Eserlere Göre Listeleme

radyo tiyatrosu

"Aşkım. Eğer sözcükler, belki de şimdi acı çektiğin o zaman. Sana söyleyeceklerim var. Bir başka yılın, bu sesi soluğu duyulmayan ucunda, kafamda sen, mahallemizin karanlık sokaklarını kolaçan ederek dolaşıyorum. Zihnin o sert bakışında tek bir nesneyi bunca uzun bir süre tutmanın olası olduğunu düşünemezdim. Sen! Sen! Karanlıkla birlikte, kararan havanın bir parçasından başka bir şey olmayan yağmur indiriyor, anımsanması gereken bir şey gibi yan yana elektrik direklerine çarpıyor..." Sevgilisine böyle seslenenerek başlıyor "Athena"ya John Banville. Çağdaş İrlanda edebiyatının saygın yazarlarından olan John Banville, "Athena"da akıcı dili, güçlü kurgusuyla en karmaşık olaylara bile sıradan, ama sahici bir kimlik kazandırıyor...

Annabeth dehşet içinde. Hera sağ olsun, altı aylık ayrılıktan sonra tam Percy'yle yeniden bir araya geleceklerken Jüpiter Kampı onlarla savaşa hazırlanıyor. 2. Argo, ateş püskürten gemi başı Festus ile birlikte ne yazık ki hiç de barışçıl bir görünüme sahip değil. Annabeth, JASON'ın güverteden Romalılara barış sinyalleri vermesini umuyor. Ancak bu, tek sorun değil. Cebinde annesinin, her hatırladığında sinirlerini bozan hediyesini taşıyor: Athena'nın İşareti. Yedi melezi Ölümün Kapıları'na götürecek kehanet zaten ürkütücü. Bunun üstüne Athena ondan neden bu kadar tehlikeli bir görev bekliyor ki? Ancak Annabeth'in en büyük korkusu, PERCY'nin değişmiş olması. Ya Percy artık bir Romalı olduysa? Ya eski arkadaşlarına artık ihtiyaç duymuyorsa? Savaşın ve bilgeliğin tanrıçasının kızı Annabeth, doğuştan bir lider olduğunu biliyor. Ama yanında Yosun Kafa olmadan hiçbir yere adım atmak istemiyor. Dört farklı melezin bakış açısıyla yazılmış olan Athena'nın İşareti, kadim topraklara, Roma'ya kadar uzanan efsanevi bir macera. Çok önemli buluşlar, insanı dehşete düşürecek fedakârlıklar ve akla hayale gelmeyecek korkular, kehanetteki yedi melezi bekliyor. Buyurun 2. Argo'nun güvertesine, eğer cesaretiniz varsa...

Bu defter Eskişehir - İstanbul trenlerinden birinde bulundu. Defteri bize ulaştıran "yemekli vagon" garsonlarından M.Y. (34) ismini bilmediği defter sahibini, "her şeyden anlayan, konuşmasını seven, esprili biri" olarak tanımlıyor. Garsonun dediğine göre, sürekli bir şeyler yazan bu ilginç kişi sık sık gökyüzüne bakıp "yıldız var da biz mi vermiyoruz" diye söylenirmiş... Araştırmalarımız bizi defter sahibinin gerçek kimliğine ulaştırmakta gecikmedi. Defterin sahibi, reklam ve halkla ilişkiler dünyasında "Atıf Hoca" olarak bilinen, Anadolu Üniversitesi öğretim üyelerinden Profesör Doktor Ali Atıf Bir'den başkası değildi. Üstelik onun, kurumsal ve kuramsal iletişim, reklam, halkla ilişkiler ve araştırmayla ilgili bu çok boyutlu ve renkli yazıları daha önce Para dergisinde de yayınlanmıştı. Yazılar, bir akademisyenin üniversite kadar 'hayatın' da içinde olabileceğinin, kuram ve pratik arasındaki ayrılmazlığın en güzel kanıtlarıydı. Gelişmeler birbirini izliyor; Atıf Hoca'nın tüm birikimini bir yemekli vagon muhabbeti tadında aktardığı bu yazıların defterde durduğu gibi duramayacağı giderek daha iyi anlaşılıyordu...