En Son Eklenenler

Bu kitabı, kimseye dinini, mezhebini öğretmek veya kimsenin tarikatını karalamak, mezhebini asimile etmek için yazmadım. Müslümanların son yıllarda mezhepçilik veya siyasal etkenlerle bölünüp parçalanması sonucu ne hâllere düştüğünü görüp, birlik ve beraberliğe bir nebze katkıda bulunabilmek için yazdım. Çünkü Müslümanların hâline çok üzülüyor, onlar için bir şeyler yapmak istiyorum. Mezhebine, tarikatına bakmadan Alevi’sini, Sünni’sini, Şii’sini, Caferi’sini çok seviyorum. İslam ülkelerinde mezhepçilik ve tarikatçılık siyasiler tarafından malzeme olarak kullanılmış, bilerek veya bilmeyerek dış devletlerin müdahale etmesine zemin hazırlanmıştır. Onlar da, demokrasi getiriyoruz, diyerek; söz konusu ülkeleri işgal edip, doğal kaynaklarını sömürmeye başlamışlardır. Aslında Allah’ımız, Kitabımız bir, Peygamberimiz bir değil mi? Birlik ve beraberlik için bu yetmez mi? Allah’a inanan, kitaba uyan, Peygamberimiz gibi dinini yaşamak isteyen herkesin hangi mezhep hangi tarikatta olursa olsun hakikati birdir. Yeter ki Sünniler gerçek Sünni, Aleviler gerçek Alevi, Şiiler gerçek Şii olsun. Mezhep ve tarikatlarını değiştirmeye gerek yok. Nerede gerçek Alevi varsa, gerçek Sünni’dir. Nerede gerçek Sünni varsa gerçek Alevi’dir. Ali’den olan Muhammed’imiz ilmin şehri, Ali kapısıdır. Durmayalım, çok geç kaldık, Ali kapısından girelim, Muhammed şehrinde buluşup kucaklaşalım.

Onları bir arada tutan birbirlerine duydukları inançtı... Ünlü İtalyan yazar Angela Nanetti’den dostluk, dayanışma, cesaret, güven ve umut üzerine unutulmayacak bir kitap: Yağmur Kardeşliği... Hayatlarını kurtarmak ve soylarını sürdürmek için zorlu bir yolculuğa çıkmak zorunda kalan kurbağalar ve yolculuğun bir noktasından itibaren onlara eşlik eden tarlafaresi Hermes’in ve diğerlerinin müthiş dostluğu... Francesco Mattioli’nin resimlerinin eşlik ettiği, yer yer hüzünlü yer yer de güldüren bir hikâyesi olan Yağmur Kardeşliği’ni Filiz Özdem çevirdi. “…Karganın önerisi babamın hiç de hoşuna gitmemiş. Başka bir yerde, daha rahat yaşabilecekleri bir bölge bulmayı tercih ediyormuş. Ama bataklığı çok gönülsüzce terk edenler o kadar çok söylenmişler ki, herkes buna razı olmuş. Karakurbağalara gitmişler. İşte böylece, özgür Kurba halkı, köle bir halka dönüşmüş.” “Nasıl olmuş bu?” “Karakurbağalar karganın anlattığı gibi değilmiş. Babamı ve diğerlerini gördüklerinde, onlara gayet kibar ve anlayışlı davranmışlar. ‘Yılan mı dediniz? Aaa, ne istiyor bu yılan, siz zavallılardan?’ diye sormuşlar. Aslında zalim ve küstah, gerçek birer zorba imişler. Gölete gelip yılanı öldürmüşler, sonra evlerine döneceklerine, bir güzel oraya yerleşmişler. İlk yedikleri babam olmuş, çünkü onlara ilk itiraz eden oymuş. Ardından kim sesini çıkarırsa yemişler. Hiçbir hayvan onlardan kurtulamıyormuş. Orada, göletin içinde saklanıyorlar, yaklaşan bütün hayvanları zehirliyorlarmış. Onlara ilk ve son direnenler semenderler oldu.”

Radyoculuk mesleğinde 25 yılı geride bırakan ve sevilerek dinlenen Nihat Sırdar; samimi, eğlenceli, zaman zaman hüzünlendiren bir dille hikâyelerini anlatıyor. Bu anlatımda kendinizden mutlaka bir şeyler bulacaksınız. Eskiye dair yaşananlardan bugüne kalanlar ve kalmayanlar… İnsanlar, sokaklar, arabalar… Sırdar’da göreceğiniz şey sadece bir İstanbul değil, memleket özlemidir aynı zamanda. Bu kitabın içinde turneler, oteller, yayınlar, seyahatler, üzüntüler, sevinçler var. Bir fotoğrafın içinden çıkan sayısız hikâye, anı var. Birçoğumuzun geçmişindeki ortak anılar bazıları. Kimisini okurken “ben de” diyeceğiniz anlar, anılar koleksiyonunuzda yerini alacak.Yıllardır severek dinlediğiniz Nihat Sırdar’ı bir kez daha severek okuyacaksınız...

KİMBİLİR? , Engin Geçtan'ın psikiyatri alanında kırk yıldır sürdürmekte olduğu çalışmaların bu aşamasında, psikiyatriye, ülkemiz insanına ve bugün kaosun kenarında yaşanan süreçlere bakışını dile getiriyor. Bir bakıma, yazarın geçmişte yazdığı İnsan Olmak ve Varoluş ve Psikiyatri adlı kitapların çağımızı yansıtan bir devamı olarak da nitelendirilebilir. "Klasik psikanalizin temel amacı, kişinin içgüdüsel istekleri ile toplumsal bir varlık olarak kendisinden beklenilenler arasında bir uzlaşma yaratmaya çalışmaktı. İkinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında toplumların da 'hastalanabileceği' fark edildiğinde, 'normallik' tanımında topluma uyum ölçütünden giderek vazgeçildi ve normalliğin bir süreç olarak tanımlandığı, daha esnek bir orta yol bulundu. Ve zaten ardından, olmakta olanlara olmaması gerekir demenin pek anlam taşımadığı bir çağa girildi. Biçimsel olarak şöyle ya da böyle yaşanması gerektiği tarzından modellerin geçerliliğini yitirmekte olduğu bir dünyada, ortak bir niteliğimiz bizi herşeye rağmen kaosun kenarında tutabiliyor: Binlerce yıldır süren toplumsallaşma süreçlerinin sonucu edindiğimiz ve sağduyu adını verdiğimiz sezgisel gücün genetik kodlarımıza işlenmiş olması" -Engin Geçtan-