Eserlere Göre Listeleme

“Gece iyice bastırdığında aşağıya iniyorum; kafamın içinde yakınan bir sürü tilki (yalnızsın, yalnız). Adımlarımı sağırlaştıran toprağın üzerinde ağır ağır yürüyorum. Karanlık. Bütünüyle bahçe ve villalarla dolu bu mahallede oturmayı sürdürenlerden çok az kişi, Genel Karargâh’ın karartma konusundaki talimatlarına tam olarak uyuyor... Yolu biliyorum, cep fenerimi yakmama gerek yok. Ancak çoğu zaman hiçbir amacım olmuyor.” Emmy, Adam, Frau Anna, Hacıvassilis, Kaloyanoş... Savaşan Avrupa’dan, siyasi çalkantılarla boğuşan Yunanistan’dan kaçarak Doğu Akdeniz’e sığınan komünistler, aydınlar, eylemciler. Başka yerlerden, başka kültürlerden, başka hayatlardan kopup gelerek Kudüs’te buluşan bu insanlar, Mısır doğumlu Yunanlı yazar Stratis Tsirkas’ın büyük projesi Başıboş Kentler’in birinci kitabı Kudüs’ün kahramanları. Tsirkas, kimlik, coğrafya, siyaset ve insani zaafları, “akıntıya kapılmış kentler” metaforu üzerinden anlattığı bu üçlemeyle “mutlaka okunacaklar” listesine girmiş durumda. Görkemli, XX. yüzyılın kalp atışlarının hissedildiği bir başyapıt.

Onunla bir ömür değil onun için bir ömürdür sevda “Suç bende! Acılarımı dışa vursam sorun yok. Ama olabildiğince acılaşmış sözcükleri ortalığa saçacağıma yutuyorum. Pervasızca zehirliyorlar beni...” diyor Şiir. “Kardeşlik zorunlu arkadaşlık, arkadaşlıksa seçilmiş kardeşliktir” dedirten bir can dost, Eda var yanında. Ve Şiir’in hayatına dokunan üç erkek... “Bugüne kadar duyduğum, okuduğum, dinlediğim ya da seslendirdiğim bütün şiirlerden daha güzelsin!” diyen Ezel. “Aşkın yaşı yoktur, mantığı da” tezini savunan Baran. Ve hikâyesi, “Seni herkesten kıskanıyorum” ile “Nereden sevdim o zalim kadını” arasında sıkışıp kalmış bir Recep. Şiir’in ruh hali ise karmakarışık. Şöyle ifade ediyor kendini: “Bütün renkler çekip gitmiş hayatımdan Siyaha, beyaza razıyım da... Kapkara bir kuytunun derinine itivermişler beni Gözlerim gökkuşağının yedi rengine hasret Dokunsalar tel tel dağılacak yüreğim Beynimse çoktan yükünü almış Darmadağın...” (Tanıtım Bülteninden)

İnsanların yüreklerine kadar üşüdükleri bir Doğu köyünde başlayan ilknur'un hikâyesi, şefkatli bir öğretmenin uzattığı sıcacık bir el sayesinde, törelerin, imkânsızlıkların karanlık cehaletlerin geçit vermez dağlar gibi kuşattığı küçük bir köyden, üniversite kapılarına kadar binbir zahmetle gelebilmişti. Ancak, kapılardan içeriye girmek, İlknur için hiç de kolay olmayacaktı. Genç bir adamın, başörtüsü mağduru arkadaşlarının dünyasına yaptığı bu son derece başarılı empatik yolculukta, önünüzü demir kapılar, kapılar kadar soğuk ve sert kapı bekçileri, paronayak komşular, gösteriş meraklısı bir belediye başkanı, casus gazeteciler ve hatta sarhoş hayaletler kesecek... Arkasında pek çok soru bırakan bir intihar, İlknur ve arkadaşlarının 'beyaz kelebekler' için yaptıkları ilginç plân, ve kelimenin tam anlamıyla sarsıcı bir finalle 'şimdilik biten' bu yürek burkan hikâye, bir hayal ürünü olmaktan çok, gerçekleri dile getiriyor...