Yazara Gore Listeleme

Bir sabah, çiçekler içine çekiliverdi... Ertesi gün Otlukbeli Savaşı başlayacaktı. Başkent’te bekleyen Osmanlı askerlerinin çevresini yarım bir hilal gibi çevreleyen Akkoyunlu ordusunun heyecanla çarpan kalp seslerini duymak için yarasalar kadar iyi duymanız gerekmiyordu. Bu sesler ağaç gövdelerine çarpıyor, aşağı inip kökleri titretiyordu. Otlukbeli ovasında oyuklar açan her bir top mermisiyle onlarca asker ve bin yıllık ağaçlar devriliyordu. Yeraltı hayvanlarının gizli tünelleri bir bir açığa çıkıyordu. Göğe yükselen sadece askerlerin değil, hayvanların da çığlıklarıydı. Bedia Ceylan Güzelce, Otlukbeli Savaşı’nı iki kirpinin gözünden anlattığı 1473’te, olaylara bir başka gözle bakmamızı istiyor. Tarihin rakamlardan ibaret olmadığını şiirsel bir dille ustaca anlatıyor. Savaşlarda adı bile geçmeyenlerin romanı 1473.

Orgeneral Sayın Hilmi Özkök’ün 2004 yılında Genel Kurmay Başkanı iken Sarıkamış Savaşı ile ilgili yayımladığı basın bülteniyle “Sarıkamış faciası bize hayal ile gerçeği, ya da yönetilebilen risk ile yönetilemeyen risk kavramlarının ne anlama geldiğini gösteren en iyi örnektir.”, yine rahmetli Fevzi Çakmak aynı savaşla ilgili olarak eserinin 100. sayfasında; “Sarıkamış’ta iki genç komutan, ordunun ortalama kabiliyetini değerlendiremediler. Herkesi kendileri gibi görerek, kuvvetleri zamanından önce harcadılar ve bizi yenilgiye sevk ettiler.” demişlerdir. Hayal ile gerçeği ayırabilen, yönetilemeyecek riski göze almayan ve ordunun ortalama kabiliyetini değerlendirerek on binlerce yiğit askerin yok olmasına, idamı bile göze alarak mani olmak isteyen, sözünün dinlenmemesi üzerine ordu kumandanlığından istifa eden, istifasının kabul edilmesiyle de Harbiye Nazırı’na “Beni bu vebalden kurtardın, bunun için sana minnettarım” diyebilen bir komutanın tutumunun, bazı kişilerce tam olarak bilinmeden tenkit edilmesi üzerine, eşi ve yakınlarının ısrarla “elindeki belgeleri açıkla” baskılarına; “Ülkem ateş çemberi ile kuşatılmış iken, içeride ikinci ve büyük yangını ben çıkaramam” cevabını vererek, elindeki bazı belgeleri ve en önemlisi günlüğünü, çok sevdiği ülkesine zarar vermemek için yakar. Bu kitabın adı işte bu konuşmadan kaynaklanmaktadır.

Kötü kalpli kocası tarafından uğradığı şiddet sonucunda görünümünde kalıcı hasar kalan ve tüm hayatı boyunca ciddi anksiyete bozukluğu yaşayan dul Marv McAllister, yetmişten fazla yıldır tüm vaktini mermer köşkünün penceresinin önünde, Vermont, Mili River halkını izleyerek geçirir ve asla evinden dışarı çıkmaz. Dışarıdaki dünyayla bağlantısı çok azdır: posta, televizyon, gazete ve kasabaya bakan yatak odasının penceresi. Aşırma huyu olan papaz, hırslı hemşire ve kasabanın “delf’si, Mary’yi gören nadir insanlardandır. Kasaba sakinleri için beyaz mermer köşk ve içinde yaşayan bu yaşlı kadın her zaman gizemli olmuştur. Hatta bazı kasabalılar, kadının cadı olduğunu düşünür. Herkesin-, hatta kasabaya yeni taşınanların bile merak ettiği bu kadının, yalnızca papazın bildiği büyük bir sırrı vardır. Ve bu sır açıklandığı zaman herkesin hayatı değişecektir. “Darcie Chan, bu ilk romanında yeteneğini konuşturmuş... Toplumu bir arada tutan sevgi ve cömertlikle ilgili rahatlatıcı bir roman.” —Kirkus Revieıvs “Kitabı okurken gerçekten elinizden bırakamayacaksınız.” —IrıdieReader

Gölge Şelalesi Kampı na geldiği andan beri Kylie Galenin aklında tek bir soru vardır: Ben kimim? Vampirler, kurtadamlar, şekil değiştiriciler, periler ve cadılarla dolu bir kampta Kylie kendi doğaüstü kimliğini keşfetmeye ve büyük sorumluluk almasına neden olan güçlerinin anlamını çözmeye çalışır... “Daha çok romantizm, daha çok heyecan, yine romantizm...” Kirkus Reviews “Bu kitap bende bağımlılık yaptı. Ortalara doğru o gün bitirmem gerektiğini biliyordum, yoksa uyku tutmayacaktı. C.C. Hunter’ın karakterleri capcanlı.”