Yazara Gore Listeleme

Adalet Bakanlığı Görevde Yükselme sınavına hazırlık amacıyla derlenen Kanun, kararname ve yönetmelikler.

Bugün hayatında bir değişiklik yap ve ne kadar yıpratıcı olduğuna karar ver istedim; o nedenle oturup yazdım tüm bunları; yoksa gecenin dördü; hepiniz uyuyorsunuz; bu ülkede hep gecenin dördü; herkes uyuyor. Ben ayaktayım. Elimde bir bıçak var ve kendimi mi yaralayayım, kendimle aramdaki coğrafyayı mı keseyim, kendimle aramdaki anlayış biçimlerini mi doğrayayım, karar veremiyorum. Çok salakça, farkındayım. Gülüyorum. Bıçakta gülüyor buna. Memlekette gülüyor. Doktorum da gülüyor. Arkadaşlarım da gülüyor. Gülmeyi artık bir kusmaya dönüştürüyoruz. Hadi canım, söyleyelim bari: Herkes gitti, çıkmışız dışarı, bas bas bağırıyoruz. Uluyoruz. Caz diyorlar buna bazı köpekler. Canın yandığı için it cazı yapıyorsun diyorlar. Doğrudur. Bir gün benim de arka bahçemi kazdıklarında çok fazla ceset çıkacak ve garip bir yetkili açıklama yapacak: "Her biri bir başka müzik aletiyle öldürülmüş, fantastik!" Insectisid, Made in Hell, Necronomicon birleşti, geldi. Ben yazarken çok korktum; eğer satırlar arasında kaybolursanız, seslenin, gelip sizi de severim. Sorun değil.

MUKADDİME-YENİ BASKI Mukaddime yazmak için roman yazdığım vehminden kurtulamıyorum bazen. Hep ehemmiyet verdim bu şirin saldırgan girişlere. İki bin on dört yılının soğuk aralık ayı, Dostoyevski’nin Yeraltından Notları’nın, Demirkubuz tarafından çekilmiş bir sinema uyarlaması olan Yeraltı filmindeki adamın Ankara hayatına benzer bir kibir, korkaklık, aşkınlık ve içkinlik duyguları ile gri bürokrasi şehrinin kaldırım taşlarını izleyerek geçiriyordum günlerimi. Hayat gri, insanlar griydi. Soğukluk mu, hep kıyısında olduğum delilik midir, insansızlık mı yoksa yalnızlık mıdır, bilmem de o his, o tuhaf his, bin yıldır okuduklarımı kusmak üzere olduğum bir dolgunluğa, taşkınlığa getirmişti beni sanki. Beni, daha evvel hiç hissetmediğim kadar hamile, hiç hissetmediğim kadar gebe hissettirdi o his. Doldum, taştım: Bir roman yazdım. Yeni yıl girdi ve o ilk romanımı, tereddütle taktığım “Türkiye’nin ilk Vâroluşçu romanı” rozeti ile birlikte yayınevlerine göndermeye başladım. O an mı “yazar” oluyor insan, yoksa bilkuvve mi “yazar” sayılıyor o an? Yazar olmayandan yazar olmaya ilk geçiş hattı nasıl oluyor, hiç bilmiyorum. Fiilimle anılmayı tercih ederim; yazanım. Bir bakıyorsunuz, binlerce Öteki’nin, delinin, itilmişin, varoluşçunun, yeraltı okurunun elinde kitaplarınız gezer olmuş üç tane, beş tane. Bir bakıyorsunuz olmak için doğduğunuz şeyi bulmuşsunuz. Şu sinekli çöplükte daha üst bir mutluluk var değil kanaatimce; olmak için doğduğu şeyi bulan insanın vazifesi bitmiştir, ölebilir.

Genç bir toprak sahibinin köylülerle ilişkilerini, tüm iyi niyetine rağmen cehalet ve güvensizlikten kaynaklanan güçlüklerle yüzleşmek zorunda kalmasını son derece çarpıcı bir dille aktarır.