En Son Eklenenler

Reklamlarda kadın bedeninin sunumuna ilişkin bu çalışmasında Goffman, mercek altına aldığı her bir reklam klişesinde, cinsiyetçi kodların, erkek ve kadın bedeninin birbirine göre konumlanmasından tutun da uzamın paylaşımına, oradan nesnelerle kurulan ilişkiye dek her ayrıntıya nasıl sızdığının maharetli bir analizine girişir. Reklamlar, hiç şüphe yok ki, fazlasıyla abartılı bir “kurgudur”. Ancak bu, gündelik yaşamda gözlemlenebilecek cinsiyetler arası filli karşılaşma ya da sahnelemelere de aynı toplumsal referansların kaynaklık edebileceği gerçeğini değiştirmez. Eğer böyleyse, izleyicinin bir reklamı “alımlayabilmesinin” ilk koşulu da burada yatar zira reklamcı ve izleyici, her ikisi de aynı toplumsal kodlardan hareketle “anlamlandırırlar.” İlki (reklamcı), sahnelerini kurarken, bu kodları “göze sokarcasına” abartılı kullanır (“kurgu” ifadesi tam da burada anlamını bulur). Burada reklamcı, “doğru metni-sözü” fısıldayan, sürekli hatırlatan bir toplumsal suflör gibi çalışır, fakat ilginçtir ki onu doğrudan ilgilendiren, performansın ya da pratiklerin kendisi değildir. Daha ziyade, verili bir ilişki tipinde ya da bir fikir karşısında ne hissetmemiz, nasıl davranmamız, nasıl düşünmemiz, kısacası farklı durumlarda ne olmamız, ne türden bir model-kalıp içerisinde yer almamız gerektiğiyle ilgilenir. Diğeri (izleyici), bu toplumsal suflörü rahatlıkla anlar zira bu türden hatırlatma ya da ipuçlarıyla daha önce de karşılaşmıştır; ancak hiçbir zaman bir reklamcının sahnelemesinde aldıkları birebir görünümleriyle değil, daha ziyade, gündelik deneyimlerin ya da sahnelerin kendine has seyrinde, belli-belirsiz, az-çok farkında olunan, dağınık, yer yer muğlak ancak her halükârda yapılandırıcı şekilleriyle…

İnsanlar konuşma ve yazma yeteneklerini bulduktan sonra göksel güçlerin yaratılış ile ilgili önemli mimarlar olduğu fikrini ortaya koymuştur. Günümüzde kiresmi adı Mısır Arap Cumhuriyeti olan Eski Mısır'ın Nil deltasına, Mu kıtasıya da Atlantis'temeydana gelen doğal felaketlerden kaçarak gelip yerleşen insanların gösterdiği olağanüstü çabalarıyla bugün inanılmaz dev eserlerin yaratılacağını kuşkusuz hiç kimse düşünemezdi. Atlantis, hakkında binlerce eserin yazıldığı ve çeşitli mitolojilerde adının geçtiği kayıp birkıta. Bu kıtanın varlığıyla ilgili yüzlerce araştırma kitabı yazıldı. Ancak şimdiye kadar kıtanın gerçek mi yoksa hayali bir kıta mı olduğu ise henüz ortaya çıkmadı. Mayaların bile bu kıtadan doğal afetler karşısında kaçıp kurtulmayı başarmış bir halk olduğu söyleniyor. Araştırmacılar Mısır halkının ve dinsel kültünün Atlantis kıtasıyla paralel olan "Mu" kıtasının çöküşünden sonra Nil deltasına yayılmış olabileceklerini belirtmeye çalışıyorlar. Atlantis kıtasıyla ilgili araştırmalarını aralıksız devam ettiren bilim adamları zaman zaman ortaya koydukları yeni teorilerle son derece farklı açıklamalarla gündem yaratmaktalar.

Ushuaia, Arjantin’in Tierra Del Fiego – Ateş Toprakları eyaletinin başkentidir. Dünyanın sonundaki şehirdir. Ushuaia’nın güneyinde sadece askerî üslerde insan varlığı bulunur. Antarktika’ya yakınlığı nedeniyle iklimi bir hayli serttir. 2013 sayımına göre nüfusu 60 bin olan Ushuaia’da bugün 70 bin kişinin yaşadığı tahmin edilmektedir. Son yıllarda turizmin gözde yerlerinden biri haline gelen şehirde, Dünyanın Sonu Müzesi, Dünyanın Sonu Deniz Feneri, Dünyanın Sonu Postanesi ve Dünyanın Sonu adını taşıyan pek çok otel, motel, restoran, kafe gibi çeşitli işletmeler bulunur. Antarktika yolculuklarının çıkış noktasıdır. Ushuaia’da isteyenlerin pasaportlarına “Fin Del Mundo – Dünyanın Sonu” damgası vurulur. Kimi turistler buna beş peso kimileri de on beş dolar ödediklerini söylerler. İkisi de doğrudur, damganın gerçek fiyatı belirsizdir. Dünya bir şaka olmalıdır ayrıca. Ayfer Tunç, okurlarını taşranın karanlığından alıp dünyanın bir ucuna götürüyor. Şimdilik daha ötesi yok. Kuru Kız, tüm zamanların mağdurları üzerine, yenilikçi, ezber bozan bir roman.

"Dil, yüreğimizdeki her acıyı eksiksiz, tam olarak dile getirir mi ki?" Günaydın Kasap ve Restaurantlarının kurucu ortağı Cüneyd Asan daha sekiz yaşındayken gözleri kapalı daldığı hayata direndi, çalışma gücünü en yoksun anlarında bile yitirmedi. Çalışmak, Cüneyd Asan’ı büyüleyen, sarıp sarmalayan dahası büyüten, geleceğini aydınlatan tek nedendi. Hayatın bileği taşından hiçbir farkının olmadığını biliyordu. Bu yüzden de her ne yapacaksa en iyisini yapmayı hayal edecek, cesaretin kendine has dehasına, gücüne ve sihrine inanacaktı. "Hayatın anlamı, yaşamanın gücü, varsıllığa erişilecek damarlar ‘var’ sözünün altında yatıyor. ‘Yok’ deyince bitti. Dünyanın en aptal, en gereksiz sözü ‘yok’ sözüdür."