Eserlere Göre Listeleme

Eczacılık tarihinden öyküler...   Tarihteki ünlü Teb kentinin kütüphanesine, kapısının üstünde yer alan şu yazının altından geçerek giriliyordu: “Ruhun İlacı”... Elinizde tuttuğunuz bu kitabın sayfalarında, ruhunuza ilaç olacak birbirinden güzel öyküler bekliyor sizleri.   Sinem Us yalnızca edebiyattan değil, sanatın tüm dallarından öyküler katıyor, havanında hazırlayıp bizlere sunduğu ilacına: Haydn’ın “Eczacı” operasındaki Türklerden, Salvador Dalí’nin resmini yaptığı eczacı arkadaşına, iki bin yıl önce Anadolu’nun bitkilerinde şifa arayan Dioscorides’ten Yaşar Kemal’in eserlerindeki akrabalığa uzanan, bilgi dünyamıza güç katan, düşünce dünyamızın demir eksikliğini gideren bir kitap...   Bir öyküde Haldun Taner çıkacak karşınıza, Fazilet Eczanesi’nde elinde tuttuğu reçeteyle... Bir başka öyküde bir ilaç tanıtım broşüründe yer alan sözleriyle Muhsin Ertuğrul... Red Kit’in bir serüveninde ilaç yapan sahte doktor,  Hacivat ve Karagöz’ün konusu bir eczanede geçen oyununa göz kırpacak. Üstelik birbirinden güzel onca öyküye, işgal İstanbul’unda Mustafa Kemal Atatürk’e hayatı pahasına destek veren, hiç bilinmeyen bir eczacının eczanesindeki kırmızı dolaptan içeri girerek ulaşacaksınız.   Sunay Akın

Türkçe edebiyat tarihinde kadın yazını, yalnızca edebi değil, aynı zamanda siyasi ve toplumsal bir varoluş mücadelesinin de alanı olmuştur. Kadın yazarlar, geç Osmanlı’dan erken Cumhuriyet dönemine uzanan süreçte, erkek-egemen edebiyat kamusu ve kanonik yapılanmaların sınırlarını aşarak kendi sözünü kurmanın yollarını aramışlardır. Ancak bu üretim, edebiyat tarihi yazımında çoğunlukla marjinalleştirilmiş ya da eril normların belirlediği çerçevede okunmuştur.   Edebi Babanın Reddi, 1895’ten 1950’ye dek Türkçe edebiyatın içinde kendine yer açmaya çalışan kadın yazarların üretimlerini, onların özgün manevralarını ve edebi patikalarını takip eden bütünlüklü bir analize katkıda bulunuyor. Edebiyat tarihi yazımının ıskaladığı metinleri mercek altına alırken, kanon dışına itilen kadın yazınının eril vesayete karşı nasıl bir mücadele verdiğini; kadın yazarların kendi anlatısal stratejilerini, erkek şiddetine ve ataerkine karşı geliştirdikleri eleştirel söylemleri ve edebiyat içindeki yerlerini nasıl inşa ettiklerini de gösteriyor.   Kadın yazınına özgü deneyimleri ve anlatısal pratikleri tanıyan bir eleştiri mümkün mü? Bilge Ulusman, edebiyat tarihçiliğinde bir kadın yazını tarihçiliğinin gerekliliğini vurgularken, kadın yazarların edebi ve siyasi mücadelelerini birlikte ele alan bir eleştiri modeli sunuyor.

Bu eser, Alman filozof Immanuel Kant’ın, insanlığın en eski arayışlarından biri olan “Barışı nasıl tesis etmeli?” sorusuna cevap arayışının ürünüdür. Şüphesiz bu soruyu ilk soran Kant değildi. Augustinus, Aquinalı Thomas, Erasmus, Leibniz, William Penn ve Saint-Pierre de bu soruyu sormuşlar ve cevabı tanrısal argümanlarda bulmuşlardı. Ancak Kant hem soruyu hem de cevabı değiştirdi. O, ‘barış’ın değil, ‘ebedî barış’ın peşindeydi. Cevabı ise tanrısal ve dinî değil, ‘hukuki’ temelde verecekti. Kant’ın bu eserini, sömürgecilik faaliyetlerinin ve ülkelerin güç yoluyla ilhak edilişinin yoğun olarak görüldüğü bir dönemde kaleme almış olması şüphesiz rastlantı değildir. Fransa ve Prusya arasındaki Basel Barış Antlaşması’ndan (1795) Birleşmiş Milletler’e ve ‘ebedî’ barışla ilgili her düşüncemizde Kant’ın bu eserinin doğrudan etkisini gözlemleyebiliriz. Kant’ın, savaş olgusunun daimî olarak insanlık tarihinden kalkması amacıyla kaleme aldığı bu değerli çalışmayı, Celal Yeşilçayır çevirisi ile sunuyoruz.

İlk defa bir arada sunulan bu portreler, tecrübeli bir edebiyat hocasının ve dikkatli bir gazetecinin yıllar içinde kesinleşmiş hükümlerini taşıyan, önemli bir kısmı hatıra tadında, kısa ve çarpıcı metinlerdir. Okumaya başlayınca her şeyden önce cins bir zeka ve üslupçu bir yazarla karşı karşıya bulunduğunuzu anlayacak ve elinizden bırakamayacaksınız.