En Son Eklenenler

Bu kitapta değerli sanatçı Pınar Ayhan, bünyesinde barındırdığı yazar kimliğiyle karşımıza çıkıyor. Annesi Ülay Karakoç’un kaleme aldığı anılarından yola çıkarak bir devrin hikâyesini bize sunuyor. Bu kitap, Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı’nın (ZİÇEV) uzun yıllardır Genel Başkanlığını başarıyla yürüten Ülay Hanım’ın hayatını ve başarılarının ardında yatan sırları barındıran gerçek öyküleri Akıcı bir dille ve sürükleyici bir anlatımla kaleme alınan anılarda, yıllar önce yeni yeni filizlenen Türkiye Cumhuriyeti’nde, aydınlık yarınlar ülküsünde idealleri ve hedefleri olan genç bir Cumhuriyet öğretmeninin, ülkenin batısından doğusuna uzanan hayat macerasına tanıklık edeceksiniz. Bolu’da başlayıp İstanbul’da taçlanan bir eğitimcilik kariyerinin sevgi ve empati ile yoğrulursa Bismil’de nasıl sevgi çiçekleri açtırdığını göreceksiniz. Kitabın gizli kahramanı Bahattin Karakoç ile tanışacak ve onun öyküsünde Türkiye gerçeklerini yakından görme fırsatı yakalayacaksınız. Sorunları kökten çözmek için ilkeli siyaset yapmanın mümkün ancak bedelleri olan bir çaba olduğuna tanıklık edeceksiniz. Bir solukta okuyup birkaç ömürlük ders çıkaracağınız bir kitap tutuyorsunuz elinizde. Hemen okumaya başlamalısınız.” Serra MENEKAY

Ey düşlerimin mahiri; Tüm sırlarımı aşikâr eden Şu ufukta batan akşam güneşi Bilsin ki: Gün batımının huzuru, Senin silüetini hayal ettiğimden… O göz alıcılığı, Seni betimlediğimdendir!

Ağaç olmanın zor yanı, nerede büyümüşsen bir adım atamadan orada sâbit kalmandır. Hele de gövden kalınlaşmış, boyun uzamış, yaşlı bir ağaçsan. Geçmişin hatıraları ile baş başasındır; ne sevdiklerine gidebilirsin, ne de istediğin zaman onları görebilirsin. Beklemektir ağaç olmak, dört bir yana uçan özgür kuşlara, ülkeler gezen rüzgâra heveslenmektir. Sabretmektir ağaç olmak, her mevsime alışmak, her renge boyanmak, geceye gündüze, Güneş'e, Ay'a, yıldızlara eşlik etmektir. Ağaç olmak başlı başına özlemektir; gölgenizde oturan, dallarınızda konaklayan her yüzü, her sesi içinizde hissetmek, yeniden görmek/duymak hasretidir. Gelin ey göçmen kuşlar, dallarımda soluklanın. Siz kumrular yuva yapın yapraklarımın arasında. Çocuklar nerede kaldınız, salıncak kurun dallarıma, neşeyle şarkılar söyleyin, çığlıklarınız, gülüşleriniz yükselsin bana. Siz âşıklar, canım yansa da adınızı kazıyabilirsiniz gövdeme. Arkama saklanıp gelecek günlerin mutlu hayallerini kurabilirsiniz. Toprağı kazanlar, tohumu atanlar siz de bir ara verin dinlenin gölgemde. Yaslanın bana. Suyunuzu, ayranınızı serinliğimde yudumlayın. Ey derviş, namazını yanımda kıl, zikrini benimle çek. İstersen gözlerini kapatıp uzan biraz, en güzel rüyalarına ortak et beni. Şairler, ressamlar neredesiniz? Yalnızlığın şiirini yazmak, resmini çizmek istemez misiniz? Yapraklarımı açarken bir başka güzelim, dökerken bir başka. Evet! Yalnız bir ağacım bozkırda, dallarım gökyüzüne uzanmış, köklerim ise toprağın karanlığında yol bulmuş.