Yazara Gore Listeleme

Sen, Allah'ın yarattığı Nûrsun. Sen, insanların yaratılışta ilki, peygamber olarak gönderilişte ise sonuncususun. Sen adâletlisin, tevâzu sahibisin, edeb öğretensin. Sen, bütün mü'minlere dünya ve âhiret işlerinde kendilerinden daha yakınsın. Sen, mahşer gününde cennete ilk girecek olansın. Sen, Allah'ı en iyi bilen ve O'ndan en çok korkansın. Bu yüzden çok az gülen ve çok ağlayansın. Sen, Allah'a şükreden bir kulsun. Sen, kendin için kimseyi kıyâma kaldırmayan, kıyâmın yalnız ve yalnız Allah için yapıldığını öğretensin. Sen hem gökte hem de yerde emîn olansın. Sen, senin ağzından yalan uydurulmasına aslâ izin vermeyensin. Sen, kelebekler gibi ateşe atılan bizleri kuşaklarımızdan tutup çekensin. Sen, hanîflik ve kolaylık peygamberisin. Sen, Mekke'de taşların, ağaçların selâm verdiği ve çobanlık yapan bir kişisin. Sen, mahşerde bütün peygamberler içerisinde ümmeti en kalabalık olansın. Sen, bütün insanlığa gönderilensin. Sen, lânetçi değil, dâvetçisin. Sen, Hz. İbrâhim'in duâsına cevap ve Hz. Îsâ'nın verdiği müjdesin. Sen, cennete yaklaştıracak her şeyi emretmiş, cehennemden uzaklaştıracak her şeyi yasaklamış birisin. Sen, Kevser Havuzu'nun sahibisin. Sen, ana-babadan ve çocuklardan daha sevgili olansın. Sen, sana bir kere salât ve selâm edene Allah'ın bu yüzden on kez salât ve selâm ettiği insansın. Seni sevmek, îmanda kemâldir ve tek başına kurtuluş vesilesidir. Sen, yetime sahip çıkan, yoksulu doyuransın. Sen, sözünde duransın. Sen, kıyâmet gününde ödülü en büyük olansın. Sen, Kur'ân'ı getirensin ve ahlâkî güzellikleri tamamlayansın. Sen, ayrılığına/hasretine tahammül edilemeyensin. Sen, övülmekte âciz kalınansın. Sen, Mi'râc'a dâvet edilen, adı Allah ile birlikte yazılansın. Sen, Allah aşkının hem başı ve hem de sonusun. Sen, tüm soruların cevabısın ve yaşanmadan çözülmeyen sırsın. Sen, Kâinatın Efendisi, Allah'ın elçisi ve Son Sevgilisin. Sen, çığlık gibi hür, sükût gibi münzevîsin. “Cihân aşktan, aşk ise senin sînenden zuhûr etmiştir Yâ Resûlallâh sallallahu aleyke ve sellem!

“Leylekler mi bizi dinler? Evet, biz de onları, laklaklarını. Laklak! Onların dili. Birlikte yaşarız, sonra bir bakarsın, yoklar. Gitmişler. Ne zaman, hava soğuyunca mı? Seni bilmiş. Herkesin, her şeyin zamanı var. Zamanları dolunca giderler. Ne demek ‘zamanı dolmak’? Buralarda işin bitince gitmek gibi.” Kuşaklar boyu uzanan bir hikâye… Hayatın paylaşıldığı evler, bahçeler, sokaklar… Geçmişin izleri, aşklar, ayrılıklar ve sessizlikler… Hiç kapanmayan eski defterler… Sedef Betil, ressam kahramanı Emine’den yola çıkarak bir ailenin 1920’den 2020’ye uzanan hikâyesini anlatıyor. Bir yandan memlekette olup bitenleri de göz ardı etmeden. Leylekler Aşklar Söylentiler, hayatın türlü türlü hallerine dair bir roman, ne kadar alışık olursak olalım hep yeniymiş gibi şaşırtan hallerine…

Deyimler bir dilin zenginliğidir. Yazarken, konuşurken doğru şekilde ne kadar çok deyim kullanırsak, ifademiz o kadar zengin, kendimiz de o kadar havalı oluruz. Bizi dinleyenlerin hayranlıktan ağzı açık kalır, bize de beşlik simit gibi kurulmak kalır. Peki ama günlük dilimizin vazgeçilmezi, ifadelerimizin süsü, sözümüzün özü deyimlerimiz, nasıl ortaya çıkmıştır? Kim, nerede, ne zaman, nasıl ve niçin kullanmıştır ilk kez onları? İşte elinizdeki bu kitapta deyimlerin hangi olaylara dayandığını ve ortaya çıkış hikâyelerini okuyacaksınız.

Çingiz Kagan ve onun kurduğu Türk-Mogol Kaganlığı, o devirde bilinen dünyanın yarısını fethederek tarihte daha önce eşi benzeri görülmemiş bir başarıya imza atmıştı. Bir efsane gibi anılan ve Mogol adını cihana duyuran Çingiz Kagan, XIII. asırda sadece savaşlarda başarılı olan bir komutan değildi; o, aynı zamanda dağınık, sürekli birbiriyle mücadele eden ormanlı, bozkırlı Türk ve Mogol boylarını bir çatı altında birleştiren, Mogol toplumuna yeni nizam veren, yasa koyan, millî ve kültürel kimlik kazandırarak Büyük Mogol Ulusu’nu meydana getiren kişiydi. Bununla birlikte Çingiz’in oluşturduğu bu ulusun ve kurduğu devletin en kalabalık topluluğu Türklerdi. Muhtemelen Çingiz Kagan ve Türk danışmanları, binlerce yıldır birlikte yaşayan Türkler ile Mogolları kaynaştırmak, tek sancak altında toplamak ve bir uğurda savaştırmak için yeni bir meşruiyet telakkisine ihtiyaçları olduğunu iyi biliyorlardı. Bu ihtiyaca binaen Mogollarla Türklerin ortak yönlerinin ön plana çıkarıldığı, Çingiz Kagan’ın soyunun Oguz Kagan şeceresine dayandırıldığı pek çok yeni destan ve şecere düzülmeye başlandı. XIII. asırda Çingiz Kagan ve Mogollar için Türklere yakınlaşmak, en isabetli karardı. Bunun için Mogollar, Çingiz’i Asya’daki bütün Mogol ve Türklerin seveceği, benimseyeceği karizmatik bir lidere dönüştürmek için, Türklerden dinledikleri hikâye ve destanları bir şekilde kendilerine uyarladılar. İşte bu şekilde Oguz-nâmelerin bir devamı niteliğindeki Çingiz-nâmeler ortaya çıktı. Zamanla yeni bir sözlü tarih geleneğine dönüştü. Çingiz ve evlatlarının büyük fetihleri neticesine bozkırda Oguz an’anesinin yerini, Çingiz an’anesi aldı. Oguz-nâmeler yerine Çingiz-nâmelerin yazılıp yaygınlaşmasıyla birlikte Çingiz, bozkırın yeni Oguz’u oldu. Bundan sonra Asya bozkırlarında devlet kuran liderler, soylarını bir şekilde Çingiz Kagan’a dayandırma ihtiyacı duydular. Elinizdeki bu kitap, Çingiz öncesi düzen ile Çingiz’in getirdiği yeni düzeni Türkçe, Farsça ve Mogolca Çingiz-nâmeler üzerinden karşılaştırmalı bir şekilde inceleyerek bir cihan devletine giden sürecin arka planındaki esas unsur olan toplumu ve toplum yapısını gün yüzüne çıkarmaktadır.