En Son Eklenenler

“Ey insanlar! Malumunuz olsun ki, bütün kahraman askerlerim, bütün İslam’ın sırtını dayadığı yer, manevi gücün desteği olan Medine’yi, son fişengine, son damla kanına, son nefesine kadar korumaya ve kollamaya me’murdur. Bu asker, Medine’nin enkazı ve nihayet Ravza-ı Mutahhara’nın yeşil türbesi altında, kan ve ateşten dokunmuş kefenle gömülmedikçe, Medine-i Münevvere kalesinin burçlarından ve yeşil kubbesinden al sancağı alınmayacaktır. Ey Osmanlı ordusunun yiğit subayları! Ey her cenkte cihanı tir tir titretmiş yiğit Mehmetçiklerim! Gelin hep beraber Allah’ın ve işte huzurunda huşu ve aşk içinde gözyaşları döktüğümüz Peygamber’in karşısında, aynı yemini tekrar edelim... Ve diyelim ki; ‘Ya Resulallah, biz seni bırakmayız!’” İstanbul hükümetinin Medine’yi teslim edin emrine rağmen yedi ay daha savunmayı sürdürdük. Ama sonunda asker açlıktan çekirge yemeye başladı, Fahreddin Paşa kendi komutanları tarafından İngilizlere teslim edildi. Medine Savunması’nın en hazin tablosu o gün yaşanırken; Paşa kendini uğurlayan askerlerine tek tek sarıldı “Hakkınızı helal edin, siz görevinizi yaptınız” dedi. Rasûlullah’ın türbesindeki gümüş parmaklıklara yüzünü yasladı: “Ya Rasûlullah! Seni korumak için buraya geldim ama beni de korumak sana düştü.”

Türkler “Barak” derlerdi, kara tüylü köpeğe, Böyle ad verirlerdi, büyük soylu köpeğe. Aslında efsaneler, bir köpek anarlardı. Onu da köpeklerin, atası sayarlardı. Bu köpek soylu idi, çok büyük boylu idi, Av çoban köpekleri, hep onun oğlu idi. Kuzey-batı Asya’da güya “İt-Barak” vardı, Türklerse İç Asya’da, onlara uzaklardı. Başları köpek imiş, vücutları insanmış, Renkleriyse karaymış, sanki Kara Şeytanmış. Kadınları güzelmiş, Türklerden kaçmaz imiş, İlâç sürünürlermiş, ok mızrak batmaz imiş. Destanda denilmiş ki, Oğuz-Han yenilmişti, Bir adaya sığınıp toplanıp derilmişti. On yedi sene sonra, Oğuz onları yendi. Kadınlar yardım etti, orada savaş dindi. Oğuz bu bölgeleri, “Kıpçak-Beğ”e il verdi, Bunun için Türkler de oraya “Kıpçak” derdi… -Oğuz Kağan Destanı

Soğuk bir Şubat gecesi, Göteborg’daki özel Löwander Kliniği’nde elektrikler kesilir. Doktor Sverker Löwander, solunum cihazının acı acı öten alarmını duyarak, telaşla yoğun bakım servisine koşturur. Ama artık çok geçtir. Çünkü yoğun bakımdaki solunum cihazına bağlı yatan erkek hasta için yapılacak hiçbir şey kalmamıştır. Bu ölümü doğal gibi görülen cesedin yanında hiç de doğal bir yoldan ölmüş gibi durmayan bir başkası vardır: Hastanın yanında olması gereken yoğun bakım hemşiresi’nin cesedi klinik jeneratörünün üzerindedir. Ve bir diğer hemşire de hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolmuştur. Cinayet Masası Müfettişi İrene Huss ve meslektaşları Löwander Kliniği’ne geldiklerinde, tek görgü tanığı olan yaşlı bir hemşire ısrarla kliniğin koridorunda Hemşire Tekla’yı gördüğünü söyler. Ama bu imkânsızdır. Çünkü gördüğünü söylediği Hemşire Tekla elli yıl önce kliniğin tavan arasında kendisini asarak intihar etmiştir... İskandinavya’nın Henning Mankell ve Karin Fossum’la birlikte yaşayan en büyük polisiye yazarlarından biri olan Tursten’den gizemli bir cinayet öyküsü...

José Saramago’nun yazarlık serüveninin başladığı kitap Dul. Saramago’nun henüz 25 yaşındayken kaleme aldığı ilk romanı, 1947’de Günah Diyarı adıyla yayımlanmıştı. Ancak yazarın çok içine sinmeden gerçekleşen bu isim değişikliği yüzünden kenarda tuttuğu romanı, yıllar sonra “asıl adıyla” yeniden okuruyla buluşuyor. Bugün Nobel ödüllü bir yazar olarak eserlerini okuduğumuz José Saramago’nun bütün acemiliklerden uzak, ancak alıştığımızın dışında “klasik” üslupla kaleme aldığı Dul’da, daha sonraki eserlerinde karşımıza çıkacak birçok unsurun şifrelerini de göreceksiniz. Yazarın doğumunun yüzüncü yılı vesilesiyle Portekizce dışında dillerde ilk defa yayımlanan Dul, dünyaca ünlü bir ustanın kaleminden yıllarca yeniden okunmayı bekleyen gizli bir hazine.