregrine’in Tuhaf Çocukları ile başlayan ve Gölge Şehir ile devam eden macera, Ruhlar Kütüphanesi’nde nefes kesici bir son buluyor. Öykümüz on altı yaşındaki Jacob’ın yeni bir özel güç keşfedip, tuhaf yoldaşlarını sıkı korunan bir kaleden kurtarmak için tarihin içine dalmasıyla başlıyor. Bu yolda Jacob’a, ateşi kontrol edebilen Emma Bloom ve kayıp çocukları bulmakta üstüne olmayan Addison MacHenry adlı bir köpek eşlik ediyor. Günümüz Londra’sından, Viktorya İngilteresi’nin en korkunç mahallesi olan Şeytanın Arka Bahçesi’nin labirentvari arka sokaklarına seyahat edecekler. Burada, bütün tuhaf çocukların kaderleri belirlenecek. Serinin önceki kitaplarında olduğu gibi, Ruhlar Kütüphanesi heyecan verici fantazi ile daha önce hiç basılmamış eski fotoğrafları ve eşi benzeri olmayan bir okuma deneyimini kusursuz biçimde bir araya getiriyor.

Seni arıyordu. Seni buldu. Sen doğru kişisin. Artık seni öldürebilir. Genç bir doktor olan Monica, acil bir çağrı üzerine gittikleri evde kalp krizi geçirmekte olan adama müdahale eder. Fakat adamın göğsünde “Öldür Beni” yazan bir dövme vardır. Hemen arkasında ise yerde kırmızı bir paten bulunuyordur. Üstelik bu patenler Monica’nın yıllar önce cani bir seri katil tarafından öldürülen ikizine aittir ve yerde yatan bu adam da o caninin ta kendisidir. Gerçekler gün gibi ortada olsa da kötülüğü ancak gözleri zifirî karanlığa alışanlar görebilir. Roma: Şiddetli bir yağmurun Roma’yı esir aldığı bir gün genç bir kız ortadan kaybolur. Clemente ve Marcus isminde gizemli iki adam, sıra dışı bir şekilde kaybolan kızı kendi yöntemleriyle aramaya başlarlar. Clemente’nin görevi yol göstermektir. Marcus’unki ise detaylardaki kötülüğü görmek ve kusursuz görünen cinayetleri çözmektir. Milano: Olay yeri fotoğrafçısı olarak çalışan Sandra kocasının, ölümünün ardından ona bıraktığı ipuçlarını takip etmeye karar verir. Bu ipuçları onu Marcus’a götürür. Hiçbir ortak noktaları yokmuş gibi görünse de araştırmayı birlikte yapmaya başlarlar ama bu, onları tahmin bile edemeyecekleri kötülüklerle karşı karşıya bırakır. Üstelik ölümlerin de bir sonu gelmemektedir. “Donato Carrisi bu kitabında gerilim ile merak unsuru dengesini mükemmel bir şekilde yakalamış. Carrisi, Sandra ve Marcus gibi oldukça zeki ve sempati duyulacak karakterler yaratmış. Bunun yanı sıra çoklu olay örgüsü ve hikâyenin sonu hayranlık verici.” USA Today “Gerçekten ustaca yazılmış bir kitap. Ruhlar Mahkemesi bir karakterin hikâyesinden diğerine geçerek ve zamanda sıçramalar yaparak okuru sürüklüyor. Carrisi merak unsurunu neredeyse dayanılmaz hale getirerek kitaba mükemmel bir son yazmış.” BookPage “Ruhlar Mahkemesi her sayfasında okurunu korkunun kıyısında tutuyor ve iyilik ile kötülüğün arasındaki bu savaşın nasıl biteceğini merak ettiriyor.” Il Fatto Quotidiano

Arka Kapak Yazısı (Tanıtım Bülteninden) Hem müzikseverlere hem de Proust tutkunlarına ses¬leniyor bu kitap. Müziksever olup da Proust tutkunu olmayanı ya da Proust tutkunu olup da müzik sevme¬yeni düşünemeyeceğimize veya düşünmek istemeye¬ceğimize göre, bu kitap açıkçası “Müziksever Proust Tutkunları”na sesleniyor. Okurlar iki ana bölümden (Proust ve Müzik; Proust ve Besteciler) oluşan kitabın sayfalarında dolaşırlarken bir yandan müzik üzerine yapılmış en güzel, en çarpıcı, en ironik, en “hareli” yorumların Proust’un kaleminden çıktığını görecekler, öte yandan bu “büyük yazar”ın Bach, Beethoven, Berlioz, Boieldieu, Chabrier, Chopin, Debussy, Fauré, Franck, Indy, Massenet, Mozart, Saint-Saëns, Schubert, Schumann, Strauss, Stravinski, Wagner ve daha birçok besteciye ilişkin değerlendirmelerini, beğenilerini, eleştirilerini okuya¬caklar. Bu arada Proust’un “pek az müzisyende bulunan bir yeteneğe sahip” besteci olarak yarattığı Vinteuil’ün Sonat’ı ve Septuor’uyla ilgili önemli ipuçlarına da ula¬şacaklar. “Ruhlar arasında mevcut olabilecek iletişimin yegâne örneği müzik mi diye düşünüyordum.” (Marcel Proust)

Çocuk filmi Japon animasyon üstadı Hayao Miyazaki’nin en değerli yapıtlarından olan film, küçük Chihiro ve ailesinin yeni bir kasabaya taşınmalarıyla açılır. Yolculuk esnasında yolda gördükleri bir tünele dikkat eden aile, tünelin içerisinden geçtiklerinde karşılaştıkları fantastik dünyanın içerisinde büyülenirler. Ancak bu kasabada yolunda gitmeyen bir şeyler vardır, bu büyü kısa bir zaman sonra bozulacaktır. Ailesini kaybeden küçük Chihiro, babasını kurtarmak için korku dolu bir maceraya atılacaktır. Animasyon türünün en önemli örneklerinden biri olan film, 75. Akademi Ödülleri’nde En İyi Animasyon dalında Oscar’a; 52. Berlin Film Festivali’nde ise Altın Ayı ödülüne layık görülmüştür. Film, Japon sinema tarihinin en başarılı filmi olarak da kırılması güç bir rekoru elinde tutuyor.