Yazara Gore Listeleme

Her şeyi gördük mü, gördüğümüzü mü sandık? Hiç olduk mu biz? Parçası olduğumuzdan kuşku duymadığımız, umut dolu “kara” bir dönemin içinden geçerken mi yaşandı onca acı, mücadele, ideal bir dünya kurma düşü? Yoksa zamanın bir yerinden kırıldı mı dünya? Darbeleri, Cemil’i Hasan’ı, Nihal’i… aslında en başından beri biliyorduk; ama neden anlamadık! Reha Çamuroğlu son romanı “Cemil Reloaded”da, yakın tarihimizde ve günümüzde yaşanan çalkantılıların iç yüzünü, gerçek ile “görünen” arasındaki farkı çarpıcı bir yüzleşme hikâyesi eşliğinde akıcı bir dille anlatıyor; hem de edebiyattan ödün vermeden… “Üzerimize doğru gelen, koskoca bir hiç sevgilim. Bunu demek istiyorum. Hiç örtüyor üzerimizi. Bir çığ hızıyla iniyor. Kanla, barutla, katliam videoları ve fotoğraflarıyla üzerimize iniyor. Hiçliğinde yok etmek üzere geliyor. Bugün bir şey olanlar, bir gün sonra hiç oluyor. Hiçlik tamamlanana kadar, kimlikler Matrix’in koca hiçliğinde, varmış gibi olana kadar, devam ediyor bu. Bana şu anda asla bitmeyecek döngüsel bir hiçleşme gibi geliyor bu olanlar. Obur bir hiçleşme…”

Bir sabah uyandığınızda sokağınızda hep beslediğiniz, evinizi, bahçenizi paylaştığınız kedilerin olmadığını hayal edebiliyor musunuz? Ya bu kedilerin ortadan kaybolduktan sonra devletin size köpekleri, kedi diye vermesini ve sizin bu köpeklerin kedi olduğuna inanmanız gerektiğini? Isabelle Aupy, eserinde işte böyle bir dünyayı anlatıyor. Küçük bir adada yaşayan parmakla sayılabilecek sayıdaki insanlar bir sabah kalktıklarında bütün kedilerinin ortadan kaybolduğunu görüyor. Hemen tüm ada aranıp taranıyor. Nereye gittikleri, neden gittikleri araştırılıyor. Bu ufak yerdeki bu soruna devletin müdahalesi ise anakaradan pek çok cins köpek getirmek ve bu köpeklerin aslında kedi olduğuna halkı inandırmak oluyor. Birçok kişi bu köpeklerin kedi olduğuna inansa da 2+2’nin 5 etmediğine inananlar da oluyor; kedileri ve bir noktadan itibaren köpekleri için mücadele eden bir ada anlatısı.

“Türkiye’den geliyorum,” dedi üstada adam. “Bu yolculuğu size bir tek soru sormak için yaptım.” Yaşlı adam ona şaşkınlıkla baktı: “Çok güzel. Bana tek bir soru sorabilirsiniz.” “Size soracağım soruyu açık seçik sormalıyım. Sorumu Türkçe sorabilir miyim?” “Sorabilirsiniz,” diye yanıtladı bilge. “Tek sorunuzu yanıtlamış bulunuyorum. Başka bir şey öğrenmek istiyorsanız, onu yüreğinize sorun, sizi yanıtlayacaktır.” Paulo Coelho Mektub’da farklı kültürlerin gözünden rengârenk bir deneyim hazinesi sunuyor. Coelho’nun ifadesiyle, “Mektub bir tavsiye kitabı olmaktan ziyade tecrübeleri aktarmayı amaçlıyor.” Sözlü anlatının her türlü kaynağından köken ayırt etmeden beslenen bu duru metinler okura hem dünyevi karmaşanın ortasında soluklanma hem de kendini daha yakından tanıma fırsatı veriyor.

Sen, ey diliyle kardeşini yaralayan kardeş... Sözüyle kardeşinin yakasına bir daha hiç çıkaramayacağı en yapışkan, en kirli etiketi takan gafil ey... Bilmez misin ki, kıymetini kardeşlerinin bilmediği bir kardeş, güzeller güzeli Yusuf da olsa, ucuza satılmıştır artık. Bilmez misin ki, onuru ayaklar altına alınmış bir kardeş, rüyaların sultanı Yusuf da olsa köle pazarına sürülmüştür. Gıyabında kötülüğünü andın ya kardeşinin; bilki, artık baba ocağından sürdün onu. Yakub gibi eseflere boğdun ona emek vereni. İşitmeyişini fırsat bilerek ayıbını açık ettin ya kardeşinin, bil ki, ana kucağından düşürdün onu. Anası bile pak edemez artık kirlerini. Bir daha bilemeyeceğini bile bile. günahıyla andın ya kardeşini, sığınacağı köşelerin hepsinden kovdun onu. Tesellilerin hiçbiri yetmez hüznüne artık. Azıcık da olsa savunma hakkı tanımadan suçladın ya kardeşini, örtüneceği örtülerin hepsini çektin üzerinden. Çıplak kalmıştır artık soğuk bakışların ayazında... Farkındasındır artık, dilin ve dudağın Yûsuf’un kardeşlerinin eylemine özenmiş. Gıybetini ettiğin kardeşini gözlerden ırağa atıyorsun, gönüllerden uzağa itiyorsun. Haydi, kuyudan çıkar kardeşini... Susmayı dene. Olmaz mı?