Yazara Gore Listeleme

Bazı kitaplar hiç yazılmamalıdır, bazı yazgılar da öyle… Yakılmak istenen kederler de vardır, kıvılcımdan yangına dönüşen alevler de… Yine de atmaya devam eden kalp, çalışmaya devam eden akıl, yaşamaya devam eden umudun değiştiremeyeceği hiçbir yazgı yoktur; şayet kalem elindeyse… Behiye o kitabı yazacak mı, yazmalı mı, yoksa kalemi kırıp atmalı mı buna kendisi karar verecek; okuyup okumayacağınıza da siz… “Kim olduğunu bilmiyorum. Yazdığım her satır gerçekleşiyor ve senin koruma içgüdünün sınırları yok. Korkuyorum ama bir o kadar da güvende hissediyorum kendimi.”

Kayıp [Amerika] 16 yaşındaki Praglı Karl Rossmann, yeni bir hayat kurması amacıyla, anne babası tarafından Amerika’ya gönderilir. Gemiden iner inmez başlayan, kimi komik kimi hazin talihsizliklerin peşini bırakmayacağı Rossmann son derece çağdaş ve tekniğe dayalı bir dünyayla karşılaşır ve bu dünyada bütün kapılar ona açıktır. Bu roman ilk kez, Kafka’nın ölümünden sonra, 1927 yılında yakın dostu Max Brod tarafından birtakım müdahalelerle “AMERİKA” adıyla yayımlanmıştı. Kafka’nın yazma aşamasındayken bu romana “KAYIP” adını vermeyi tasarladığını 11 Kasım 1912 yılında Felice Bauer’e gönderdiği mektupta okuyoruz. “KAYIP [AMERİKA]” fantastik kurgu ile gerçekçi romanın olağandışı bir harmanı. “Eğer ortada iyi niyet yoksa, insanın kendini savunması çok zordur.” “Bu esere dair en güzel şey, esere nüfuz eden derin melankolidir: Kişinin ‘hayatı anlamadığı’ ve haklı olduğu, çok nadir rastlanan bir vaka var burada.” – Kurt Tucholsky “Kafka aslında Fransa’dan ve Kuzey İtalya’dan öteye hiç seyahat etmedi, öyle ki hayal gücünün masumiyeti bu macera kitabına o tuhaf rengini veriyor.” – Max Brod

Gergedan Eugène Ionesco’dan acımasız bir konformizm ve totalitarizm eleştirisi. Küçük bir taşra kentinde sakin bir pazar günü iki arkadaş, Bérenger ile Jean bir kafenin bahçesinde oturup laflamaya başlarlar. Birden, gittikçe artan bir gürültü duyulur: Hızla gelip gözden kaybolan bir gergedanın çıkardığı sestir bu. Sonra bir başka gergedan aynı hızla geçip gider. Mahallenin sakinlerinden bir ev hanımı, yaşlı bir beyefendi, bir mantıkçı,kafenin sahibi ve garson kız büyük bir şaşkınlık içinde olup biteni anlamaya çabalar, birtakım sorulara cevap bulmaya çalışırlar. Kısa süre içinde kentte gergedanların sayısının arttığı görülür, ancak bunlar kente dışarıdan gelmiş gergedanlar değildir, halk gergedanlaşmaktadır… Ionesco akıldışı olanı, kendi dışında hiçbir gerekçeye ihtiyaç duymayan özerk bir güç olarak ciddiye alan nadir yazarlardandı. Ancak yalnızca, aklın en sonunda her zaman bir şekilde üstün geleceği yollu aldatıcı bir güven duygusuna kendilerini kaptırmayanların, aklın can düşmanlarına karşı başarılı bir şekilde direnme şansı vardır. – Richard Herzinger – Die Welt Gergedan, fikirlerin yaygın ruh hallerine ne kadar çabuk dönüşebileceğini ve ardından, kaçınılmaz olarak bir toplumsal kargaşaya yol açacağını etkileyici şekilde gösteren, toplumsal histeri ve konformizme ilişkin acayip bir hikâye. – HANS OTTO THEATER

Duvar (Klaus Antes’in sonsözüyle) Orta yaşlı bir kadın, kuzini Luise ve kocası Hugo’yla birlikte dağda, onların av köşkünde birkaç gün geçirmek ister. Varışlarının ardından çift komşu köye yürüyüşe çıkar ama geri dönmez. Ertesi sabah kadın aşılamaz, görünmez, saydam bir duvara çarpar: Duvarın arkasında ölü katılığı hâkimdir. Kadın dünyanın geri kalanından tecrit edilmiş, dar ve sınırlandırılmış doğa parçasının ortasında, çevresinde kendisine yanaşan bir köpek, bir inek ve bir kediyle birlikte hayatta kalabilmek için bir düzen kurmaya, “yeni hayat”ına yön vermeye çalışır. 1963 Arthur Schnitzler Ödülü’ne değer görülen, Marlen Haushofer’in en sevilen romanı DUVAR kendi içinde sıkışıp kalmış modern insanın varoluşsal yalnızlığını betimlerken, insanın hüküm sürdüğü dünyada ancak bir metafor olmaktan kurtarıldığında saydamlaşan “duvar”ın arkasındaki yalnızlığı biraz olsun dindirecek bir beceriye de işaret ediyor: Sevgi. DUVAR: Nefes kesici bir hayatta kalma öyküsü, Soğuk Savaş dönemini anıştıran distopik bir macera, akıldan çıkmayacak bir feminist bilimkurgu başyapıtı. ROBINSON CRUSOE kadar sürükleyici. Doris Lessing DUVAR, anlatıcı yeni bir topluluk oluşturdukça yavaş yavaş ütopya romanına dönüşen bir distopya romanı. Haushofer’in hayvan doğasını yurt edinme biçimi son derece sevgi dolu ve özgeci… Yabansı ve olağanüstü. James Wood Olağanüstü yalınlığı bir klasik eser ayarında olan büyük bir anlatı. Batı yazınının başyapıtları arasında yer alabilir. Hans Weigel Fevkalade ilginç, daima hafife alınmış bir yazar. Elfriede Jelinek DUVAR, anaerkil düzenin kültivasyona uğramış eylemlerinden hareketle insanlığın devamına ilişkin umudu bir paradigma değişimine bağlayan ve kadına özgü değer tasarımlarından destek alan bir ütopyadır. Gisela Ullrich Eğer biri bana hayatımdaki en önemli on kitabı sorsaydı, bu kitap kesinlikle onlardan biri olurdu. Elke Heidenreich Mucizevi olandan azı değil. Chicago Review of Books “Sırtımı duvara dönüp uykuya dalıyordum. Hayatımda ilk kez sakinleşmiştim, memnun ya da mutlu değildim, ama sakinleşmiştim. Bunun yıldızlarla ve artık onların gerçek olduğunu bilmemle ilgisi vardı, ama bunun neden böyle olduğunu açıklayamıyordum. Öyleydi işte.” (Kitaptan)