Eserlere Göre Listeleme

"İnsan evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar." Hayat Güzeldir filminin bir repliği vardır içime işleyen, " İyilerin aptal olduğunu sandığımız yerde yitirdik insanlığımızı" diye... İşte biz şu sıralar tam da o yerdeyiz bence. Benim hayalim, ülkemin bu tuzağa düşmeden dimdik doğrulması. "İyilik aptallık değildir" diye yan yana saf tutsun insanlar istiyorum. Dayak yedikçe ayağa kalkan bir adam düşleyin. Kim ne kadar vursa yine kalkıyor ayağa.. Yine silleyi yiyor, yine kalkıyor. Defalarca... Ta ki birileri artık ona vurmaya cesaret edemeyene, kendi kötülüğünden yorulana dek. İşte o zaman, "Dik Duran Adam" diyorlar ona. Ben... Ülkem "Dik Duran Adam" olsun istiyorum. İyiler aptal değildir. İyilik mucize de değildir. İyilik, iyiliktir işte! Yaşamın normal halidir iyi olmak. Balkondan sarkan begonviller kadar basit ve güzel... Geçmişin değerlerini, doğasını, insanlarını özlerken o değerlerle, güzelliklerle bugününü ve geleceğini kurmak isteyen bir kalemle karşı karşıyayız. Paylaşmanın, değer bilmenin, insanları israf etmemenin, erdemin ve şükretmenin önemine inanan bir kalem... (Tanıtım Bülteninden)

Bir Zeki Müren sesinde mesela, “Mesut Bahtiyar’dan şarkılar dinlediniz” dediği zaman gözlerimiz nemleniyor olabilir mi? Veya Şenay, “Şu dünyadaki en mutlu kişi, mutluluk verendir” diye süzülse kalbimize, içimizdeki küs çocuk duyup da gelir mi dersiniz? Özlediğimiz kokular sonra... Leylak, lavanta, naftalin, tütün kolonyası, az önce mangal ateşinden alınmış bir fincan kahve, taze biçilmiş çimen, turşu suyu, tavada kızaran köfte, mis gibi arap sabunu, nane yaprağı, kıyılmış dereotu, eski bir kitabın sayfaları... Ya da sayfaları sararmış bir mektup mesela, bir dizecik şiir, bir kenarı oyalı mendil, bir gözlük, bir kalem, bir tespih, bir anı, geçmişe sizi sevgiyle sımsıkı, güvenle bağlayan... İçinizdeki o çocuk, kaygılara boğulup duvarlara çarpa çarpa “Beni eve götür” diye bağırdığı zaman işte gideceğiniz güvenli yuva orası. Bir nefesle dünyaya geldik, bir nefesle de gideceğiz. O iki nefes arasındaki süreyi kâbusa mı çeviriyoruz, yoksa şölen gibi mi yaşıyoruz, aslında bizim elimizde. Herkes yaşamasına yaşar, ölmesine ölür de, kalpten kalbe akışmak her babayiğidin harcı değil. Onu bir denesek mi? Ne de olsa yol da burası, ev de burası.

Gayretsiz zaferler zafer tadı vermeyecek size. Tatmin etmeyecek sizi mücadelesiz başarılar, kıymetini bilmeyeceksiniz. Kendi emeğinizle elde edilmiş herhangi bir lokma, hazıra konduğunuz ziyafetten çok daha kıymetlidir, zaman size anlatacak bunu. Kula minnet eylemeden yaşamayı seçtiğinizde açılıverecek yol önünüzde. Biliyorum zorlanacaksınız. Ama pırlanta defalarca tıraşlanmadan pırlanta olmuyor, zeytin dövülüp ezilmeden zeytinyağı haline gelmiyor. Daha değerli bir şeye dönüşmenin yolu biraz zorlanmaktan geçiyor. Biliriz. Çünkü geçtik o yollardan. Nerede uçurum var, neresi viraj, neresi çamur biz geçtik, biliriz. Yardım isterseniz... Buradayız. Çiçek aşılarımızdan tanırsınız bizi.

Hakan Altıner, elli beş yıllık tiyatro yaşamını, hayallerini, bu serüvende kendisine eşlik eden, seslerini sesinin yanında duyduğu o iyi insanları ve bir dönemi Pınar Çekirge’ye anlattı. Tiyatro için yaşayan, öncesi, sonrası, nefesi, varı yoğu tiyatro olan gerçek bir tiyatrocu ile tanışmaya, onun ışıltılı hayallerine tanık ve suç ortağı olmaya, dahası bir Hakan Altıner “retrospektif”i yaşamaya hazır mısınız? “İstiyordum ki, aklıma gelen, dilime takılan her soruyu sorayım, bu nehir söyleşi günden geceye aksın. Zaman kavramı kaybolsun. Anıların, yaşanmışlıkların arasında, çağrışımlar, hatırlayışlar sağanağına tutulalım. Her defasında yorgun hayatların eşsiz baharı olmuş, bütün o oyunları, o oyuncuları, crescendo-decrescendo geçişleri konuşalım… Konuştuk da… Hakan Altıner‘i dinlemenin doyulmaz tadını duyumsadım. Sil baştan çıkagelen hatıralar arasında, tiyatromuza farklı duyarlılıklar armağan eden, ışığı yüksek, rüzgârı güçlü bir yönetmenin hayalhanesinde yol aldım. Hep o anlarda asılı kalmak, hep o anlarda mühürlenmek, sahneye yıldız tozları serpmekti niyetim. Çok uzaktan, bir ömür kadar uzak diyarlardan gelen, zamanın sisiyle buğulanmamış repliklere kulak verdik birlikte. Bir hayat, kocaman bir hayat yaşadık aslında.” -Pınar Çekirge Hakan Altıner deyince içi dışı tiyatroyla dolmuş bir entelektüel gelir aklıma. Gerçekten de onun gibi tiyatro sanatıyla böylesine yoğurulmuş başka biri daha olduğunu sanmıyorum. Yıllarını tiyatroya adamış bir sanatçı olarak bu benim düşüncem. Bitmek tükenmek bilmeyen bilgisini gençlerle paylaşmaya devam eder umarım. Sağ olsun, var olsun. -Haldun Dormen