En Son Eklenenler

İnsan, yaradılışı gereği, musibetler karşısında zayıf ve âcizdir. Basit bir kederle bile baş dönmesi yaşar. Küçük bir gam karşısında sersemleşir. Bir mikroba mağlup olan bedeni gibi ruhu da basit bir mesele karşısında sarsıntılar geçirir. Yaşam gidişatındaki ufak bir aksaklıktan ümitsizliğe düşer. Gerçekleşme işareti taşımayan zayıf olasılıklardan telaşa kapıldığı dahi olur. Önemsiz bir mevzuda hayal kırıklığına uğradığında hayat ona tümden acı görünür. Dünya sık sık ona dar gelir, pek çok defa zindan gibi olur. İnsan, hissiyatını kontrol edebilme konusunda zayıftır. Nefsinin arzularını gemlemede âcizdir. Kalp dinginliğini sağlamada çoğu zaman yetersizdir. Kendi düşüncelerine karşı bile mağluptur. Aklının bir mutluluğa onlarca acı karıştırmasından yakasını bir türlü kurtaramaz. Yaşamın en kırılgan varlığı olan insanın hâletiruhiyesinin hangi hikmetler için böyle mukavemetsiz yaratıldığı, üzerinde tefekkür etmeye değer bir konudur.  İnsanın zayıflığı ve yaşamındaki acılar konusunda en ilginç tahliller çoğunlukla sûfilerin dünyasından gelmiştir. Birçok insan için yıkım sebebi olan hadiselerin sûfiler tarafından gülüp geçilecek nitelikte algılanması, çocuğun dünyasında büyük bir sorun hâlinde yaşanan bir oyuncak kaybının, bir yetişkinin pek de önemsemeyeceği bir durum olmasına benzetilmiştir.   Doğu’nun ve Batı’nın kadim tesellilerini aktarmaya devam eden Dervişin Teselli Koleksiyonu, üçüncü kitapta Sufilerin Mutluluk Sanatını merkeze alıyor.

"Canım kardeşim, Küskün aşıklar gibi beklediğim mektubun nihayet geldi. Bir yandan okudum, bir yandan seni öptüm ve sonra gökyüzüne feri iki misli artmış gözlere baktım." "Canım ağabeyim, Dün İskilip'ten döndü. Filmleri, mecmuayı, mektubunu ve kartını buldum. Çevremde seni de bulacağımı yüzde beş bir ihtimalle ümit ediyorum. Bu yüzden mektup yağmuru altında hep sizi arandım."

Günceldir. Hepimiz biliriz. Cevaplanmayan veya cevaplanamayacak sorular her zaman sorulur. Küçücük yumurcaklar da anne ve babalarına cevaplayamayacakları ya da cevaplamak istemedikleri sorular sorarlar: “Annemle karşılaşmasan ne olurdu?” “Oğlan olamaz mıydım?” “Büyükbabam şimdi nerede?” Biz yetişkinleri hayrete düşüren, şaşırıp kaldığımız sorular... İlginç bir sohbetin başlangıcı olacak sorular cevaplanmaz çoklukla, şakayla karışık geçiştirilir. Normal görünse de bir şans kaybıdır cevaplamamak. Bu sorular üzerinde “biz” yetişkinler düşünmek zorundayızdır yazara göre. Felsefeye sıçrama tahtasıdır onlar. Felsefenin yaşamımızın hangi sorularıyla uğraştığını somut yaşamdan canlı örneklerle sergiler WolframEilenberger.

Staring the modern world in the eye, Richard Wagamese confronts its snares and perils. He sees people coveting without knowing why, looking for roots without understanding what constitutes home, searching for acceptance without extending reciprocal respect, and longing for love without knowing how to offer it. He sees this because he lived it. For Joshua Wagamese's love letter to his estranged son. Ojibway tradition calls for fathers to walk their children through the world and teach them their place in it. To teach them they belong. In this intimate memoir, Wagamese describes his own tumultuous journey--though childhood trauma, racism, and substance abuse--and his fight to emerge stronger. His road to self-knowledge has been long and treacherous, but this has furnished him, if not with a complete set of answers, then at least with a profound understanding of the questions. Hoping to impart his newfound understanding of the world onto his beloved son, Wagamese shares his search for happiness and the choices he has made to open himself up to it.