En Son Eklenenler

Edebiyatımızın çok okunan yazarı Şermin Yaşar çocuklar için kaleme aldığı bu yeni romanda annesi, babası ve hatta babaannesi bile çalışan, bakıcılarla büyüyen bir çocuğun hikâyesini anlatıyor. Son bakıcısının da istifa etmesiyle kendi başının çaresine bakmaya karar veren kahramanımız bol kahkahalı maceralar eşliğinde hem sorumluluk almayı öğreniyor hem de büyümenin duygusal çalkantılarıyla tanışıyor. Büyüdüm Ben! çocukların ne kadar güçlü olduğunu ama aynı zamanda ne kadar korunmaya ihtiyaç duyduklarını, sorumluluk ile yükün arasındaki ince çizgiyi ve iyi niyetle örülen bir yalanın nasıl döküldüğünü anlatan sıcak ve cesur bir hikâye. Bitti o agucuk bugucuklar... Bitti o sen küçücüksün, miniciksinler... Bitti o hanimişler... Bitti aman da aman kim gelmiiiiişler... Bitti o dur yavrum ben yaparımlar... Anne, baba! Beni duyuyor musunuz? Bitti o günler diyorum... BİTTİİİ! Hoş geldin kendi başımın çaresine bakmalar... Hoş geldin kendi söküğümü dikmeler... Hoş geldin gerçek hayat! Oh, ne güzelmiş büyümek! Ama bi’ de bana sor nasıl büyüdüm! Edebiyatımızın çok sevilen yazarı Şermin Yaşar’ın kaleminden okurlarını sevgiyle kucaklayan kıkır kıkır bir büyüme öyküsü...

Ülkelerin birinde "Yazlıkçılar Adası" denilen bir ada varmış. Havalar ısınır ısınmaz, şehirde bütün kış boyunca çalışmaktan yorulan insanlar, bu adaya gelir, yazı burada geçirirlermiş.

Doğum gününde ne ister bir çocuk? Bir bisiklet? Bir elbise? Bir kitap? Belki de bir oyuncak. Miri bir arkadaş̧ istiyordu. Boyu boyuna, huyu huyuna uygun bir arkadaş̧. Hediyesini açtığında sevinçten havalara uçtu. Aradığı arkadaşı bulmuştu. Ama nedense Miri dışında herkes çok şaşkındı Nazlı Deniz Güler’den çocuk aklının yaratıcılığı ve arkadaşlık üzerine farklı bir hikâye.

Fazla iyi niyet, insanı kendinden özür dilemeye mecbur bırakır. Öyle zamanlar yaşadım ki ne konuşarak anlatabildim kendimi ne de suskunluğum karşılık buldu. Şimdi geçmişe dönüp şöyle bir bakıyorum da kimler için yormuşum kendimi. Herkesin “o alışkın, o halleder, o affeder” dediği kişi olmuşum da bir tek kendime zor gelmişim. Herkesin her şeyi olmuşum da bir tek kendimi hayatın içinde unutmuşum. İnsan bunu çoğu zaman geç fark eder. Başkalarına iyi davranmayı erdem sanarak yaşar; anlar, tolere eder, susar ve sonunda taşar. Ama bir gün herkese gösterdiği anlayışı kendinden esirgediğini anlar. Hep güçlü kalmaya çalışan insan, en sonunda kendi sesini duyamaz hale gelir. Kendimden Özür Dilerim bir suçlama kitabı değil. Bir hesaplaşma hiç değil. Bu kitap; kendini ihmal ettiğin yıllarla yüzleşme, kendi değerini yeniden hatırlama ve kendine geç kalmış bir özrü yerine koyma çağrısı. Çünkü insan bazen başkalarına değil, en çok kendine haksızlık eder. Ve bazen iyileşmek, kimseden değil, kendinden özür dilemekle başlar. Bu kitap, kendimizi ihmal ettiğimiz yılların, görmezden geldiğimiz kırgınlıkların ya da üstünü örttüğümüz acıların hesabını tutmak için yazılmadı. Onların varlığını inkâr etmeden, kendimizle yeniden temas edebilmek için yazıldı. Çünkü bazen iyileşme, bir başkası bizi anladığında değil, kendi yaramıza ilk kez ciddiyetle dokunduğumuzda başlar. Bu sayfalar, “Artık yeter,” demekten çok, kendine geç kalmış bir insanın sessiz ama dürüst bir yüzleşmesine eşlik eder. Belki okurken, yıllardır taşıdığın yüklerin sana ait olmadığını fark edeceksin. Belki içindeki o sessiz çağrıyı ilk kez bu kadar net duyacaksın. Ve belki de ilk defa, kendine şunu söyleyebileceksin: “Kendim... Sana geç kaldım. Özür dilerim.”