En Son Eklenenler

Lisanslı terapist ve Instagram’da popüler ilişki uzmanı Vienna Pharaon’dan, ailenizden gelen yaraları anlamak ve üstesinden gelmek için bir kılavuz… Hiçbirimiz mükemmel bir çocukluk yaşamadı; hepimiz işimize yaramayan ve aslında bize zarar verebilecek davranışlarda bulunuyoruz. Ama böyle olmak zorunda değil. Yaralarınızla yüzleşmeye ve sağlıklı ilişkiler kurmaya hazır mısınız? “Kökenler” kendinizi tanımak ve ilişkilerinizi daha iyi hâle getirmek için önemli bir rehber… Bakış açınızı değiştirmeye yardımcı olacak bu kitap güçlü, şefkat dolu hikâyelerle dolu. Vienna Pharaon, yaralarınızı iyileştirmek, yaşamınıza öz sevgi ve anlamlı ilişkiler katmak için yeni bir yol gösteriyor.

"...Bengi'yi dedesi büyüttü demek doğrudur ama, pek sıradan olur. Kendisine verilen zamanı kendi gönlünce yaşamış, aşkı tanımış, sonra da düş mü gerçek mi bilemediği bir acının, bir ölüm acısının içindeyken, tanrısal bir ödül olan iki küçük çocuk karışmış yaşamına. O iki küçük çocuk da nedenleri şu ya da bu, zamanın bir yerinde kimsesiz, çaresiz, korktukları bir boşluğun içindeyken gene o tanrısal güç dedeyi vermiş onlara." Bengi ve Gün... Parçalanmış bir ailenin ayakta kalmaya çalışan, birbirine sımsıkı kenetlenmiş iki küçük bireyi... Bengi küçücük bedeni ama kocaman kalbiyle sarılıyor kardeşine, evine, anne ve babasından geriye kalanlara... Sevgi ve bağlılık çatısı kuruyor terkedilmiş yuvanın üstüne. Çok sevdiği dedesinin de yardımıyla başarıyor, hayatındaki her sabahı mutluluk veren yeni bir sabaha dönüştürmeyi. "İstiyorum ki, bu yazdıklarımı okuyup sevenler, işi sürdürsünler gönülleri nasıl çekerse. Eksikleri tamalayıp, geri kalanını dokusunlar..." diyen Nezihe Meriç'in son romanı Alacaceren Bengi ve Gün'ü hayatınızın unutulmaz parçaları yapacak.

Hirayama, Tokyo'daki umumi tuvaletlerin bakımını yaparak geçimini sağlar. Sıradan bir yaşam süren Hirayama’nın müziğe, kitaplara ve fotoğrafını çekmeyi sevdiği ağaçlara karşı bir tutkusu vardır. Bununla birlikte, bir dizi beklenmedik karşılaşma, yavaş yavaş geçmişi hakkında daha fazla şey ortaya çıkarır ve günlük yaşamının sadeliğinin ona özlediği mutluluğu vermesinin nedenlerini ortaya çıkarır.

“Elime alıyorum tokayı; ortadan bastırıldığında kapanıp açılan türden. Çıt çıt... Tokaya sıkışmış tüyü inceliyorum. Bir saç kılı bu; incecik, uzun. Hiç kuşkusuz benden sonra bir kız çocuğu kalmış bu odada. Kumral saçlı bir kız. Bu kızın kumaş ve lastik saç bağcıkları ve taçları varmış, çünkü ahşap kutudan çıkanlar bunlar. Böyle bir kızın varlığını dolaba asılı banyo havlusu da kanıtlıyor. Çocuk havlusunun yanında kocaman, beje çalan başka bir havlu sabahlık daha asılı.” Gölün kıyısına vuran bir ceset. Kumun üzerinde unutulmuş bir bıçak. Kaan, uzun zamandır görmediği babasını son yolculuğuna uğurlamaya hazırlanırken, bu yasın içinde dile gelmeyen bir şeyler dolaşıyor. Bir öfke. Bir sızı. Bir utanç. Peri’nin çalınmış çocukluğundan geriye kalan utanç. Bu cenaze, yalnızca bir vedaya değil; geçmişin sessizlikle örtülmüş anlarına da çağırıyor onları. Peri de Kaan da, yıllar boyunca söylenmiş yalanları, anlamla yüklenmiş suskunlukları, bilerek kaçırılmış bakışları ve hiç sorulmamış soruları bir bir hatırlıyor. Herkesin bildiği ama kimsenin adını koymadığı aile sırlarını. Çocukluk geri alınabilir mi? Hatırlamak bir yarayı iyileştirir mi, yoksa onu daha görünür mü kılar? Kumlara saplı bir bıçak, geçmişin izlerini kesip atmaya yeter mi? Bu roman, bireysel bir yasın içinden geçerek, çocukluğun korunmamış alanlarını, sınıfsal ve cinsel sömürünün iç içe geçtiği o karanlık eşiği yokluyor. Menekşe Toprak, Peri’de zor bir meseleyi yüksek sesle değil, derinlikli ve edebi bir sezgiyle ele alıyor; okuru, suskunluğun en çok konuştuğu yere davet ediyor.