En Son Eklenenler

“Hemingway, yazarlık kariyeri boyunca, yazma hakkında konuşmanın kötü şans getirdiğini, ‘yazdıklarınızı birine göstermenin ya da bundan bahsetmenin kelebeklerin kanatlarındaki her şeyi ve bir şahinin tüylerindeki düzeni söküp atmak gibi’ olduğunu savundu.” Bu inancına rağmen, yaşamı boyunca hep yapmak istemediği o şeyi yaptı. Hemingway roman ve öykülerinde, editörlere, arkadaşlarına, sanatçı dostlarına ve eleştirmenlere yazdığı mektuplarda, röportajlarda ve konuya ilişkin makalelerinde sıklıkla yazma konusuna değinmişti. Ve bu konu hakkında, en az gelmiş geçmiş tüm yazarlar kadar iyi ve derinlemesine yazmıştı... Bu kitap, Hemingway’in yazarın doğası ve yaşamındaki unsurlar üzerine düşünceleri ile yazarlara yazma sanatı, çalışma alışkanlıkları ve disiplin konularında verdiği özel ve faydalı öğütleri içermektedir. Hemingway’in kendine özgü kişiliği genel bir bilgelik, zekâ, mizah ve kavrayış ile yazarın ve yazarlık mesleğinin dürüstlüğü konusundaki ısrarıyla ortaya çıkmaktadır.

Bu kitabı yayınlama gerekçemi, birinci bölümün girişine alınlık yaptığım George Orwell’in sözü anlatıyor en çok da. Yurdumuzda ve geniş coğrafyamızda derin acılar çekiliyor, bir grup insan olabildiğince mutsuz, yer yer umutsuz. Şiirse, büsbütün kimsesiz ve Eflatun’un ülkesinden kovulduğundan bu yana, hâlâ kovulmakta hayattan ve hâlâ sahipsiz, yapayalnız! Söz, etkisini neredeyse yitirmiş durumda. Aynı dili konuştuğumuzu söylüyor kimileri, fakat hiç kimse bir diğerini anlamıyor. Herkesin birbirine “anlatabildim mi?” diye sormasının gerekçesi bu olmalı. Bütün bu olumsuzluklar ve kamplaşma içerisinde yazılar yazmayı, şiirler sezdirmeyi sürdürüyoruz elbette, çünkü yazmak ve sezdirmek varlık nedenimiz bir yanıyla da. Bu kitaptaki yazılar; Sol ve Yurt Gazeteleri, ABC Gazetesi ve kimi dergilerde yayınladığım yazılardan seçilerek, yeniden düzenlenmiş ve elinizdeki kitabı oluşturmuştur. Bu kitap; bir umudu yeniden çağırmak ve çoğaltmak için yayınlansa da, Fuzuli’nin 1500’lerde söylediği “Söylesem Tesiri Yok, Sussam gönül Razı Değil” sözüne yaslanmış ve bu sözdeki derinliği anlayarak kendine ad yapmıştır.

Meğer o gün baharı karşılama anlamına gelen “Nevr uz” şöleni yapılıyor muş. Fistanı renkli kadınlar, ak gömlekli, beli kuşaklı erkekler, yediden yetmişe tüm halk, saz eşliğinde Semah dönüyordu. Semah’tan sonra, gençlerden biri bir sandalye getirip çimenliğin or tasına koydu, geri döndü. A z sonra kolunda fötr şapkalı bir adamla tekrar aynı yere geldi. Onu sandalye ye otur ttu. Adamın elinde saz vardı. Belli ki çalacaktı. Ozanların saz çalıp söylediklerini duymuştum ama onları me ydanlarda çalarken gör memiştim. Ozan sazını eline alıp tellere dokununca me ydan alkıştan çınladı. Çiğdem der ki ben alayım Yiğit başına belayım Hepsinden ben alayım Benden ala çiçek var mı? Çiğdem çiçek dolu dağlar Yârim gurbet elde ağlar Adnan Binyazar yalın, içten, duyarlı diliyle bu toprakların yetiştirdiği usta yazarlardan. Âşık Veysel’in hayatını, ozanlık geleneğini, deyişlerinin yorumunu onun dilinden okumak büyük ayrıcalık olacaktır.

Bazı kapılardan bir kez geçince, hayat asla eskisi gibi olmaz… "Zaten nicedir özlemiştim. Maltepe'deki arkadaşlarıma gittim. Ön bahçede, tel örgüyle bina arasındaki dört-beş metrekarelik boşlukta dut ağacı var. Altına bi masa sekiz-on sandalye sığıyor. Gölgesine oturduk. Ve, o ağacın gölgesinde oturan arkadaşlarımdan biri roman yazdı. İsmi, Kapı... Son rötuşları yapıyor, baskıya göndermeden önce göz atmam için bana verdi. İki gecede yuttum. Sanırım o gölgesinde oturdukları ağacın sihri var. Yıllardır bu kadar iyi kalem okumadım..." -Yılmaz Özdil- "Gerçekle kurgunun ustalıkla harmanlandığı bir yapıt Kapı. Düşündürücü olduğu kadar şaşırtıcı ve çarpıcı. Sizi alıp kendi dünyasına götürüyor. Başlayınca bırakamıyorsunuz elinizden. Cem Okyay'ın Kapı'sı bana doksan yıllık Cumhuriyet'imizin üç kapısı olduğunu da düşündürdü. Üçüncüsü ve şimdilik sonuncusu ise bir kirli paslı, ağır mı ağır demir kapıdır ki ülkenin asker kahramanlarıyla en seçkin kimi aydınlarının bedenleri ve kişilikleri, dışardakilerin de ruhları ve umutları üzerine acımasızca 'güm' diye kapatılmıştır."