Eserlere Göre Listeleme

Suriyeli mültecilerin yaşadıklarını her fırsatta dile getiren ve seslerine ses olmaya devam eden gazeteci, yazar Ercüment Akdeniz, Mülteci İşçiler ve Sığınamayanlar adlı iki kitabının ardından bu kez bir göç romanıyla karşımızda. En Güzel Şarkı her gün yanımızdan geçen ve görmezden gelinen kâğıt toplayıcılarıyla, metrobüste mendil satan çocuklarla, izbe atölyelerde ter döken işçilerle, savaşın yükünü bir başına omuzlayan kadınlarla buluşturacak sizleri. Halep’te güneş bir başka doğar, bir başka ısıtırdı insanın içini... Süt beyazı şehrin ağaçlarında çiçekler açar, damlarının üstü asma yapraklarıyla kaplanırdı. Çocuklar sokaklarında kuşların dansından rol çalar, cıvıl cıvıl oynarlardı. Refik, Halid, Kerime ve diğerleri... Kimse bilemezdi... Bir gün doğup büyüdükleri bu topraklarda yaşayamaz hale geleceklerini kimse bilemezdi... Uzaklardan, çok uzaklardan belli belirsiz bomba sesleri yükseliyor ama iç savaşın ayak seslerini kimse duymuyordu. Ta ki kendilerini Türkiye sınırında buluncaya dek... Sonrası: İç savaş insanlar, hayvanlar, ağaçlar kadar nauraları da vurdu. Su çarklarının gıcırtısı durdu, türküler sustu, söylenceler anlatılmaz oldu. Kaideler çarksız kaldı, çarklar milsiz. Su küstü, kemerlerin dili damağına yapıştı. Börtü böcekler uçtu, son kuşlar kaçtı. Sınırın öte tarafında hiç bilmedikleri topraklar, hiç tanımadıkları yüzler, atölyeler, fabrikalar, atık kâğıt dolu sokaklar... Ya bu sokaklarda kaybolup gideceklerdi ya da mutlu bir hayat filizlenecekti kavgalarının ufuklarından... “Başka bir şey istemem! Çocuklarımla çadırda da yaşarım. Yeter ki savaş bitsin!

Günümüzde yazmayı sürdüren hikayecilerimizden seçilmiş ürünlerin yer aldığı bu kitapla bir bütün tamamlanmış oluyor. Başka deyişle, hikayeciliğimizin yüz yılı, her hikayenin ötekine eklendiği, birinin bittiği yerde ötekinin başladığı ve hayatımızla insanımızın her hikayede değişik bakış açısıyla yansıttığı bir mozaikin bütünlüğünü taşıyor. Yalnız, bu üçüncü kitapta ötekilere oranla zorladığımı belirtmeliyim. Bir seçki hazırlıyorsanız eğer, önünde sonunda belli bir sayfayla sınırlısınız.

Tutukevinde yazdığım anılar, aslında sana mektuplardı Gülleyla. Koğuşta varlığımı ancak öyle sürdürebileceğini anlamıştım. Hem varlığımı, hem sağlığımı, hem de nasıl diyeyim, bir insan ve bir yazar olarak ünümü. Tututluluk gerçekte çok önemli bir durum değildir, özgürlük görece bir kavramdır, onu oldum olası bilmişimdir. Salt özgürlük diye bir şey yoktur, insan onurunu az çok zedeleyen özgürsüzlüklerin dereceleri vardır. İnsan, dış özgürlükten yoksun kalınca, yani halkı haksız bir suçlamaya uğrayıp da içeriye tıkılınca, hani o yüzme gücünü kazanmak için bir ölüm kalım savaşına girişiri. Çünkü insan onurunu korumak baş koşuldur, onsuz yaşanmaz.’ Azra Erhat, 12 Mart askeri darbesinden sonra İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığınca 1971’de tutuklandı. Maltepe Askeri Cezaevinde dört ay tutuklu kaldı. Burada kaldığı sürece, yeğeni Gülleyla’ya mektuplar biçiminde anılarını yazmaya başladı. İlerde bu anılarını tamamlayıp En Hakiki Mürşit adı altında yayınlamaya düşünüyordu, ancak ömrü buna yetmedi. Gülleyla’ya yazarken bir yandan da günümüz Türk Gençliğine seslenmeye çalışıyordu. En Hakiki Mürşit’in bu ilk bölümünü kendi koyduğu adla: Gülleyla’ya Anılar adıyla yayınlıyoruz.