En Son Eklenenler

Engin bir tevazu... Onun en önemli hasleti... Aslında onurlu bir insanda olması gereken bu haslet, birçok hasleti de özünde barındırır. Tevazu; reddedilmeyi, kırılmayı, rencide edilmeyi ve mahcup olmayı önleyen bir zırhtır. Siz bakmayın aşırısının gerçek sanılacağını söyleyenlere. Güzelliklerin ve iyiliklerin fazlasından zarar gelmez... Yazar, bu engin tevazuu içinde; eksilmeyen tebessüm, hoşgörü, saygı ve sevgiyi eriterek, ruhuna bir kadife kaftan olarak giydirmiştir... Bu güzel hasletleri özünde toplayan değerli dostumun, sevgiyle kadifeleşmiş merhametli bir yüreğinin, sımsıcak duygularıyla kaleme alınmış hikâyeleri… Çok fazla konuşmayan, duygularını daha çok gözlerindeki dostane bakış ve gülümsemesiyle ortaya koyan kardeşimiz, hikâyelerini kısa tutmayı yeğleyen bir yazardır... Kısa hikâye, şiir kadar zor olan bir türdür. Az sözle çok şeyler anlatır bu kısa hikâyelerinde... Kahramanları da bizlerden biridir zaten. Onlarla üzülür, onlarla seviniriz... Acıları bir başka verir. Acılar, hüzünlü bir tebessümdür. Tıpkı yazarının, anlamını ele vermeyen tebessümü gibi... Ben çok sevdim Salihoğlu'nun hikâyelerini. Okuyucular da çok sevmiş olmalı ki, daha ilk kitabının üzerinden henüz bir yıl bile geçmemişken, ikinci ve üçüncü kitabını sunmakta sanat dünyasına... Yolu açık olsun hikayecimizin... Sadettin KAPLAN Şair – Yazar

Gülme ve komik konusunda teorik yaklaşımlarda bulunan düşünür ve sanatçıların gülme ve komediyi, felsefi yaklaşımların, dışında ağırlıklı olarak tiyatro oyunları çerçevesinde ele aldıkları ve anlamlandırmaya çalıştıkları görülmektedir. Komediye, tiyatroya nispetle çok daha uygun ortam sunan film, gülmenin ve komikliğin tabiatının anlaşılması için çok çeşitli imkanlar sunmaktadır. Gülme teorilerinin zayıf yanlarının, hatta bazı kesinlik ifade eden yargılarının filmin zengin ifade imkankarı çerçevesinde yeniden sorgulanması ve zenginleştirilmesi gerekmektedir. Filmin sınır aşıcı özellikleri, özellikle tiyatrodaki dramın aksine mekan, zaman ve aksiyon birliği kurallarına uymak zorunda olmayışı, anlatımını dramla sınırlamayışı, sahne geçişlerinin ileriye ve geriye dönük olarak belirsiz oluşu, komedi ile izleyici arasındaki ilişkiye tiyatrodan çok farklı boyutlar katmakta, komiğin sınırlarını saydamlaştırarak zenginleştirdiği ölçüde tanımlanmasını daha da zorlaştırmaktadır. Zira dil tiyatroda karakteristik bir önem arz etmesine karşın, filmde tabiileşmekte ve arka plana itilmektedir. Filmde, açığa çıkarılmak istenen öz, kendini dilden ziyade dolaysız bir bedensellikte ifade etmektedir. Ayrıca filmin izleyicisini sadece oyuncuların aksiyonlarına değil, keyfice dönüştürülebilen çevresine, çevresindeki nesnelere, kendi zaman ve mekan modülasyonunun içine çekmesi, komiğin sadece duygusal zeka ile değil, aynı zamanda eleştiri, öfke ve etikle ilişkisinde öngörülen tanımlamalarını da tartışmaya açabilecek imkanlar sunmaktadır.

Yazı yoktu ama o vardı. Tekerlek icat edilmemişti ama o yerli yerindeydi. Dünya yaratılmamıştı ama o kasılıp gevşiyordu. İnsan henüz cennetteyken onunlaydı ve içindeki her şey de sevgi, aşk, vefa, iyilik, şükür, hamd, dostluk gibi erdemler üzerineydi… Âdem ata onun sesini dinleyip arzusunu giderme gayretine düşmeseydi belki de yolu yeryüzünde tövbelere, pişmanlıklara ve umutlara hiç evrilmeyecek; çevresi daralmalar ve genişlemeler, arınmalar ve kirlenmeler, yangınlar ve donmalarla hiç kuşatılmayacaktı. Şimdi? Aşk ve nefret, iyilik ve kötülük, saadet ve keder, iman ve inkâr... İnsana insan olduğunu artık bunlarla hissettiriyor. Bazen aydınlık, bazen karanlık; gören göz veya işiten kulak bazen… Göğüs kafesinde ahenkle her büzülüp genişlemesi bizi içten içe süratle değiştiriyor ve hâlden hâle döndürüyor. Bud-dub... bud-dub… bud-dub… Sesindeki ters-yüz oluş bile adıyla örtüşük: “Bir şeyi bir yönden öteki yöne çevirmek; renkten renge giriş, kararsızlık, durmadan dönüşüm ve değişim = KALP.” Kalbe dair ne varsa… İskender Pala’nın her zamanki yetkin kaleminden…

Reenkarnasyon binlerce yıllık bir inanç sistemidir ve her dönemde bu kavrama inananlar ile inanmayanları, adeta ideolojik bir tartışma içinde karşı karşıya getirmiştir. Bu tartışmanın her iki cephesinde bulunanlar da kendi savlarını kanıtlamak üzere, her inanç sisteminden veriler toplamışlar, yazmışlar, anlatmışlar, bitip tükenmek bilmeyen araştırmalara girişmişlerdir. Kendi kişisel bakışım çerçevesinde ''inananlar'' tarafında bulunmama karşın, sadece ''inanç'' olgusunun tatminsizliği içinde, reenkarnasyon meselesini, Türk ve yabancılardan oluşan bir grupla bilinçaltı çalışması yaparak içselleştirmek, sorularının yanıtlarını doğrudan bulabilmek hedefiyle yola çıktım. Bu araştırma, her şeyden önce benim kişisel yolculuğum ve kendimi bir şekilde ikna etme çabasıydı. Bu kitaptaki geçmiş yaşam öykülerinin, bu yolda daha geniş farkındalığa ulaşma çabası içinde olanlara katkı sağlamasını umut ediyorum. Dilek Karakuş