En Son Eklenenler

Dağları delecek güce sahip olsak da hâlâ içimizde annesinin dizine yatmaya ihtiyaç duyan, saçının taranmasını bekleyen o kız çocuğu var. Her şeyin güzel olacağı güneşli günleri sabırla beklemek yok bende. Ben değişime, dönüşüme, yıkıp yeniden inşa etmeye, temize çekmeye, baştan yazmaya, emek vermeye ve hayallere inanıyorum. Bu yüzden benim hikâyemde bütün sorunları şıp diye çözüveren sihirli değnekler, hayatı tozpembe bir maceraya dönüştürüveren mucizevi yıldız tozları yok. Hayat hiç böyle yaşanmıyor ikimiz de biliyoruz ama o beklenmedik fırtınalar estiğinde, savruluşlar başladığında, azgın dalgalar ortaya çıktığında suyun yüzeyinde kalmayı öğrenmek var bende. Hatta dalgalar yükselmeden, o güçlü fırtınalar esmeden bile onlarla nasıl baş edebileceğini bilmek var. Bu kitapta kendini bugüne kadar iyi hissettirecek şeyleri bulmuş bir kadının yolculuğu var, bundan sonra da yenilerini bulmaya devam edecek bir kadının, bir kız çocuğunun ayak sesleri ve onun hayalleri var. Hayatın acıttığı yerleri örtmek yerine, o yaranın neden kapanmadığına bakmak var. Bu kitapta hikâyedeki rolünün hakkını vermek var. Bu hikâyede vazgeçmeyişler, boşvermeyişler var. Hiç istemediğim yerlere gidişlerim, oradan bambaşka bir kadın olarak dönüşlerim var. Bana güven, sen düşündüğünden çok daha güçlüsün ama belki nereden başlayacağını bilmiyor olabilirsin. O halde benimle gel, sana anlatacaklarım var.

Yaban Düşünce ve Yapısal Antropoloji gibi yapıtlarıyla sosyal bilimlerde çığır açan dünyaca ünlü antropolog/etnolog Claude Lévi-Strauss (1908-2009) bu kez “bakışı”nı sanat yapı’t’ları üzerine çeviriyor. Lévi-Strauss bu kitabında Poussin ve Ingres’in resimleri, Rameau’nun Castor ve Pollux operası, Diderot ve Rousseau’nun dil ve güzel sanatlar üstüne düşünceleri, André Breton’la yaptığı “belge olarak sanat yapıtı” hakkında yazışmalar, Rimbaud’nun meşhur “Sesliler” sonesi ve Amerikan yerlilerinin elişleri üzerine ufuk açıcı bir okuma şöleni sunuyor. “British Columbia’daki Thompson Kızılderilileri’ne ait bir tozlukta deri püsküller bulunur. Bunlardan kimileri öylece bırakılmışken kimileri de kemikten ya da camdan boncuk dizileriyle süslenmiştir; bunlar da öyle düzenlenmiştir ki, kemikli püsküller camlı püskülleri, boncuklu püsküller de boncuksuz olanları izler. Boas’ın dikkatini çeken şey, bu tozluklar giyildiğinde, giyen hareket etse de etmese de, püsküllerin birbirine karışmasıdır. Onları işleyen kadın nasıl görünecekleri üstüne düşünmemiştir. Yaptığı hesapların, bunlara işinde uymak için gösterdiği özenin tek kaynağı, sadece bunları yapmaktan aldığı haz olabilir.”

BAZI SIRLAR KARANLIKTA KALMAYI REDDEDER. Hemlock Circle’da şimdiye kadar yaşanan en kötü olay, Ethan Marsh’ın arka bahçesinde gerçekleşmişti. Bir temmuz gecesi, on yaşındaki Ethan ve en yakın arkadaşı olan kom­şusu Billy, New Jersey’deki sakin ve şirin bir çıkmaz sokakta, bakımlı bir çimenliğe ku­rulmuş bir çadırda uyuyakaldılar. Sabah olduğunda Ethan tek başına uyandı. Billy ortada yoktu ve ondan bir daha haber alınamadı. Otuz yıl sonra Ethan, o çocukluk evine geri dönmek zorunda kaldı. Kâbuslarla ve uyku­suzlukla boğuşurken gecenin bir yarısı tuhaf şeyler fark etmeye başladı. Birileri garip saatlerde çıkmaz sokakta dolaşıyor gibiydi ve Billy’nin varlığına dair izler Ethan’ın arka bahçesinde ortaya çıkıp duruyordu. Biri acımasız bir oyun mu oynuyordu? Yoksa uzun zamandır öldüğü düşünülen Billy, bir şekilde Hemlock Circle’a geri mi dönmüştü? Bu gizemli olaylar, Ethan’ı o gece gerçekten ne olduğunu araştırmaya itti. Bu arayış, onu eski arkadaşları ve komşularıyla yeniden bir araya getirirken, aynı zamanda Hemlock Circle’ı çevreleyen ormana sürükledi. Billy’nin içinde hayaletlerin dolaştığını iddia ettiği ve esrarengiz bir enstitünün bulunduğu o ormana… Ethan gerçeğe yaklaştıkça hiçbir yerin güvenli olmadığını fark etti. Geçmiş, bugüne musallat olmanın yolunu bir şekilde buluyordu ve o gece yaşananları ortaya çıkarmak Ethan’ın yapabileceği tek şeydi. “Gecenin Bir Yarısı, Riley Sager’ın ustalığının zirvesi. Karanlık, ürkütücü ve sürprizlerle dolu bu hikâyeyi okurken karşılaşacağınız dokunaklı sona asla hazırlıklı olamayacaksınız.” —SIMONE ST. JAMES “Sager ters köşelerin ustası ve bu kitapta da onlardan bol bol sunuyor. Kurgu aynı zamanda 90’lar nostaljisiyle dolu; arka bahçede kol gezen ürpertici şeyler ve yakındaki ormanda gizlenmiş gizemli enstitü, bu kitabı sürükleyici kılan asıl unsurlar.” —NEW YORK TIMES BOOK REVIEW “Riley Sager’ın tüm romanlarını okudum ve Gecenin Bir Yarısı artık benim yeni favorim. Çözülememiş bir gizemi, çocukluk arkadaşlıklarını ve gecenin karanlığında duyulan ürpertici şeyleri anlatan, hem tatlı hem de ürkütücü bir hikâye. Bolca 90’lar nostaljisi ve asla tahmin edemeyeceğiniz sürprizlerle dolu… Cesaretiniz varsa, ılık bir yaz akşamında el fenerinizi alıp bu kitabı dışarıda okuyun!” —JASON REKULAK “Sager’ın kaleme aldığı Gecenin Bir Yarısı , doğaüstü unsurlar taşıyan, sürprizlerle dolu bir kurgu. Yazar aynı zamanda arkadaşlığın karmaşık doğasını, ergenlik döneminin bunaltıcı ruh hâlini ve derin bir kayıpla başa çıkabilme konularını da ele almış.” —USA TODAY “Riley Sager’ın en iyi yaptığı şey tam olarak bu. Okurları şüpheye düşürmeyecek koşullar ve karakterler yaratıyor; ardından okurların emin olduğunu düşündüğü her şeyi yeniden gözden geçirmelerine sebep oluyor. Finali ise hem tatmin edici hem de dokunaklı.” —BOOK REPORTER

“Bir varoluşun kaydını tutuyorum. Hepsi bu. Kendi varoluşumun kaydını. Ne söyleyebilirim? Hazırlıksız yakalandığım çaresiz bir hastalığı üstümden atmaya çalışır gibi bir ömür geçirdim,” diyerek başlıyor söze Süreyya. “Ve öyküsü sessiz kalmış, kendi kendine yitip gitmiş diğer tüm kadınlar”ın coğrafyasını, alelade ya da olağanüstü tüm oluş hallerini işliyor. Kadınlığın ön bahçesinde kabul edilebilir oyunlar oynarken arka sokaklarında aynı kadınlığın en kuytuda kalmış düşüncelerini gün yüzüne çıkarıyor. Sıra dışı, meydan okuyan, direnen, pes etmeyen, bağıran ya da sessizliğe boğan bir kadının kendi gökyüzünü aydınlatmak için yıldızlarını göğe taşıması da denilebilir Süreyya’nın yaptığına. Ruhu cinsiyetsiz, bedeni kadın olan, bütün ayrımcılıkları reddeden birinin kendi olabilmek ve olduğu hali koruyabilmek adına en yakınlarına karşı verdiği mücadelenin öyküsü. Nil Sakman, birçok metne gönderme yaptığı, feminist yazını bir basamak daha yukarı taşıdığı Süreyya’da ısrarla üzerinde durduğu tek bir benliğin “çoğul seslerini” duymamızı sağlıyor. Belki de baş kaldıran, kendine has ve özgün bu sese kulak vermek her şeyi değiştirecektir. “İçinde bir yabancıyı taşıdığını düşünüyorsun. Binbir yüzü olan, seni oradan oraya sürükleyen bir yabancı. Saldırıya uğradığında bir canavara dönüşüyor. Rahatladığında miskin, uyuşuk, bencil birine. Dara düştüğünde somurtup oturuyor. Sen sandığın bu şeyi, koşulların belirliyor. Yolunu şaşırmış bir türün çocuğusun.”