Eserlere Göre Listeleme

"Düş, en büyük gerçektir!" – Stefano D’Anna Adam ona bakıp dümdüz ve dingin bir tonda "Ben simyacı değilim..." dedi. "Kimseyi dönüştüremem. Ben sadece hatırlamana yardımcı olabilirim." Kadın şaşkınlık içinde "Hatırlamak mı?" dedi. "Ben unutmak için buradayım." Adam gülümsedi. "İşte bu dünyanın sorunu bu! Herkes kendinden, hayattan, ‘an’dan mutsuz. Ya hep geleceği düşünerek ileri sarmak istiyor, ya geçmişi düşünerek başa almak. Ve tüm bunları da unutarak başarmanın peşinde. Yaşadıklarını, acılarını hatta bazen kim olduğunu unutarak. Oysa çözüm unutmak değil, hatırlamak. Ruhun unuttuklarını hatırlamak..." Hayatın içinde dönüp duran yalanlar, aldatmalar, önyargılar, korkular ve unutuşlar... Ve tüm bunların karşısında dimdik duran sessiz bir başkaldırı: Hatırlama eylemi... Hatırladın Mı

Doğan Hızlan “Hatırlamak – Günlük Yaşamdan Dipnotlar” kitabında kültür ve sanat ortamlarında karşılaştığı birbirinden ilginç insanı ve olayı anekdotlar biçiminde aktarıyor. Kitabın sonunda Murat Yalçın’ın Doğan Hızlan’la yaptığı “Akvaryumda Balık Gibi” başlıklı bir de söyleşi var. Bu söyleşide çocukluk ve gençlik yıllarından başlayarak 1950 Kuşağı, yayıncılık, edebiyat ortamı, günlük hayat, popüler kültür üstüne görüşlerini ortaya koyan Hızlan, alışkanlıklarını, meraklarını, beğenilerini de sergiliyor. Murat Yalçın “Hatırlamak – Günlük Yaşamdan Dipnotlar”ın arka kapağında Doğan Hızlan hakkında şöyle diyor: “Ne patikaların ne sokakların, salt iç mekânların insanıdır Doğan Hızlan. Kırlarda, deniz kıyılarında gezinmek yerine manzara resimlerine bakmak ister; sokakların sesine değil, müziğin sesine kulak vermek ister; insana tarihten, siyasetten değil, edebiyattan yaklaşmak ister; yollarda değil, satırlarda, sayfalarda gezinmek ister; hasbelkader olana razı olmaz, tercih etmek ister; ‘aman canım olur öyle şeyler’ demez, ‘olur mu canım öyle şey’ demek ister; iş olsun diye ilgilenmez, işe yarasın diye ilgilenir; görevde zekâ, işte keyif arar.”

Acıları dindiren, yaraları sağaltan, anıları unutuşun afyonuyla uyutan zaman... Elma kurdu elmayı nasıl içten içe kemirirse zamanı da kemiren kurtlar var. Zamanın unutulmaya mahkûm ettiği anılara ulaşacak incecik yollar açıyorlar. O yolları tıkayamazsınız, açıldıklarını anlayamazsınız. Bir ses, bir ezgi, bir koku, bir fotoğraf, bir çiçek, bir dokunuş, bir esinti, bir renk, o incecik yollardan sızıp unutulmaya mahkûm ettiğiniz anıyı unutuşun karanlığından aydınlığa çıkarıverir. Şaşırırsınız, nasıl baş edeceğinizi bilemezsiniz, korkarsınız, ürkersiniz. İktidarın tepelerinde, istihbarat teşkilatının en üst kademelerinde bir adam. Hasta yatağının başında bekleyen, ona tutkuyla bağlı bir kadın. Ağır ağır kararan belleğin puslu labirentlerinde dolaşan, hatırlamakla unutuş arasında, rüyalardan, karabasanlardan süzülen sayıklamalarla anlatılan güncel bir Türkiye trajedisi. Devlet uğruna işlenmesi insanlığa karşı suçları affettirir mi? Aşk, suskun kalmanın suç ortaklığını meşru kılar mı? İnsan iktidar hırsına yenildiğinde unutmaya sığınmak mümkün mü?

Elli sekiz yıldır Türkiye’de yaşayan Ayşe Reisoğlu, geçmiş yıllarla ilgili hatıralarını, evliliğini, ilerleyen yıllarda profesör olan eşinin akademik hayatını, Türkiye’deki yaşamı, kültürü artık Türkleşmiş bir Alman’ın gözünden anlatıyor. Kısacası bu kitap mutlu bir Türk-Alman evliliğinin hikayesi, Almanya ve Türkiye’nin bir kadın gözünden yakın tarihi… Arkadaş grubumuzdakilerin hepsi Alman değildi, yurt dışından Almanca öğrenmek için gelenler de vardı. Hatta yeni gelen birinden bahsediyorlardı. Kendisi Türk’müş. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde asistanmış, ayrıca doktorasını bile yapmış! Enstitü’de ilk Türk! Acaba nasıl biriydi? Onu gözümün önünde canlandırmaya çalıştım: siyah saçlı, kara gözlü, biraz kısa boylu ve kesinlikle bıyıklı. Acaba elinde kılıç, kafasında fes de var mıydı? Hadi kızım sen de, abartıyorsun! Ama muhakkak bolca Türk kahvesi içerdi, orası kesin. Evli miydi acaba, Müslümanların dört eş hakkı yok muydu?