En Son Eklenenler

Bir hayvanı evcilleştirmeyi başarmış ender avcı-toplayıcı topluluklardan biri olan Dukhalar, Moğolistan’ın kuzeyindeki Hövsgöl bölgesinde yaşayan göçer bir Türk halkıdır. Yerleşik düzene geçişle birlikte insanın kendisini doğadan ayrı ve üstün bir konuma yerleştirdiği günümüz insan merkezci Batı toplumlarının aksine, doğayı canlı bir varlık olarak kabul ederek tüm canlılara saygıyla yaklaşan eşitlikçi bir topluluk olan Dukhalar, bize tarihin en önemli olaylarından biri kabul edilen evcilleştirmenin sonuçlarını anlamamız bakımından eşsiz bir fırsat sunuyor. Peki, yaşadıkları coğrafyayı evi olarak kabul eden bu göçer avcı-toplayıcı insanlar böylesine devasa bir evle nasıl ilişki kuruyor, ne gibi kurallara dikkat ediyorlar? Bir liderin olmadığı Dukhalarda eşitlikçi toplumsal ilişkiler nasıl yürütülüyor? Evcilleştirme Dukhalar için ne anlama geliyor? Rengeyikleri insanlardan ne gibi bir fayda sağlıyor? Dukhalar ava gitmeden önce ve av esnasında nelere dikkat ediyorlar? Ayı, Sibirya halkları için neden özel bir yere sahip? Hayvan kemikleriyle nasıl fal bakılıyor ve rüyalar bir avcıya nasıl bir pusula gibi yön gösteriyor? Kültürel antropolog Selcen Küçüküstel’in aralıklarla altı yıla yayılan bir alan çalışmasının sonucu olan bu kitap, Dukhaların yaşamını tüm detaylarıyla ortaya sererken “yeryüzündeki tüm canlılık belirtilerini hızla tükettiğimiz günümüz dünyasının uzak bir köşesinde insan, hayvan ve doğa arasındaki karmaşık ilişkilerin bir kısmına ışık tutmayı amaçlıyor." “Çevrende gördüğün her şeyin bir ruhu vardır, hem de her şeyin... Bu yüzden soluk aldığın her an, bunu fark etmeli ve çok dikkatli olmalısın! Böylece hiçbir canlının ruhuna saygısızlık yapmamış olursun." (Tanıtım Bülteninden)

Mesela altı kişi, birisi İstanbul'dan gelmiş, anlatıyor: "Bir köprü var, aklınız durur." Tarif ediyor çocuk: "Burdan oraya, düşünebiliyor musunuz? Suyun üzerinde duruyor" diyor. Televizyon yok o zaman. Var da bizim mahallede yok. Bizimki garip mahalle. İstanbul'dan gelen arkadaş, "Mis" sokağını anlatıyor sonra: "Bütün Diyarbakırlılar orda" diye. Caddeleri anlatıyor, camekanları, artistleri anlatıyor. Birisi diyor ki, "Yılmaz Güney'i gördüm. Çok büyük. Baba adam"... Ben onaltı-onyedi yaşında ayrıldım Diyarbakır'dan. Annem batıya gitmemizi istiyordu. Önce Mersin'e, sonra İstanbul'a gittim. O sırada müzik işlerinin peşine düşmüştüm. Gözüm başka şey görmüyordu. (Mahsun Kırmızıgül)

Kırk ünlü yabancı karakter Türk olsaydı, ne olurdu? Brad Pitt "Sarı", Lost dizisindeki Charlie, Charlie Dayı olarak karşımıza çıkardı. Obama zenci açılımı yapar, E.T. camiye müezzin olur, Kedi Kız mahalle baskısıyla büyürdü. Jaws, Adana'dan çıkan delikanlı bir balık muamelesi görürken, Avatarlar kurban edilmekten zor kurtulurdu. Okurken gülümseyeceğimiz, gündelik hayatımızda gördüğümüz manzaralara farklı bir gözle bakarak kendimizi eleştirmeden geçemeyeceğimiz bir mizah kitabı... En çok Lost'tan söz edilirken "Adada yatır varmış abi!" cümlesine güldüm. Bence bu cümlenin ardından şu olurdu: Anında bir üfürükçü ortaya çıkar ve herkesi dumanı üfürük yöntemiyle etkisiz hâle getireceğine inandırmaya çalışırdı. Hocam ellerine, diline sağlık, çok isabetli tespitler ve herkesin okurken yüzünde mutlaka tebessüm yaratacağına inandığım enfes bir kitap. -Gökay Özenç- Özellikle Harry Potter'a çok güldüm. Ben de bu filmi izlerken bu çocuğu birine benzetiyorum, diyordum. Elime aldım ve bırakamadım kitabı, bir gecede bitirdim. Gülümsemeye hasret olduğumuz şu günlerde, her satırında ayrı bir kahkaha attıran, gülerken düşündüren ve gündelik yaşantımıza farklı bir pencereden baktıran bir mizah kitabı... "Ben öksüz, ben yetim!" -Bahadır Zengin-

Demirler Köşkü’nün bahçesi, serası ve Öykü’sü… Neli’nin planları. Hisseler, büyük ortaklar, küçük ortaklar, atılan zarlar… Sonra başka türlü bir adamın gelişi… Paranın karşısında parasız yatılı. Yaralar iyileşir gibi değildir bazen. Kazanmak için kazanmaktan başka çareniz olmamalı. Mermer Köşk, yıkıcı bir aşkın romanı. Uğur ile Öykü’nün, Uğur ile Ezgi’nin, Öykü ile Ezgi’nin hikâyesi… Skandalların, sırların, eski defterlerin derkenarları… Paranın itişmesi, ego savaşları ve alacakaranlık bir aile tarihi. Mehmet Eroğlu, ustalıkla anlatıyor Mermer Köşk’ün fısıltılarını. Doyumsuz, habis ve haset yüklü bir devranın içinde aşkın savruluşunu… “Çoğu güzel kadın sanır ki, güzelliğini taçlandırmak için ille de aşk gerekir. Oysa aşk güzelliğini yok edebilir... Aşkın dış kabuğu coşkudur; kabuğun içindeyse sadece acı vardır. Aşk bizi canlı olduğumuza inandırır... Bu denli istenmesinin, aranmasının, peşinden koşulmasının ardında bu dürtü olmalı...” (Tanıtım Bülteninden)