Kaybolmadan

Hızın, gürültünün ve unutuşun  sıradanlaştığı bir çağda,  insan bazen en çok  kendini kaybeder.   Kaybolmadan, hazır bir yol tarifi  sunmuyor; durmayı, bakmayı ve  hatırlamayı öneriyor. Değerlerin nasıl  sessizce aşındığını, vicdanın gündelik  hayatta nerede inceldiğini ve “insan  kalmanın” neden her zamankinden daha zor  olduğunu sorguluyor.   Banu Tozluyurt; bireysel hafızadan toplumsal belleğe  uzanan, ince bir yolculuğu anlatıyor. Küçük anların büyük derslerine, unutulsa da vazgeçilmez  olan değerlere ve her şeye rağmen “kaybolmamak”  ihtimaline sarılmaya davet ediyor. Çünkü insan, bazen ancak durduğunda yolunu hatırlar.