Yazara Gore Listeleme

İnönü Savaş Meydanında Metristepe de Batı Cephesi Kumandanı İsmet Bey’e, Bütün dünya tarihinde, sizin İnönü Meydan Savaşlarında yüklendiğiniz görev kertesinde ağır bir görev yüklenmiş kumandanlar çok azdır. Ulusumuzun bağımsızlığı ve varlığı, dâhice yönetiminiz altında onurla görevlerini gören kumandan ve silah arkadaşlarınızın kalp ve yurtseverliğine büyük güvenle dayanıyordu. Siz, orada yalnız düşmanı değil, ulusun (makûs) talihini de yendiniz. İstilâ altındaki mutsuz topraklarımızla beraber bütün yurt bugün sınırlarına dek zaferinizi kutluyor. Düşmanın yurdumuzda yayılma hırsı, ‘azim ve himmetinizin’ yalçın kayalarına başını çarparak param parça oldu. Adınızı, tarihi övgüler kitabesine yazan ve bütün ulusu hakkınızda sonsuz minnet ve şükrana şevketten büyük gaza ve zaferinizi kutlarken, üstünde durduğunuz tepenin size binlerce düşman ölüleriyle dolu bir şeref meydanı seyrettirdiği kadar, ulusumuz ve kendimiz için yükselme parıltısıyla dolu bir gelecek ufkunu da gösterdiğini söylemek isterim.

Koşullar her zamankinden daha zor, kaybedilecek şeyler ise daha değerli. Kaz Brekker ve ekibi, hayatta kalacaklarına inanmadıkları bir soygunun üstesinden gelmeyi başarır. Fakat büyük ödülü paylaşamadan kendilerini tekrar ölüm kalım savaşının ortasında bulurlar. Grisha dünyasının kaderi, şehrin karanlık sokaklarındaki intikam savaşına bağlıdır. Kaz ve ekibinin ise ne pahasına olursa olsun bu savaşı kazanmaktan başka çaresi yoktur.

Nazlı Eray, Tozlu Altın Kafes’ten sonra anılarını anlatmaya devam ediyor Sihirli bir dünyanın eşiğinde, parmaklarımın ucuna kalkmış, hayata bakıyorum.Eski bir aşk, iki erkek, iki şehir; yaşlı bir halanın belleğinin sınırlarında aranan, bulunmaya çalışılan bir yitik yaşam, onun ellerini sımsıkı tutup kaybolmuş bir dünya ile kurulabilen tuhaf bağlantı; İstanbul’un bir rüyada kalmış tüm değişik köşeleri; güneşli ve gölgeli halleriyle annemin sureti.Aşkın peşine düşüp gidilen çılgın bir Konya yolculuğu. Sıcak yaz günlerine dönüşen karlı geceler, gümüş bir tepsi gibi parlayan Eymir Gölü ve kıyısında kulağıma fısıldanan ürkek bir “Seni seviyorum.” Aşkın bir şehri değiştirişi, kader yumağına takılan bir insanın mutluluğu arayışı, eski insanlar, eski yıllar, eski evler ve onların içinde saklı kalmış rüyalar…Yaşanamamış aşklar, yıllar sonra siyah beyaz kuğulu bir kartpostaldan bulunup çıkartılmaları; İnkılap Sokak’taki küçük ev, bozkırın bana sunduğu sonsuz gece. Gökte gümüş bir ay. Karlı gecelerde hatırladığım anneannem.Gecenin kocaman bir kara panter gibi kaçıp gidişi. Kardeşim Mümtaz’ın mavi pelerinli bir kuş olarak sonbahar bahçeme gelişi. Kullanılmayan telefon tuşları, birbirine söylenmeyen duygular, ruh sessizliği, durgun fırtına. Sevdiğim iki şehir arasında bir kâğıt gibi yırtılışım. Duygularda bir nar çatlaması. Yanıma gel, gözlerime bak, ellerimi tut, “Seni seviyorum” de. Yanımızda Eymir Gölü olsun. Geçmişi bir sihirbazın renkli fuları gibi boynuma sarmış olayım. Sonra Fevzi gelsin, her şeyi bozsun!