En Çok Görüntülenen Kitaplar

Hayatta herkesin bir çan eğrisi var. Doğa denilen sonsuz sınıfın gelgeç öğrencileriyiz hepimiz; öğretmenimiz ise çoğu kez eli kırbaçlı, acımasız ama herkes ve her şey için de en iyi ilaç ve müzmin iyileştirici bir zaman; bazen de anne kılığında şefkatli bir tanrı. Hepimiz yaşarken iyi notlar da alıyoruz sınıfta kötü notlar da; en yüksek not ile en düşük notun ortalaması ise sınıfı geçmemize yetiyor, bu sınıfta kimse kalmıyor, bütünlemeye kalanlar da mahşer gününde geçiyor sınıfı. Çan eğrisinin tepesindeyken herkes hiç bitmeyecek sanıyor tatlı hayatı. Oysa İtalyanların “Dolce Vita” dedikleri çan eğrisinin doruğundan öyle tez iniliyor ki zamanı geldiğinde, ikinci kez gerçekleşmiyor bu doruğa tırmanma, her insana, her canlıya bir kez veriliyor bu şans ayrıcalığı. Bu romandaki kahramanların çok azı çan eğrisinin doruğunda oturuyorlar, inmeleri an meselesi, büyük bölümü de çoktan inmişler ve eteklerinde dolaşıyorlar eğrinin, bir üst sınıf olan mahşere geçmeyi bekliyorlar ritüeller yaratıp oyalanarak. Nina, Tuğra, Mirza, Cezmi, Olga, Ludmilla, Boris, Sibel, Fuşya ve diğerleri bu romanı çan eğrisinin tepesine çıkarmayı başarabilecekler mi? Bunu okurların çan eğrileri gösterecek zaman içinde…

Raydan çıkmış eski bir ordu mensubu Edinburgh’daki bir okula girip iki genci öldürür. Dedektif Müfettiş Rebus bu davada esrarengiz bir taraf olduğundan şüphelenir. Katil hakkında şaşırtıcı bilgiler edinirken, yalnız olmadığını görür. Ordu müfettişleri de davanın peşindedir. Katil arkasında sırlar ve yalanlarla dolu bir geçmiş bırakmıştır. Rebus bir yandan da kendi sorunlarıyla uğraşmak zorundadır. Hastaneden yeni çıkmıştır ve ellerinin nasıl yandığını kimseye söylemez. Siobhan Clarke’ı taciz eden suçlunun ölümüyle sonuçlanan ev yangınıyla bir alakası var mıdır? Rebus kendini tuhaf olasılıkların içinde bulur ve bir insanı cinayet işlemeye iten nedenleri düşünür – intikam meselesi mi yoksa kan meselesi mi? “Dedektif John Rebus serisi polisiye roman türünün en iyilerinden.” –Entertainment Weekly “Rebus’un üstesinden geldiği zorluklar ve çözdüğü bilmeceler parlak bir ustalığın örneği.” –The Sunday Times “Kan Meselesi ustaca yazılmış ve şefkat unsuruyla güçlendirilmiş bir roman.” –Literary Review

“Musa, açlığın, karnında yarattığı fırtına yüzünden hiç uyuya­mıyor, uyuyakalıp da yemeği kaçırır korkusuyla kendine işkence ederek uyanık kalmaya çalışıyordu. Eski Ermeni mahallesinin derin sessizliği, gecenin bir vaktinde, bir zafer çığlığıyla parçala­nıyor, bu top gibi patlayan gürültü, dakikalarca sürüyordu. “Ek­mek geldi, ekmek” sözleri bu kulakları sağır eden uğultu içinde sık sık bir ateşleyici öğe olarak işitiliyordu. Ermeni mahallesinin üzerinden bayağı ürkütücü bir kasırga gibi geçen bu sevinçli hay­kırışlara belki uykularından sıçrayan birçok kişi anlam veremi­yordu. Bunlar, birkaç ay daha sürecek, sonra, sonrasız susacaktı. Şundan ki devlet, artık o çamurdan ayırtsız ekmek parçacığıyla bulaşık suyundan çorbayı da veremeyecek duruma düşecek, bü­tün bu açlığı yenme umudunun şarkılarını söyleyen yavrucuklar, bir kez daha geldikleri yere, sokağa düşecekler, ölüm onları birer köşede kıstırıp birer çekirge yavrusu gibi çerez diye yiyecekti. An­cak, o günlere biraz daha vardı.” Öksüz Musa, Savaş ve Açlar'ın devamı niteliğinde olan ve Ulusal Kurtuluş Savaşı'nın son yılları ve sonrasına denk gelen süreçte, şehit çocuklarının memleket sathına yayılmış çeşitli öksüz yurtlarında geçen açlık, yokluk ve yalnızlıklarıyla baş etme çabalarını anlatan, edebiyat tarihimizin başyapıtlarından biridir.

Kurgu hayattan daha gerçektir. Albert Camus “ Sözcüklere yapılabilecek en büyük kötülük onlara taşıyabileceklerinden çok daha fazla anlam yüklemek olur. Bazen onlara nefes aldırıp tekil anlamlarından bile arındırabilirsek büyük iyilik yapmış oluruz.” “Nasıl becerebilecekmişiz bunu?” “Basit. Susacağız ve yapacağız.” Tekrar dudaklarına uzandım. “Burada değil” dedi. “Gidelim.” Ayşen Somunkıran Özagar sekiz öyküyle bazen dayanılabileni bazen de vazgeçileni anlatıyor. Naif bir listede yaptıklarımızın üstünü çizerken diğer yandan yapılacakları ekliyoruz, tıpkı hayat gibi.