En Son Eklenenler

Tuhaf hayvanları, sıra dışı mekânları, çılgın icatları, ürkütücü doğal olaylarını, hayranlık uyandıran yeteneklerini ve çok daha fazlasını keşfet. Garip dünyamız hakkında eğlenceli ve komik gerçekler bu seride. Garip Ama Gerçek 5, serinin garip ama gerçek bilgiler içeren son üyesi!

Yeryüzündeki hiçbir bahçe kaybolmasın! “Bütün balıklar, mercan kayalıklarında yaşayan balıkları kıskanırdı. Mercan kayalıklarında kırmızılar öyle kırmızı, morlar öyle mor, yeşiller öyle yeşildi ki, güneşin ışıkları suya yansıdığında renk renk çiçeklerin açtığı bir bahçeye benzerdi.” Peki, ya bir gün mercan kayalıklarının güzelliği ve huzuru bozulma tehlikesiyle karşı karşıya kalırsa! İşte o gün, her zaman dostlarını eğlendirip güldüren Palyaçobalığı Palya, onlara endişe içinde bir hikâye anlatmaya başlamış. Ama gelin görün ki kimse hüzünlü hikayeleri dinlemek istemiyormuş! Nursel Erdoğan’ın yazdığı, Dilek Yördem Ceylan’ın resimlediği Palyaçobalığı Palya, daha güzel bir dünya için, yaşadığımız her yere sahip çıkmamız gerektiğini anlatıyor. “Eski zaman öyküsünü heyecanla dinleyen balıklar, ‘Ama neden?’ diye sordu korkuyla. ‘Neden mi? Nedeni bizim güzel mercan kayalıklarıydı. Para kazanmak isteyen mercan avcıları pembe, kırmızı, beyaz mercan kayalarımızdan kolyeler, bilezikler, çeşit çeşit süs eşyaları yapıp satıyorlarmış. Önceleri küçülen kayalıklarda yaşayabiliyorduk. Sonra en kuytu yerlerimizi de yok ettiler.’ Eski zaman öyküsü denizkaplumbağasını epeyce yormuştu. Bütün balıklar nefesini tutmuş dinliyordu. İncecik iğnebalığı, ‘Ama mercan kayaları bizim yuvamız, onlar olmadan biz nerede yaşarız!?’ diye ağlamaya başladı.”

Bir kadın, kalabalığın içinden bir ok gibi fırlayıp gelecek, tanıdık mı diye yüzüne bakacağım ama değil. İnce, narin parmakları başımı kavrayacak, kaldırıp dizlerine koyacak. Elindeki plastik şişeden su içirmeye çalışacak ama bütün uğraşları nafile. Su boğazımdan aşağı inmeyecek. Siyah saçları yüzümde gezinirken kadına -bir anne olmalı- sesleniyorum, “Ben artık bir ölüyüm,” duymuyor, duymak istemiyor. Kulakları mı kapalı, hayır değil, duyuyor, konuşuyor hatta etrafındakilere bağırıyor. “Ambulans çağırdınız mı, etrafını açın, rahat nefes alsın?” Anneler kabullenmiyor ölümü. Anne olduğunu nereden anladıysam artık, muhakkak bir anne, başka kim bu kadar merhametli olur. Başka kimin saçları süt kokar, taze meyve ve sabun, ellerinin içi nasırlı olur ve parmakları bu kadar maharetli. Birinde yüzük, diğerinde karpuz, kiminde kanepe, başka birinde inci düğmeli gömlek ya da bir başkasında kamyon. Hatta ölümün kendisi de somutlaşıp bir nesne gibi karşımıza çıkıyor. İnsana ulaşmak için etrafımızı saran bunca nesne arasında sıkışan hikâyeleri buluyor ve anlatıyor. Gözü her şeyin üzerinde dolaşıyor, duruyor, görüyor ve hikâyeye dönüştürüyor. Hemen herkesin dikkatinden kaçan, üzerinde durmadığımız, düşünmeye değer görüp vakit ayırmadığımız eşyalara eğiliyor ve onlardan çıkıp insan hâllerinin en ince yerlerine ulaşıyor. Etrafımızdaki bunca şeyin arasında anlatılacak olanın, değerli olanın, hakikî olanın hikâyeleri var Tek Odalı Ev’de.

Bu öykü neredeyse tarihin derinliklerine uzanır. Zalim bir prens bir canavara dönüşmüştür. Bir gün hayatına güzel bir kız konuk olur. Kızın ona acıması ile prens eski bedenine kavuşacak, kendisi de kıza âşık olacaktır. Sonrasında da sonsuza kadar mutlu yaşayacaklardır. Ne var ki, Bella ve Çirkin’in öyküsü de diğerleri gibi pek çok kez ve farklı şekillerde anlatılagelmiştir. Bununla birlikte, dinlediğiniz öykünün uyarlaması ne olursa olsun, aklınıza takılan hep aynı sorudur: Bize tanıtılan bu Prens ne olmuştur da bir canavara dönüşmüştür? Bu kitaptaki öykü çağlar boyu anlatılanların arasından seçilerek alınmış bir uyarlamadır. Bu bir kibir ve kendini beğenmişlik, aşk ve öfke ile bir canavara dönüşmenin ve hiç kuşkusuz güzelliğin öyküsüdür.