En Çok Görüntülenen Kitaplar

“Çalışmak özgürleştirir” sözü tedavülden kalkmış olsa da, başka bir kılık altında hayatımızı yönetmeyi sürdürüyor. Çalışma ideolojisinin son dönemde iyiden iyiye güçlenip bir “hayat tarzı” haline gelmesinin gerekçelerinden biri, hâlâ hayatta kalmayla ve kaçınılmaz zorunluluklarla karıştırılmasıdır. Peter Fleming bu mitin neoliberal aklın büyük dalaverelerinden biri olduğunu ve çalışmak için yaşamak zorunda kalanlara bu ideolojinin kabul ettirildiğini gösteriyor. Kapitalizmde çalışmanın fazla mesaiden, vardiya eziyetinden, esnek çalışmadan, şirketlerin ikiyüzlü sosyal sorumluluk projelerinden vb. ayrı düşünülemeyeceğini ortaya koyan Fleming, “Ben, İş” fonksiyonu adını verdiği kapitalist dayatmaya karşı yeni bir çalışma perspektifi geliştiriyor. Hastalanmanın da uyumanın da “kapitalizme karşı bir direniş biçimi olarak” görülebileceğini vurguluyor. İnsanca yaşanabilir bir ücret, çalışmanın zorunluluk olmaktan çıkması, devletin ötesine geçen demokratik örgütlenmeler, haftada sadece 3 gün ve azami 20 saat çalışma - hiçbirinin ütopya olmadığını anlatıyor. Peter Fleming, Londra Şehir Üniversitesi’nde işletme ve toplum profesörü.

Atatürk’ün ölümünden sonra ülke yönetimini ele geçiren Batıcı ekip yeniden Tanzimat dönemine soktu ülkemizi. Biliyorsunuz ki Tanzimat ‘Kapitülasyon’ ve ‘Ülkeyi yönetme iradesinin, güçlülere, emperyalistlere devredilmesi’ demektir. Onun için 11 Kasım 1938’den sonra uygulanan Batıcı politikaların ülkemizi dokuz yıl sonra Amerika’nın kucağına ittiğini görüyorum. 1938-1947 yılları arasında uygulanan iç ve dış politikaları, sosyal, ekonomik, kültürel, tarihsel olayları, olgulara, Türkiye ve dünya g

Hiç kimseye kötülük etmedim. Yakınlarımı bahtsızlığa sürüklemedim. Gerçek evinde alçaklık etmedim. Kimseyi gücünün dışında çalıştırmadım. Benim yüzümden kimse korku duymadı, yoksulluk ve acı çekmedi, bahtsız olmadı. Tanrıların kötü gördükleri şeyleri hiçbir zaman yapmadım. Kölelere kötü muamele etmedim ve ettirmedim. Kimseyi aç bırakmadım. Kimseye gözyaşı döktürmedim. Kimseyi öldürmedim ve kimsenin kahpece öldürülmesini emretmedim. Kimseye yalan söylemedim. Hiçbir utandırıcı davranışta bulunmadım. Zina etmedim. Yiyecekleri pahalı ve eksik satmadım. Terazinin dirhemi üzerine hiçbir zaman elimi bastırmadım. Teraziyle tartarken hiçbir zaman hile yapmadım. Süt çocuklarının ağızlarından sütü uzaklaştırmadım. Hayvanları çalmadım. Tanrı’nın kuşlarını avlamadım. Ölmüş balığı tutmadım. Hiçbir arkın suyunu başka yöne çevirmedim. Ben temizim, temizim, temizim...

2021’den bu yana çok sayıda öykü, şiir ve deneme kaleme alan Engin Kükrer, bu kez Babamın Kalbini kim Çaldı öykü kitabıyla okurla buluşuyor. Günce Yayınları ile Menteşe Belediyesinin ortaklaşa düzenledikleri Edebiyat Ödülleri 2023’te “Jüri Özel Ödülü”nü alan kitapta on bir öykü yer alıyor. Kükrer, yüksek duyarlılığıyla sıradanlığın içindeki absürdü çekip çıkaran bir yazar. İnsanlar arası çatışmanın ince dil zevkiyle harmanlandığı öykülerde tekdüzeliğin içinde unutulan, kaybolan, “tutunamayan” ne varsa zengin bir lirizmle sunuyor. Metinlerde ontolojik sorgulamalardan çok toplumsal duyarlılık ön plana çıkarılıyor ve böyle anlarda anlatıcı susuyor, bağ kuruyor, gösteriyor… Karakterlerin ağzından dökülüyor kelimeler. Diyalogların özlü ve yoğun oluşuysa ifadeyi çekici ve güçlü kılıyor. Kitaptaki karakterler tanıdıktır, fısıldadıkları meseleler de öyle. Ne var ki gündelik dil huzursuz edici bir atmosferle birleşiyor. Müzmin kiracı Rıfkı, kurnaz eş Nefise, cesur asker İsmail ya da cüce efendi Apsethus farklı iklimlerden fakat hep aynı şeyin altını çizmek için bir araya gelmiş gibidirler. Karanlık bir dünya resmediyor yazar, her şeyin yolunda gitmediği daha çok umutsuzluğun at koşturduğu karanlık bir dünya resmi… Meselesi kötülüğü tartışmak; cinsiyet ayrımı, salgınlar, büyük yıkımlar, insan ilişkileri zaman zaman mizahi zaman zaman tok ve ayak direyen gür bir sesle aktarılıyor. Ancak öykülerin sonunda okur, rahatsız edici bir sessizlikle baş başa kalıyor. Metin ise konuşmaya devam ediyor.