Eserlere Göre Listeleme

"İnsan evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar." Hayat Güzeldir filminin bir repliği vardır içime işleyen, " İyilerin aptal olduğunu sandığımız yerde yitirdik insanlığımızı" diye... İşte biz şu sıralar tam da o yerdeyiz bence. Benim hayalim, ülkemin bu tuzağa düşmeden dimdik doğrulması. "İyilik aptallık değildir" diye yan yana saf tutsun insanlar istiyorum. Dayak yedikçe ayağa kalkan bir adam düşleyin. Kim ne kadar vursa yine kalkıyor ayağa.. Yine silleyi yiyor, yine kalkıyor. Defalarca... Ta ki birileri artık ona vurmaya cesaret edemeyene, kendi kötülüğünden yorulana dek. İşte o zaman, "Dik Duran Adam" diyorlar ona. Ben... Ülkem "Dik Duran Adam" olsun istiyorum. İyiler aptal değildir. İyilik mucize de değildir. İyilik, iyiliktir işte! Yaşamın normal halidir iyi olmak. Balkondan sarkan begonviller kadar basit ve güzel... Geçmişin değerlerini, doğasını, insanlarını özlerken o değerlerle, güzelliklerle bugününü ve geleceğini kurmak isteyen bir kalemle karşı karşıyayız. Paylaşmanın, değer bilmenin, insanları israf etmemenin, erdemin ve şükretmenin önemine inanan bir kalem... (Tanıtım Bülteninden)

Bir Zeki Müren sesinde mesela, “Mesut Bahtiyar’dan şarkılar dinlediniz” dediği zaman gözlerimiz nemleniyor olabilir mi? Veya Şenay, “Şu dünyadaki en mutlu kişi, mutluluk verendir” diye süzülse kalbimize, içimizdeki küs çocuk duyup da gelir mi dersiniz? Özlediğimiz kokular sonra... Leylak, lavanta, naftalin, tütün kolonyası, az önce mangal ateşinden alınmış bir fincan kahve, taze biçilmiş çimen, turşu suyu, tavada kızaran köfte, mis gibi arap sabunu, nane yaprağı, kıyılmış dereotu, eski bir kitabın sayfaları... Ya da sayfaları sararmış bir mektup mesela, bir dizecik şiir, bir kenarı oyalı mendil, bir gözlük, bir kalem, bir tespih, bir anı, geçmişe sizi sevgiyle sımsıkı, güvenle bağlayan... İçinizdeki o çocuk, kaygılara boğulup duvarlara çarpa çarpa “Beni eve götür” diye bağırdığı zaman işte gideceğiniz güvenli yuva orası. Bir nefesle dünyaya geldik, bir nefesle de gideceğiz. O iki nefes arasındaki süreyi kâbusa mı çeviriyoruz, yoksa şölen gibi mi yaşıyoruz, aslında bizim elimizde. Herkes yaşamasına yaşar, ölmesine ölür de, kalpten kalbe akışmak her babayiğidin harcı değil. Onu bir denesek mi? Ne de olsa yol da burası, ev de burası.

Gayretsiz zaferler zafer tadı vermeyecek size. Tatmin etmeyecek sizi mücadelesiz başarılar, kıymetini bilmeyeceksiniz. Kendi emeğinizle elde edilmiş herhangi bir lokma, hazıra konduğunuz ziyafetten çok daha kıymetlidir, zaman size anlatacak bunu. Kula minnet eylemeden yaşamayı seçtiğinizde açılıverecek yol önünüzde. Biliyorum zorlanacaksınız. Ama pırlanta defalarca tıraşlanmadan pırlanta olmuyor, zeytin dövülüp ezilmeden zeytinyağı haline gelmiyor. Daha değerli bir şeye dönüşmenin yolu biraz zorlanmaktan geçiyor. Biliriz. Çünkü geçtik o yollardan. Nerede uçurum var, neresi viraj, neresi çamur biz geçtik, biliriz. Yardım isterseniz... Buradayız. Çiçek aşılarımızdan tanırsınız bizi.

Varlığının şerhini düşmeye niyetlenmişken bir rüya düştü İbn Arabi'nin alemine. Rüyasında kendini uyurken izledi; bir kuş, bir harf, bir ayna, bir harita kaldı geriye. İşaretlerin peşinden gitti İbn Arabi zira Hızır demişti ona "Hakikat, sana hayal denizinden gösterilecek, rüyalarına sahip çık...” diye. Yüzyıllar öncesinden bugüne kavuşan bir haritanın peşinde büyüyen bir arayış hikâyesi... "İbn Arabi'nin yolculuğu, yazılmış bir kaderdi. Hayalleri haritanın üzerindeki şehirlere saçılmıştı. Yol gitti, yolcuyu tanıdı, şehirler gezdi, ölüme şahit oldu, vebayı bildi, Mekke'ye geldi, Kudüs'ü gördü ve Anadolu'ya umut saçtı..." Aydın Hız, kelimelerin gücüyle dönemin atmosferini bugüne taşıyor.