Eserlere Göre Listeleme

Rakip olmakla lanetlenmiş iki kadın… Birinin zaferi diğerinin felaketi olacaktı. On altı yaşındaki Mina annesizdi, büyücü babası gaddardı ve sessiz kalbi hiç kimse için sevgiyle atmamıştı. Gerçi hiçbir zaman atmamıştı ama Mina bunun normal olduğunu düşünmüştü. Babasının kalbini çıkardığını ve yerine camdan bir kalp koyduğunu hiç tahmin etmemişti. Whitespring şatosuna adım atıp kralını ilk kez gördüğü anda Mina bir plan yaptı. Güzelliğiyle kralın kalbini kazanacak, kraliçe olacak ve sonunda aşkın nasıl bir his olduğunu öğrenecekti. Fakat tek sorun, üvey anne olmak zorunda kalacak olmasıydı. On beş yaşındaki Lynet, tıpkı ölmüş annesine benziyordu ve bir gün bunun nedenini keşfetti. Babasının emriyle bir sihirbaz onu ölü kraliçenin suretinde kardan yaratmıştı. Ama ölü kraliçenin suretinden yaratılmasına rağmen, Lynet sert ve muhteşem üvey annesi Mina gibi olmayı tercih ederdi. Babası, Mina'yı yerinden ederek Lynet’i Güney topraklarının kraliçesi yaptığında ise dileği yerine getirilmiş oldu. Şimdi Mina, Lynet'e gözlerinde nefret gibi bir şeyle bakmaya başlamıştı. Artık Lynet ne yapacağına karar vermeliydi, - ve kim olacağına - ya tanıdığı tek anneyi geri kazanacak… ya da onu sonsuza dek kaybedecekti.

Fotoğraf edebiyatının iki başyapıtından biri sayılan Camera Lucida, aynı zamanda Roland Barthes'ın en bireysel ve kurgusal yapıtı. Camera Lucida'da fotoğrafın ne olduğu sorusuna yanıt ararken, fotoğraf ile ölüm -belki de yaklaşmakta olan kendi ölümü- arasındaki ilişkiyi de ortaya çıkarmıştır. Barthes kitap tamamlandıktan kısa bir süre sonra ölmüştür. "Fotoğraf üzerine yazma tutkumun açığa çıkardığı bu karmaşa ve ikilem, aslında sürekli olarak çektiğim bir sıkıntıyla ilgiliydi: biri anlatımcı, diğeri eleştirel iki dil arasında savrulan bir özne olmanın sıkıntısı."

Fotoğraf, 1839’da doğduğu andan itibaren hem modernitenin bir parçası oldu hem de onu simgeledi. Bu yeni teknoloji, sağladığı kaydetme ve sergileme imkânları ve taşıdığı kesinlik ve gerçeklik iddialarıyla modern dünyanın hareketliliğine sıkı sıkıya kenetlendi. Osmanlı İmparatorluğu da fotoğrafı büyük bir heyecanla kucakladı. Fotoğrafın etkisi ve anlamı, Tanzimat hareketinin modernleşme ve Batılılaşma atılımıyla örtüşerek birleşti. Fotoğraf, yirminci yüzyıl başında Osmanlı topraklarında günlük yaşamın, basının ve devlet aygıtının olağan bir parçası haline geldi. Bu kitap, Osmanlı İmparatorluğu bağlamında, fotoğrafla modernite arasındaki yakın ilişkinin en çarpıcı yönlerini ele alıyor. İçerdiği malzemenin önemli bir kısmı, padişahın imparatorluğunu Batılı kitlelere tanıtmak amacıyla ısmarladığı fotoğraflarda ve albümlerde olduğu gibi, modernitenin fotoğraf aracılığıyla sergilenmesine dairdir. Modernite fotoğraf sanatının bir parçası haline gelmiş, onu sıradan, alışılmış bir uygulama haline getirmiştir. Resimli basınla, aile fertlerine veya isimsiz koleksiyonculara yollanan kartpostallarla, arkadaş ve tanıdıklara verilen portrelerle, çalışanların veya mahkûmların resimleriyle fotoğraf, kamusal ve özel hayatın bütün alanlarını işgal etmeye başlamıştır. Bugün içinde yaşadığımız görsel dünya yaklaşık 150 yıl önce doğdu. Camera Ottomana, yakın geçmişteki dönüştürücü güce sahip en etkili teknolojik icatlardan biri olan fotoğrafın yerel boyutunun eleştirel bir değerlendirmesi olduğu kadar, ona duyulan ilgi ve saygının ifadesidir.

Turgut Özal Dönemi'ndeki çok derin değişimlerin ardından 28 Şubat'ı ve 27 Nisan'ı da gördüm… Biz 28 Şubat'a, çok özgür yaşadığımız ve toplumsal tartışmaların bugünkünden çok daha ileri düzeyde olduğu Turgut Özal Dönemi'nden sonra geldik… Üstelik darbeler 28 Şubat'ta da son bulmadı… Ardından da 27 Nisan 2007 yılında, parlamentoyu feshederek erken seçime gidilmesine neden olan bir "e-muhtıra" yaşandı. 12 Eylülcülerin yargı önüne çıkacak olmasına, Balyoz, Ergenekon gibi çok olumlu gelişmelere, mevzuat değişmese de yaşanan daha sivil ve demokrat jestlere rağmen 28 Şubat gibi 27 Nisan'ın failleri de henüz yargı önüne çıkarılmadı. 28 Şubat'ın 15. yılında, "12 Eylül Rejimi'nden AB Standardında bir demokrasiye geçip geçmeyeceğimiz" hâlâ bir muammadır… Siyasetçiye, 12 Eylül rejimini berhava etmek yerine ele geçirmek daha cazip geliyor… Bu ise 28 Şubatların, 27 Nisanların yeniden yeniden yaşanmasına neden oluyor… Elinizdeki "Cami Kışla Parantezinde Türkiye" kitabı, yaşanan tecrübeler ışığında bu açmazın geride bırakılması için atılan bir çığlığı bir kez daha atıyor… Umarım duyulur.