Eserlere Göre Listeleme

Sait Faik hikayeleri

"Haksızlıkların olmadığı bir dünya... İnsanların hepsinin mesut olduğu, hiç olmazsa iş bulduğu, doyduğu bir dünya... Hırsızlıkların, başkalarının hakkına tecavüz etmelerin bol bol bulunmadığı... Pardon efendim! Bol bol bulunmadığı ne demek? Hiç bulunmadığı bir dünya..." isteyen büyük yazarın ilk kez 1951'de yayımlanan hikaye kitabı Havada Bulut dergilerde kalan, kitaplarına alınmamış iki hikayenin de eklenmesiyle, yeniden gözden geçirilerek hazırlandı. Mektuplar, manüskriler ve gün ışığına çıkmamış yepyeni metinler sırada...

Havada Kalan Güvercin şiirsel çağrışımları olan bir ad. Görsel imgesiyle hemen zihne yerleşiveriyor. Şiirler de adı gibi güzel. Yaprakların arasından acıyla kararmış çiçekler, hasretle çığlıklanan dizeler dökülüyor. Günlerdir yanımda gezdiriyor, açıp açıp okuyorum. Bir kardeşin, öldürülen kardeşi için yaktığı türküler.. Okurken yüreğimin kabaran dalgalarını bastırmaya çalışıyorum. Yıldırımın yaktığı yer kabuk bağlamış olsa da, acı bir yerlerden yol bulup, "Issız sular gibi" sızıp kanıyor. Kitaba bu adın konulmasının ardında insanı duygulandıran sevimli bir öykü duruyor. İlhan Erdost'un kızı Türküler'i İlkokula her gün amcası Muzaffer götürüyor. Yine bir gün, Türküler'in küçük eli amcasının avucu içinde, Kızılay'daki üst geçitten geçerlerken demir korkuluklara konmuş bir güvercin aşağıda yükselen gürültüden ürküp havalanıyor. Çevrede konacak bir dal da yok. Türküler çocuksu bir merakla amcasına sesleniyor: "Amca, nereye konacak bu güvercin şimdi?" Amca suskun. Aynı çocuksu soru yineleniyor: "Amca, söylesene, nereye konacak bu güvercin şimdi?" Türkülerin yanıtsız sorusu amcanın zihnine yerleşip, bir zaman sonra şiirsel bir imgeye dönüşüyor ve İlhan için yazdığı şiirler toplamına ad oluyor. Türküler'in uçuşunu merakla izleyip, nereye konar kaygısını duyduğu güvercin babası için yazılmış şiir kitabı kapağına konuveriyor.

İlk kitabım olan Yorgunlar'a bunca yıl sonra bir daha göz atınca, onun ilk kitap olmanın bütün özelliklerini taşıdığını gördüm. O kitabımdaki öykülerden dört tanesini iyi ki yazmışım diyorum; altlarına bugün de hiç çekinmeden adımı koyabiliyorum. Ama bir kitap yapmayı keşke biraz daha geciktirseydim de, geri kalan öyküleri yırtıp atacak vaktim kalsaydı diye düşünüyorum şimdi. İkinci öykü kitabım Kanayan'dan önce ve sonra yazdığım başka öykülerimi de ekleyince Havada Kar Sesi Var çıktı ortaya. O öyküleri yazdığım yıllar düşünülürse, Yorgunlar'dan aldığım öykülerde `sivilceli dönem' diyebileceğim ergenlik dönemi, sonraki öykülerde de genellikle `ilk gençlik dönemi' kaçınılmaz bir biçimde yansıyor. Bir araya getirirken bu öyküleri yeni baştan elden geçirdiğimi de belirtmeliyim.