Eserlere Göre Listeleme

“Aşk benim cehennemim, içinden çıkamadığım hapishanem. Bir gardiyanım olsa kandırıp çıkacağım ama bu kuyuda yapayalnızım. Burası Zühre’nin laneti, Süleyman’dan mührü çalan şeytanların kuyusu, burası aşk cehennemi. Harut ve Marut’un hüznünde günahlarımın bedelini ödüyorum. Kocam sevdiğimi öldürdü. Ben kocamı öldürdüm. Torunum sevdiğini öldürecek. Bu kuyu benim kanımın laneti. Zühre’nin yolu artık. Parlayan bir yıldız olmak istiyorsan hayalleri yok etmelisin. Harut ve Marut madem sevdiğimi aldı benden, ben de onlarla hazzı yok edeceğim. Ben Ninva, aşkın celladı, Zühre’nin torunu, Ninva’nın babaannesi.” Sihrin Kovulmuş Melekleri, yüzyıllara uzanan bir hikayenin uzantısı. Kur’an’da adı Harut ve Marut, Sümerlerde Dumuzi ve Enkidmu, Hintlilerde Saraswati ve Amrita, Ermenilerde Hawrot ve Mawrot olan, insanlara büyüyü öğreten meleklerin ve Süryani bir ailenin şaşırtıcı hikayesi …. Çok konuşulmayan, geride tutulan bir mitoloji ve sarsıcı bir AŞK! Ece Özbaş, hiç yazılmamış, su yüzüne çıkarılmamış bir konuyla sizi şaşırtıcı bir yolculuğa çıkarıyor.

'İyi şiir' demek, okıırca/görence iyi diye yorumlanan değil; öz, içerik, biçim ve dış yapısıyla bir bütün halinde güzelliği vurgulanan yapıt demektir. Bu özgün tespit yapılırken görmenin yanı sıra düşünmenin de önemi belirtilmelidir. Toplumsal olanın değerli bir parçası da bireyci değil, bireysel olandır. Bireysel olmak, bir şiirle baş başa kalındığında şiirin biçimselliğine, bütünlüğüne, düşüncesine, dengesine ve hatta şair özne ile ilişkisine bireysel ve toplumsal öznellik ve nesnellikle sokulmayı becerebilmektir. Güzellik kadar çirkinlik de ancak böyle fark edilebilir. 'Güzel'i yaratma kaygısının / coşkusunun şairin bilincinden ve dünya görüşünden bağımsız olması mümkün değildir. O halde şiire ilişkin her şey, şair bireyin dünya görüşü, bilinci, birikimi, algılaması ve vicdani sancılarıyla doğrudan ilintilidir. Medya, dergi, grup veya internet yapılanmaları çerçevesinde oluşturulan 'ortak (!)' değerlerle yaratılmış hiçbir şey bireysel özgünlüğe saygılı değildir. Tek tipleşmeye hizmet eder, şairlerin 'erk muhalifliğini' tersine çevirerek, kendilerinin bir egemenlik alanı yaratmalarına ve erk kavgası yüzünden 'gerçeklik ve şiir'den kopmalarına neden olur. Kendisini 'kendinde belirlemesi' gereken şairin, rengini ve birikmiş halini şiirinde gösterebilmesi için tek olmayı seçmesi veya tek kalmasına neden olacak denli özgün davranması gerekmektedir. Aksi takdirde yeni ve farklı bir şairden, onun özgün bir yaratısından söz edilemeyecektir.

Çocuklar, şiirlerle büyümeli. Sevinvi, coşkuyu, acıyı, hüznü anadilinin müziğiyle yüreğinde duyabilmeli. Çünkü dilin ritmi, sesin ritmi yüreğin ritmini yansıtır, yaşam onlarla anlam kazanır, onlar güzelleştikçe yaşam güzelleşir. Bu kitap, yazarın kendi resimlediği şiirlerini içeriyor.

"Şiir Hayatın Neresinde?" sorusu günümüzde her zamankinden daha çok güncel ve yakıcı bir sorudur. Şiir, kavramları imgeye dönüştüren, var oluşun en yüksek ve en derin dile gelme biçimidir. Şiirsiz bir yaşam, kendini dile getirememiş, bu anlamda da yaşanmamış, tam anlamıyla gerçekleşmemiş bir süreçler toplamıdır. Kendimizi dile getirebildiğimiz ölçüde varsak, dilin en çok yoğunlaştığı şiirsel anlatım, var oluşumuzun da odağında, kaynağında demektir. Ve günümüzde şiir hayatın dışına itilmiş gibi görünmekteyse, bundan, yaratmaya değil tüketmeye dönük egemen sistemler kadar; şiire yitirdiği değerleri yeniden kazandırmanın sorumluluğunu duymayan, onu dille ve hayatla barıştırmanın varoluşsal önemini duyumsamayan şairler de sorumludur.