Eserlere Göre Listeleme

Süheyla Pınar sevgi, hoşgörü ve güzelliğin çocukların özünde doğuştan var olduğuna ve yetişkinlerin de içlerinde bir yerlerde bu özellikleri daima taşıdıklarına olan inancını yazdıklarının içine işlemiş ve bu kitabı yalnızca bir yaş sınırı içindeki çocuklar için değil her yaştaki tüm çocuklar için yazmış. Yazar kendi çocuklarına anlattığı öyküleri onların yaşamla ilgili yorumlarıyla harmanlamış ve böylece Başucu Öyküleri-Başucu Düşleri ortaya çıkmış. Birinci bölüm (Başucu Öyküleri), 5-12 yaşlarındaki çocuklar için, onların iç dünyalarını gözeten, duygu ve düşüncelerini yansıtan sıcacık ve rengarenk yedi öyküden oluşuyor. Gökyüzünde uçan altın rengi yelkenliden tutun da konuşan kamyon lastiklerine, yağmur damlalarına ya da solmak istemeyen çiçeklere kadar neler yok ki? İkinci bölümde (Başucu Düşleri) periler, renkler, sesler, salınışlar, kokular ve ezgiler tüm çocukları (hem çocukları hem de yetişkinlerin içindeki çocukları) düşler dünyasına gevşemeye çağırıyor. "Uykunun yumuşacık kollarına kendinizi bırakmanızı kolaylaştıracağını düşündüğüm kısacık düşler anlatıyorum bu kitapta. Günlük sorumlulukları, hiç değilse uyku öncesinde bir yana bırakıp (onlar nasıl olsa varlar), içimizdeki çocukla elele uçtuğumuz bir zaman dilimi sunuyorum." diye başlayan bu bölümdeki düşler okuyucuyu içine aliyor, gevşetiyor. Kitabın önsözünü yazan Prof. Dr. Ayşe Yalın'ın ifadesiyle "çocukların dünyalarına ışık tutan" öyküler ve düşler yazmış Süheyla Pınar. Pek çok çocuğun ve çocuk dostunun keyifle okuyup paylaşacağı, duyarlı ve eğitimli bir yüreğin özenle hazırladığı bir kitap çıkmış ortaya.

"Eğer, hayatınızın herhangi bir an'ına gidip orada sonsuza dek kalacaksınız deseler yalnızca iki şeyden birini seçmek isterdim. Biri, o çocukluğun bahçesindeki ağacın dalına asılı salıncakta sallanırken... Öteki, bütün hayatım boyunca en çok sevdiğim adamla öpüştüğüm ilk gün... Herkes aşık olmanın ortak dilini bulup yazmaya çalışıyordu. Ama aslında bu kadar basitti işte: Birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan aşıksın." Başucumda Müzik, bizi "gerçekleşen bir rüya"ya götürüyor. 50'li ve 60'lı yılların karmaşasında unutulup gitmiş gizli bir aşk öyküsünü anlatıyor. Orada, sokaktan akordiyon sesinin geldiği bir bahar sabahında, unutulmaz cumartesilerde, unutulmuş şarkılarda eşsiz bir duyguyu, tutmak isterken avucumuzdan kayıp giden o rüyayı okuyacaksınız. Hem de çok tanıdık bir yakın tarihin çarpıcı gerçeğinin içinde...

"Eğer, hayatımızın bir an'ına gidip orada sonsuza dek kalacaksınız deseler yalnızca iki şeyden birini seçmek isterdim. Biri, o çocukluğun bahçesindeki ağacın dalına asılı salıncakta sallanırken… Öteki, bütün hayatım boyunca en çok sevdiğim adamla öpüştüğüm ilk gün… Herkes âşık olmanın ortak dilini bulup yazmaya çalışıyordu. Ama aslında bu kadar basitti işte: Birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan âşıksın."

Cumhuriyet Halk Partisi'nin siyasi tefekkürü ile Adnan Menderes ve Demokrat Parti'nin siyasi tefekkürü 10 yıl boyunca bir mücadele verdi. 27 Mayıs’a bağlanan bu mücadelenin derin sebeplerini bugün iyice görüyorum... Bu mücadeleyi, insanı şaşırtan teferruattan sıyırıp, temel çatışmaların sebeplerine indirince, apaçık görünüyor ki, iki devlet görüşü on beş yıl boyunca, bir paranın iki yüzü gibi, aykırı yönlere bakmış, fakat aynı değeri sağlamaya çalışmıştır. Cumhuriyet Halk Partisi'nin Lideri Sayın İsmet İnönü, Türkiye'de demokrasinin kurulmasını istiyordu. Ben, Adnan Menderes ve arkadaşlarımın kurduğu Demokrat Parti'yle, Türkiye'de demokrasinin kurulmasını özlemiş ve istemiştim. Fakat şairin: “Ol hakikat yektir amma, iş rivayet muhtelif" dediği gibi, bizim devlet görüşümüz başka, İsmet İnönü'nün Devlet görüşü başka olduğu için, çatıştık ve birbirimize derdimizi anlatamadan 27 Mayıs'a ulaştık. Elbette olayı İsmet İnönü ve Adnan Menderes yahut Cumhuriyet Halk Partisi ve Demokrat Parti diye nitelendirmek eksik bir anlatımdır. Türkiye'de İsmet İnönü gibi düşünenlerle, Demokrat Parti gibi düşünenler arasında, Devlet Yönetimi anlayışı konusunda büyük bir anlaşmazlık ve çatışma olmuştur. Fakat taraflar, muhatapsız bir diyalog içinde bulunmasalardı, yani karşı tarafın, kendi fikirlerini iyice bildiği zannı ile sebepleri tartışacaklarına, neticeleri tartışmasalardı, 1946 da başlayan "Türkiye'de Demokrasi Yönetimi macerası" böyle bitmeyecek, böyle sonuçlanmayacaktı.