Eserlere Göre Listeleme

Amerika Birleşik Devletleri tarihteki en feci terör saldırısıyla karşı karşıya kalmıştır. Başkan Durling, Kuvvet Komutanları, Anayasa Mahkemesi yargıçları ve birçok Kongre üyesi hayatını kaybetmiştir. Başkan Yardımcılığı’na saldırıdan birkaç dakika önce atanan Jack Ryan, sarsılmış ve tüm liderlerini kaybetmiş ülkenin Başkanlığına getirilmiştir. Şimdi hükümeti yeniden kurmalı, yas içindeki ulusu rahatlatmalı ve gerçek bir liderlik sergilenmelidir. Ama hem ülkesinde, hem de dışarıda düşmanlarca çevrelenmiş durumdadır. Bu arada yabancı düşmanlar, yaralı ülkeye son darbeyi vurup, dizleri üzerine çökertecek karmaşık bir senaryo geliştirmektedir.11 Eylül gibi akla hayale gelmeyecek şeyleri düşünen bir yazar var Amerika’da Bu tür senaryoları romanlaştırdığı için bugün dünyada kitapları en çok satan , kitap yazarak en çok para kazanan insan o. Adı Tom Clancy... Başından beri her kitabını okuduğum bir romancı Clancy. "Yeni Dünya Düzeni’nin, uluslar arası terörle mücadele anlamına geldiğini romanlarında yazan, ‘öngörü’sahibi biri" "Executive Orders" (Başkanın Emirleri), Jack Ryan’ın başkan yardımcısı olarak yemin ettiği törenle başlıyor. Tören tamamlandıktan hemen sonra, savaşta oğlunu kaybetmiş bir Japon, kullandığı Boeing 747’yi kongre binasına çarptırır. Başkan ve senatörlerin çoğu dahil bütün Amerikan federal karar alma mekanizması ölür..(Usame bin Ladin’in adamları ilhamlarını bu romandan almış olabilirler mi acaba).

Ömer Faruk bu hayli iddialı kitabında çatışmalı toplumsallıkların kökeninde siyasi değil düşünce krizi olduğunu öne sürerek bizi düşünce üzerine düşünmeye davet ediyor. Ona göre düşünce kendisi üzerine düşünmediği sürece düşünmüş sayılamaz. Düşüncedeki bu kritik eşik aşılamadığı sürece de “sürekli kriz” durumundan çıkılamaz. Yazar, düşüncenin düşünene hükmetmesi ile düşünenin düşünceye hükmetmesi arasındaki artan mesafenin “sürekli kriz”in temel nedeni olduğunu belirtiyor. Tüm düşünce tarihini arkalayan bu gerilim sorunsallaştırılmadığı sürece de “sürekli kriz” durumundan çıkılamayacağını söylüyor. Ve mevcut tartışma ortamını devlet olmaya/almaya yönelik siyasetin dışarısına, haysiyetli bir başlangıç noktasına, düşünenin düşünceye hükmetmesi boyutuna davet ediyor.

Onun kaygısı, sevdası, derdi, davası hep Allah'ı kullarına tanıtmak ve sevdirmekten ibaretti. Bütün engellere, acılara, işkencelere, hapislere, sürgünlere, zehirlemelere rağmen Kur'an'a, imana, İslâm'a hizmet duygusundan hiç ayrılmadı. En zor şartlarda bile hiç ümitsiz olmadı. En olumsuz şartlardan, daima en olumlu sonuçlar çıkardı. Kendisini batırmaya, bitirmeye çalışanları da huzura ve mutluluğa, yani kulluğa çağırdı. Çünkü ona göre, kul olmak, "kurtulmak" demekti. Kendisine en acımasız hakareti ve dayanılmaz işkenceyi lâyık görenleri bile iman hakikatleriyle tanıştırmak ve kurtarmak telâşındaydı. Güle oynaya günah bataklıklarına batanlara da merhametle baktı. Günahına ağlayamayanların günahına da ağladı. Çünkü onun insana ve olaylara bakışı, veli bakışıydı. Geçitlerde, köprülerde, uçurum başlarında titreyenlere, "İnşaallah geçer." duasındaydı. "Ha geçti, ha geçecek!" şevkiyle, dertlerini dert edinirdi. Her düşenin acısı, önce onun yüreğine yansırdı. Her ezilenle, evvelâ onun içi ezilirdi. Çünkü o, şefkatten ibaretti. Sevgiyle sarıp sarmaladı yaralı yürekleri. Manevî kiri, pası, yarayı acısız ameliyatlarla tedavi etti. Gönülleri çelen, ruhları çeken bir muhabbet merkeziydi. Benim sevdalandığım yürek, bu yürekti. Benim ve neslimin kendine gelişiydi. Uyanmamızdı heyecanla ve gafletten silkinmemizdi. Uyanalım diye uyanıktı. Ebediyen gülelim diye ağlıyordu.